Tegen al deskundig advies (van Belgische kinderartsen) in vindt mijn moeder en mijn tante dat nu Julie haar eerste kaarsje heeft uitgeblazen het de hoogte tijd is om met de zindelijkheidstraining aan te vangen. Dat de sluitspieren van de blaas het nog niet onder controle hebben deugt niet als argument. Wij waren toch ook getrained toen we met anderhalf zonder luiers rondliepen!

Ten welke kost vraag ik me soms af? Toen we nog in Belgie woonden en regelmatig met de kinderen naar Praag kwamen pasten mijn ouders heel graag voor ze op terwijl wij ons aan het uitleven waren in de stad. Dikwijls toen we terugkwamen zei mijn vader dat ze met Louisa niet eens naar buiten zijn geraakt. Hoe dat niet? Ze zat de ganse namiddag op de pot, en ze wouden niet weg gaan voordat ze had geplast. Zo dus…..

Na ja, om de kerk in het midden te houden heb ik ons potje uit de kelder gevist. Af en toe als ik Julie verluier zet ik haar daar even op. In plaats van een zindelijkheidstraining lijkt het echter eerder op gymnastiek: opstaan, hurken, opstaan, hurken, opstaan. Vooral opstaan dan. Een paar dagen geleden was het haar gelukt om tijdens die picoseconde die ze hurkte een klein beetje te plassen. Je kon op haar gezicht aflezen dat ze dat niet eens in de gaten had. Ik en Amélie begonnen haar toe te juichen  – Julie keek ons aan van: allé na, wat gebeurt er nu? Toen ik haar haar eerste product heb laten zien vond ze het de moeite niet eens om om te kijken. Maar goed, het is gelukt. Deze keer dan toch 🙂