… zijn al bijna versleten! Maar het is niet zo zeer van het stappen als van het kruipen.

Julie zette haar eerste twee stapjes toen ze net geen 13 maand was. Het ging waggel waggel en het tongetjes hing mijlenver van haar mondje van de grote inspanning. Nou, dit hebben we gepresteerd, en nu gewoon terug lekker kruipen, zou Julie voor haar zelf hebben gedacht.

Want de komende dagen was het maar stilletjes in het stappen-land. Totdat Luc het oude versleten autotje uit de garage haalde waar ik van overtuigd was dat het al jarenlang ergens op een stort lag. Julie was verkocht!

Maar ze is zeker niet gehaast, dat niet. Achter het auto´tje één twee drie, en pats, terug de grond op. Wat ze geweldig vindt is op de trap lopen. Ik bedoel niet op de trap klimmen op vier poten, ik bedoel letterlijk stappen.

Eerst zwaait het kleine beentje een beetje in de lucht om de juiste windrichting te vinden en dan zakt ze voorzichtig naar beneden. Dan verstrakt haar gezichtje met de grote inspanning als het tweebe beentje omhoog wordt getild en ja, lieve mensen, het is gelukt, even omdraaien, dada waaien, en op naar boven!

Aan de hand wordt ook af en toe gelopen, ook al mag dat eigenlijk volgens het boekje niet. Maar kom, het maakt haar zo gelukkig 🙂