Eindelijk! Anne en Michal met Sabrina en Romina hebben het dit jaar hun bezoek naar Praag goed ingepland. Na twee jaar dat we ze niet gezien hadden hebben we van hun bezoek des te meer genoten.

Alles begon op vrijdag om 17:57 na veel te lang in de file te hebben gestaan toen hun auto om de hoek van onze straat verscheen. Anne sprong eruit en met een wafelijzer op haar schoot verplaatste zich in onze auto. Ze ging namelijk samen met mij op Louisa haar school wafels bakken, als een verrassing voor de overnachting van de kinderen. We hadden zes wafelijzers ter beschikking, een grote kom deeg en lekkere aardbijen en slagroom als versiering. De kindjes verzamelde zich nieuwsgierig rondom de “Belgische specialist in wafels-bakken”, vol spanning wat het gaat worden. En het werd niks! Het ijzer werd aanvankelijk wel warm, maar verder gebeurde er niet veel. Geen één van de wafelijzers, allemaal opgevraagd van Belgische gezinnen in Praag, werden echt heet. Het deeg bleef erin zitten zonder te bakken. De verwarring was groot. Wat nu? Toen kwam het idee dat de ijzers misschien allemaal te sterk zijn om de zekeringen van het keukentje te doen springen, en dus verhuisden we naar de gang. Om de vijftig of zo meters was daar een stopcontact, dus in een mum van tijd hebben we een groot deel van de school ingepalmd om wafels te bakken. En ze waren lekker!

De volgende dagen waren minder spannend, maar zeker niet minder intensief. Een toer van de stad stond op het programma en na twee dagen wandelen was onze missie geslaagd – Ansaromie kon geen stap meer verzetten 🙂 We kwamen echter vele leuke terrasjes tegen, dus de inspanning werd wel gecompenseerd met lekker eten en drinken in een poster-achtig decor van de stad.

Het was voor ons een grote verrassing om te zien hoe geweldig de kinderen zich onder mekaar amuseerden. Sabrina 18, Romina 15 met onze drie kabouters van 7, 5 en 1, dat was een bende. Louisa en Amélie hingen voortdurend om hun nek en het leek ons niet dat de groete meiden het te erg vonden. Een vedette op zich was natuurlijk Sissi, het braafste hondje ter wereld, die je soms compleet vergat dat ze er was. Alleen ons Julie vergat ze nooit, ze was heel content om een levendig exemplaar van “haf haf” in huis te hebben.

Om meer foto´s te bekijken, click hier op ons album.

Dat aan alles wat slecht is ook dikwijls goede kanten kunnen gevonden worden, dat hebben we in de lange maanden van mijn bedlegerigheid ook gevonden. Zo hebben we in onze familie mijn tante Miluška geadopteerd.

Ik kende haar natuurlijk sinds mijn jeugd maar we zagen elkaar weinig. Toen Miluška hoorde dat ik mijn rug had gebroken, had ze spontaan haar hulp aangeboden en zo goed als een maand bij ons voor Julie gezorgd. Het gaf ons heel veel plezier om haar bij ons te hebben. Ze is altijd goed gezind en het doet haar plezier om met kleine kindjes om te gaan – haar eigen kleinkinderen zijnde ondertussen al groot geworden.

Dus hadden we ook heel graag tegen haar gezegd dat ze altijd terug op bezoek mag komen, want ze ging Julie erg missen. En het kwam net uit dat ze begin oktober voor een paar dagen kon komen logeren. Ondertussen werd mijn aanhoudende hoest alsmaar erger en pijnlijker en bij een onderzoek bleek dat ik zelfs drie ribben door het hoesten heb gebroken! Te gek voor woorden. Dus bleef Miluška nog een week langer dan gepland om ons weer te depaneren. Wat een reddende engel!

Voor ene keer was het geen Zwitserland! Paul moest voor een paar dagen naar Praag en bracht prachtig weer en tante Monique mee. De kindjes waren in de wolken, en niet alleen omwille van de mooie kadotjes die ze hebben gekregen. 

Van woensdag tot vrijdag was Monique volop mee aan het draaien met de dagelijkse rituelen. Op vrijdag kwam Paul ons vergezellen, en in het weekend zijn we er op uitgetrokken. Eerst met het kabeltreintje de Petřín heuvel omhoog en dan de kleine praagse Eiffeltoren omhoog om van de mooie vergezichten te genieten. Voor Monique was dit de eerste keer ooit in Praag en voor Paul de eerste keer na 40 jaar, dus we moesten de lat hoog houden!

Op het Oudestadsplein, ene keer dat we door de massatoerisme heen zijn geraakt, hebben we het café van onze vriend Tomáš Hais bezocht dat pas sinds een paar weken open stond. De versnaperingen waren er lekker, we hebben ons versterkt om nog het Joodse kwartier te onderzoeken en dan op een boot te springen. Want Praag van tussen de oevers ziet er toch wat anders uit. Na de boot hebben Monique en Paul ons nog uit eten genomen. Het was lekker en gezellig, maar om naar huis te geraken moesten we Amélie al van het restaurant op de rug dragen.

Op zondag gingen we nog even Vyšehrad verkennen. En dan was het bye-bye – hopelijk niet voor lang!

Meer foto´s zijn te vinden in onze photo gallery.