En ze verdient al lang weer een blog post!

Ons prutske ís en blijft een schatje. Haar haartjes groeien als kolen, net als haar algemene groeicurve. Met ongeveer 13 kg, 86 cm en voet 24 was ze al twee maand geleden een stevig blokske om te kneden.

Rapper dan haar zussen, medunkt, komt haar tongetje los. Er zijn woordjes die haar voorkeur steevast in het Nederlands genieten, zoals voet, uit, en kietelen. Voet en uit komen meestal aan bod als ze zich uit haar hoge stoel met alle middelen probeert te bevrijden waarbij ze met haar voet klem blijft zitten terwijl haar bovenlijfje over de rand van de leuning hangt. Kietelen is een favoriete bezigheid waarbij ze wel dan niet onopgemerkt achter één van ons komt staan en even hoog als ze met haar kleine handjes kan raken ons zachtjes krabt waarbij wij verwacht worden om in de lach te schieten.

Julie heeft al een behoorlijk zowel actief als passief woordenschat. Ze herkent een heleboel diertjes, in Nederlands en in Tsjechisch, en weet wat voor geluiden ze doen. Naast woordjes zoals lžíce (lepel), bumbat  (drinken), chlebík (broodje), pryč (weg), pojď (kom!) komen er ook de eerste zinnetjes, weliswaar in afzonderlijke woordjes, zoals: Mama. Ještě. Lala., oftewel Zing nog eens een liedje, mama!

Mama liedje zingen is ook een favoriete mantra van Julie telkens als het slapentijd is. Weg zijn de dagen dat we onze kabouter in bed legden en weg gingen. Er wordt nu voorgelezen, in bed gelegd, handje vastgepakt, liedje gezongen, stilletjes proberen weg te glippen, dan wordt er gejankt en heel het spektakel kan opnieuw beginnen.

Haar dag is ingedeeld in redelijk rustige ochtends terwijl de zussen op school zijn, en drukke namiddagen dat we de zussen moeten gaan halen en naar hun verschillende cursusjes brengen. Ertussen zit nog een dutje van cca 2 uur, net na de middagmaal. ´s Maandags ga ik met Julie naar een les babyturnen. Samen met andere mama´s en hun kleine prutskes zingen we liedjes, klappen in de handjes en lopen over een “hindernisbaan” met verschillende leuke activiteiten. We vinden het beiden plezant, Julie leert er rap bij. Na haar les kunnen de mama´s een joga les volgen terwijl er voor de peuters in een speelzaal wordt gebabysit, dus komt mijn kromme rug ook aan zijn trekken.

… en ze stapt, eindelijk. Ze waggelt nog steeds als een eendje, maar ze is vertrokken, meestal in een richting die zij blieft, ongeacht de mening van haar toezichthouders. Haar voetjes vormen in elk geval een goede basis om te stappen – met maat schoenen 23 lijkt het wel of ze een paar ski´s aan heeft.

Met haar tandjes is het uiteindelijk allemaal goed gekomen – de dokter was heel verrast dat ze zich toch nog zo vast in de kaak hadden gezet, dus voorlopig geen tandloze glimlach!

Julie is verzot op ontbijtgranen, met name op Kellog bollekes. Ze weet de grote bokaal in de keukenkast staan en als ze zin heeft, aarzelt ze niet twintig keer per minuut ernaar toe te gaan, de kast assertief open te doen en in de bokaal wat te grabbellen. De bollekes liggen nadien meestal overal op de grond en kraken onder de voeten van ons allemaal.

Julie geeft kusjes! Soms op haar handje en dan stuurt ze ze in de lucht, en soms komt ze op verzoek met haar mondje dicht bij ons gezicht alsof ze zeggen wou: pak ze dan! Haar favoriete woordjes zijn “hají” (liggen), “houpy” (schommelen), “haf haf” (woef woef), “nam nam”, “boty” (schoenen) en “mimi” (baby). Ze reageert ook als men haar iets in het Nederlands vraagt maar zegt nog geen woordjes in papataal. Als ze een hond ziet, is ze content. Eenders welke “haf haf” kan ze onmiddelijk doen stoppen krijsen of wenen. Dan wijst ze met haar wijsvingertje naar het beest en vrolijkt op.

