Het begint stilaan een leuke traditie te worden. In de herfst en in de lente een weekendtje gaan fietsen met andere bevriende koppels en hun kroost. Ook deze keer zijn we maar een dertigtal kilometers van Praag gelandt, in de prachtige bosachtige en rotsachtige streeks rondom de rivier Berounka.
Het was even vresen wat voor iets dit ging worden – Julie zat nog steeds vol puntjes van de net afgelopen waterpokkeninfectie en de weerman was nogal sceptisch. Maar de verleiding was groot om het toch eens te proberen.
Amélie kreeg die week een grote fiets van Louisa met versnellingen en ze was er tot onze grote verbazing direct mee weg. Louisa kreeg ook een fiets, een goede nieuwe fiets om mee naar school te fietsen. (Haar vriendinnetjes worden trouwens jaloers – ze is de enige van de hele school die met de fiets komt, enfin er staan in ieder geval geen andere fietsen gestald, en dikwijls als ze een vriendinnetje mee naar huis neemt mag ze bij mij erachter op de bagagedrager zitten terwijl haar vriendinnetje haar fiets neemt. En keer op keer is het als de mama ze komt halen, de ene of de andere, “ik wil ook met de fiets naar school, zoals Louisa!”. En elke mama veegt dat van de tafel al zeggend, “nou, jou wil ik wel elke dag de berg omhoog zien fietsen!”. Terwijl ons Louisa elke dag de berg omhoog fietst. En daar gaat het nu eigenlijk om – sinds ze haar nieuwe fiets heeft, fiests ze de berg omhoog zonder om te kijken of er een keer van af te stappen. Wat een metamorphose, zeg!
Enfin, dus wij op fietsweekend. De bomen stonden prachtig in bloei, de wolken trokken bekoorlijk en zwijgzaam over het landschap en de kinderen trapten met al hun kracht. Ons Amélietje van de jongste in het peloton die volledig op haar eigen beentjes moest terugvallen. Er zaten er een paar in de fietsstoel en eentje werd getrokken met een trekstang. Onze trekstang lag thuis in de garage te rusten, een foutje, dus kreeg Amélie het zwaar te verduren.
De eerste dag hebben we 22km gefietst, op en af, langs een beek in het bos, met een 4km-lange afdaling naar onze bestemming. Louisa fietste superleuk zonder gezeur, voor Amélie werd het stijgen moeilijk, dus hebben we een tijdje moeten te voet gaan. De tweede dag hebben we 15 km gedaan met als hoogtepunt een rit met een treintje. We kunnen al haast niet wachten op de volgende uitdaging! Hier is de complete fotoreportage.
