Het wil dit jaar precies niet ophouden. Verschrikkelijk pijnlijke weken na de bevalling, een gebroken rug, en zodra ik zonder corset terug kon fungeren, begon midden september een zware bronchitis. Hoesten en hoesten maar, zonder dat ik er iets tegen kon nemen omdat ik voor Julie melk afkolf. Hoesten dus voort, een maand lang, totdat het erg pijn begint te doen, en wat blijkt? Er is een rib gebroken!

Door het hoesten een rib breken, dat is origineel, niet waar? Voor een gebroken rib helpt niets behalve een lange sjaal errond vast te binden en wachten dat het binnen drie maanden geneest. Geen corset deze keer. Uit nader densitometrie-onderzoek blijkt dat ik aan osteroporosis lijdt, het zou wel te maken kunnen hebben met het feit dat ik me bij het kolven voor Julie omwille van haar eczeem aan een strenge dieet moet houden die niet alleen melk en eieren verbiedt, maar ongeveer alles, inclusief tomaten, paprika´s, vis, aardbeien, honing, noten, citrusvruchten, exotische vruchten, perziken, selder, zuurkool, noem maar op, het staat op die lijst. Wortelen en aardappelen zijn wel toegestaan. En appels. Ik kan ze niet meer zien! Het lijkt dat ik mijn melk-boerderij ga moeten opdoeken, anders blijft er van mij niets over.