In de blok huizen tegenover ons hebben ze in de lente een nieuwe speeltuin gemaakt – Julie is daar nu een stamgast, telkens voor de lunch, tussen tien en elf. Haar ochtenslaap is opgeschoven en soms slaapt ze maar ene keer per dag. In de speeltuin is het een goede kans om ze moe te maken en ze zo rapper in bed te krijgen. Ze wil overal op klauteren, en het ergste is dat het haar lukt ook nog! Het veiligste lijkt me voorlopig om ze op haar buik of rug van de kromme schuifaf te laten glijden – haar haar staat op van de elektriciteit als spijkers en ze lacht.

Dat verhaal is van oudsher bekend – een gewone lieve mens verandert ´s nachts in een weerwolf. Awel, onze weerwolfin treedt op met haar one-baby show elke nacht, en dikwijls ook overdag, enfin telkens als het slapenstijd is.

Gillen, brullen, tieren totdat ze zich in een staat van complete hysterie werkt, dat zijn haar middelen met welke ze tegen de slaap vecht. Wie zou dat verwachten van onze schone slaapster! Het is begonnen na haar val en het schijnt bijlange nog niet uitgewerkt te zijn.

Haar tongetje, in tegendeel, blijkt goed te genezen. Het is nog steeds nogal hobbelig en de draadjes prikken er door, maar ze schijnt er geen last meer van te hebben. Of de tandjes evenveel geluk gaan hebben is een andere vraag. Een van de boventandjes wiebelt nogal en de tandarts vreest dat hij hem misschien gaat moeten trekken…

Julie begint ook al wat verstaanbaar te brabbelen. Boty (schoenen), Bumba, pá pá (dada), táta (papa) en papa komt geregeld over haar lippen. Zowel als njam njam als ze eten ziet.

We stappen al bijna. Aan de hand flink, alleen meestal maar een paar stapjes en dan rap terug de grond op.

We slapen redelijk goed, maar oh-we als we moeten gaan slapen. Het is niet meer van in bedje leggen, kopje strelen, weg wezen. Het is van janken en kreunen en hysterisch worden en schoppen en tieren. Pas als we erg moe zijn vallen we in slaap. Of buiten, in de koets, als de laatste remedie.

We eten ook niet meer zo bijzonder goed. Soms krijgen we het in ons hoofd dat we niet gaan eten ook als we honger hebben. We houden stuk bij voet totdat we met iets compleet anders afgeleid worden. Dan valt het er in.

We zijn verzot op papa. Táta. De beide. We verstaan dus ook al kennelijk de beide talen, en als papa zegt “waar is je neusje” dan wijzen we het evengoed aan als wanneer mama het in het Tsjechisch vraagt.

We waaien dada. Dat vinden we geweldig. Ook aan vreemde mensen of mensen die pas binnenkomen, die waaien we ook dada terug naar buiten. Maar we hebben geen schrik van vreemde mensen, geen spoor van eenkennigheid. Oh neen. We zouden zo maar met iedereen weglopen, als we tenminste konden lopen.

We lachen altijd. Altijd. Vooral als de zussen in de buurt zijn. Of als er aan onze voetjes wordt geblazen. Dat vinden we geweldig. En we vinden het heel spannend om voorwerpen te doen verdwijnen in zakjes en tasjes. Daarbij zeggen we “není”, “is er niet”, en dan toveren we het er terug boven op.  Een fantastisch vermaak!

We klimmen overal op. We kunnen het niet verdragen als de zussen op hun stoelen zitten en wij niet, wij moeten er ook bij gaan zitten, kost wat kost. Op eigen houtje liefst. We zijn kortom een kapoen. Correctie, een KAPOEN.

… wordt dikwijls gezegd, en we hebben in levenden lijve kunnen ondervinden dat het klopt. Afgelopen zondag is Julietje van de zetel getuimeld op de leuning van de zetel ernaast. Het zou allemaal niet zo erg zijn mocht die tweede zetel geen houten leuning hebben en mocht Julie haar tandjes er niet in hebben gezet.

De gevolgen waren bloedachtig. En de arts bij spoed in Motol ziekenhuis vond het noodzakelijk om haar tong op acht plaatsen te hechten – zowel van boven als van onder hebben haar tanjdes daar diepe kuilen in gemaakt. Tot onze verschrikking leken ook haar bovenste vier tandjes terug in de kaak gedrukt te zijn.

