Eindelijk! Anne en Michal met Sabrina en Romina hebben het dit jaar hun bezoek naar Praag goed ingepland. Na twee jaar dat we ze niet gezien hadden hebben we van hun bezoek des te meer genoten.

Alles begon op vrijdag om 17:57 na veel te lang in de file te hebben gestaan toen hun auto om de hoek van onze straat verscheen. Anne sprong eruit en met een wafelijzer op haar schoot verplaatste zich in onze auto. Ze ging namelijk samen met mij op Louisa haar school wafels bakken, als een verrassing voor de overnachting van de kinderen. We hadden zes wafelijzers ter beschikking, een grote kom deeg en lekkere aardbijen en slagroom als versiering. De kindjes verzamelde zich nieuwsgierig rondom de “Belgische specialist in wafels-bakken”, vol spanning wat het gaat worden. En het werd niks! Het ijzer werd aanvankelijk wel warm, maar verder gebeurde er niet veel. Geen één van de wafelijzers, allemaal opgevraagd van Belgische gezinnen in Praag, werden echt heet. Het deeg bleef erin zitten zonder te bakken. De verwarring was groot. Wat nu? Toen kwam het idee dat de ijzers misschien allemaal te sterk zijn om de zekeringen van het keukentje te doen springen, en dus verhuisden we naar de gang. Om de vijftig of zo meters was daar een stopcontact, dus in een mum van tijd hebben we een groot deel van de school ingepalmd om wafels te bakken. En ze waren lekker!

De volgende dagen waren minder spannend, maar zeker niet minder intensief. Een toer van de stad stond op het programma en na twee dagen wandelen was onze missie geslaagd – Ansaromie kon geen stap meer verzetten 🙂 We kwamen echter vele leuke terrasjes tegen, dus de inspanning werd wel gecompenseerd met lekker eten en drinken in een poster-achtig decor van de stad.

Het was voor ons een grote verrassing om te zien hoe geweldig de kinderen zich onder mekaar amuseerden. Sabrina 18, Romina 15 met onze drie kabouters van 7, 5 en 1, dat was een bende. Louisa en Amélie hingen voortdurend om hun nek en het leek ons niet dat de groete meiden het te erg vonden. Een vedette op zich was natuurlijk Sissi, het braafste hondje ter wereld, die je soms compleet vergat dat ze er was. Alleen ons Julie vergat ze nooit, ze was heel content om een levendig exemplaar van “haf haf” in huis te hebben.

Om meer foto´s te bekijken, click hier op ons album.