Ondertussen zijn we een paar dagen verder. De tong ziet er verschrikkelijk uit – door hechtingen verdeeld in verschillende veldjes waartussen draadjes uitsteken. Op sommige plaatsen heeft ze witte of grauwe plekken van aangetast weefsel dat zich probeert te herstellen. Niets van aantrekken, zegt de arts, maar het is moeilik want alleen al de stank verraadt dat dit genezingsproces druk bezig is.

De eerste nacht was een nachtmerrie. De verdoving was gedaan en we  mochten haar niet troosten met een tut om haar tandjes niet verder in gevaar te brengen. Julie was meer wakker dan dat ze sliep, en het enige wat haar een beetje troost kon verschaffen waren Bumba filmpjes op YouTube tussen 02 en 03u ´s nachts.

Nu gaat het al veel beter, ze slaapt weer en lacht, wat ons blij maakt en ook enige inzicht geeft in de staat van haar tongetje – de draadjes zijn bijlange nog niet vergaan, de grauwe plekjes zijn steeds aanwezig, alleen de stank wordt misschien wat minder en ze zevert ook geen liters meer per dag.

Op maandag gaan we terug op controle. Duimen maar dat ze haar bovenste tandjes niet gaan moeten trekken – daar maakte de tandarts zich namelijk zorgen over.

P.S. Op de foto in Berlijn – Julie terug in haar sas, voorgesleept door de twee zussen. Hand in hand hebben ze een goede 400 meter gewandeld. Het lijkt of Julie haar ongeval al vergeten is – ze blijft echter nogal driftig als ze haar zin niet krijgt, iets wat ze ervoor niet deed.

Het zijn moeilijke paar dagen geweest. Na een flitsbezoek van vrienden uit Belgie is hier namelijk een klein kadotje blijven hangen en Julie heeft het uitgepakt na twee weken van de incubatieperiode.

Zaterdag kwam het eerste puntje tevoorschijn, zondag waren het er vijf. Maar het ging – ze bleef vrolijk en scheen er niets van te merken. Bah, dat gaat goed zijn, dacht ik, een milde versie van de pokken.

En toen kwam maandag. De vreselijke puistjes hebben op haar teder lichaampje een invasie uitgevoerd en hebben zich genesteld in de meest oncomfortabele plaatsjen zoals oogleden en schaamlippen. En Julie begon te wenen.

Het duurde twee dagen en twee nachten. De arme poes kon haar rust niet vinden en draaide langs alle kanten, uitgeput van het niet kunnen slapen en van haar onvermogen om met deze kwade kiemen te vechten. Op woensdag ben ik bij de dokter gaan smeken om haar een kalmeermiddel voor te schrijven.

Nu zijn we al over de top van de berg, hoop ik. Vandaag waren er maar een paar nieuwe puntjes bijgekomen, en de koorts bleef ook weg. En voor de eerste keer in dagen had Julie weer zin om eventjes te spelen – en het plezantste vond ze de deuren van de vrieser. Heerlijk koud dat het was toen ze die opendeed! Dus maar weer rap toe. En nog eens een koude bries! Joepie, da´s plezant!

… zijn al bijna versleten! Maar het is niet zo zeer van het stappen als van het kruipen.

Julie zette haar eerste twee stapjes toen ze net geen 13 maand was. Het ging waggel waggel en het tongetjes hing mijlenver van haar mondje van de grote inspanning. Nou, dit hebben we gepresteerd, en nu gewoon terug lekker kruipen, zou Julie voor haar zelf hebben gedacht.

Want de komende dagen was het maar stilletjes in het stappen-land. Totdat Luc het oude versleten autotje uit de garage haalde waar ik van overtuigd was dat het al jarenlang ergens op een stort lag. Julie was verkocht!

Maar ze is zeker niet gehaast, dat niet. Achter het auto´tje één twee drie, en pats, terug de grond op. Wat ze geweldig vindt is op de trap lopen. Ik bedoel niet op de trap klimmen op vier poten, ik bedoel letterlijk stappen.

Eerst zwaait het kleine beentje een beetje in de lucht om de juiste windrichting te vinden en dan zakt ze voorzichtig naar beneden. Dan verstrakt haar gezichtje met de grote inspanning als het tweebe beentje omhoog wordt getild en ja, lieve mensen, het is gelukt, even omdraaien, dada waaien, en op naar boven!

Aan de hand wordt ook af en toe gelopen, ook al mag dat eigenlijk volgens het boekje niet. Maar kom, het maakt haar zo gelukkig 🙂