Luc werd 40! En zelfs verschillende keren! Wij zijn toevallig dit jaar ook nog 10 jaar getrouwd, wat eigenlijk niet echt gevierd werd omdat ik toentertijd met de kinderen in België zat en Luc alleen in Praag. Dus zijn we er eind november eens op uit gegaan. Wat Luc betreft dacht hij dat wij naar onze trouwplaats, kasteel Sychrov, gingen om daar onze trouwdatum te herdenken en om het kasteel tijdens een speciale kinderrondleiding opnieuw te mogen bekijken. Wat hij niet wist was dat we er niet alleen gingen zijn.

Nauwelijks reden we de parking van het kasteel op of Amélie luidop uitriep “Děda! Děda is er”, mijn vader dus. “Onzin,” stelde Luc haar gerust, “dat kan Děda niet zijn, dat zal iemand zijn die op hem lijkt”. Maar Amélie hield been stijf, en tot iedereen zijn grote verbazing had ze gelijk ook. Heel mijn familie was afgekomen om met ons door het kasteel te wandelen terwijl er zich in de betrekken een teatervoorstelling, een kindersprookje, afspeelde. Luc was blij, leuk om zo onze trouwdatum te herdenken, dacht hij. Na de rondleiding had iedereen honger, dus gingen we in een restaurant vlakbij het kasteel een hapje eten. Alleen, van een hapje was er geen sprake, de tafel was mooi gedekt en we werden verwacht. Toen viel Luc zijn frank (euro, kroon) al.

Een van de leukste momenten van de dag was toen de ober een bestelling kwam opnemen van desserts. Iedereen heeft wat besteld, en Luc zag een “dubble-decker” in de spijskaart gezien. Dat vond hij wel iets. Alleen toen de ober terug achter hem verscheen om hem zijn “dubble-decker” te serveren, bleek de “dubble-decker” een grote haasjestaart te zijn met twee verdiepingen en met vijf marsepeinenhaasjes erop .

Maar dat was nog niet alles. Ik had hem al weken daarvoor gevraagd wat zijn idee van zijn jubileum was, maar er kwam niet veel uit. Dus heb ik stiekem de touwjes in eigen handen genomen, vrienden rondgebeld en een datum afgesproken waarop iedereen zich kon vrijmaken. De uitdaging was dat in de weken die volgden niemand dit geheim zou prijsgeven tijdens verschillende gelegenheden dat we verschillende vrienden hebben gezien. Meestal kreeg ik een knipoog als we afscheid namen terwijl Luc een klop op zijn schouders kreeg met het veel-en-niets zeggende zinnetje “We moeten gauw weer eens afspreken!”.

Een week voor zijn verjaardag heeft Luc bijna een streep door mijn rekening gehaald. We waren samengekomen met een vijftal Belgische koppels om een nieuwe Belgische film Les Barons (zeeer de moeite waard!) te zien bij iemand thuis, het was reuzegezellig en Luc kreeg de smaak te pakken. “Wat als we een paar mensen voor mijn verjaardag vragen?” vroeg hij heel opgetogen. Ik bleef koud bij de gedachte, en bewonderingswijze had ook niemand, maar echt niemand de komende dagen, zelfs weken de tijd  

Het leek allemaal zo natuurlijk, terwijl ik vond dat de discrete onderhandelingen, waarschuwingen en oogwenken zijn aandacht toch niet konden ontsnappen. Zaterdag avond 27 november gingen we zo gezegd met een koppel samen eten zo maar. Zij hadden een restaurant voorgesteld, zei ik, ik ben er zelf nooit geweest. Officiele versie. Behalve dat ik dezelfde dag een paar uur vroeger daar de taart naar toe bracht die een vriendin had gemaakt en waar we geexperimenteerd hadden met eetbaar papier. Een oude schilderij van Antwerpen geplakt op de corpus van de taart en ingekaderd in marsepein leverde een bijna levensechte indruk op. De hele avond was in het teken van schilderen. Onze Belgische vrienden hadden gezorgd voor een kadobon waarvoor Luc zich een lang gewenste schildersezel kon kopen, een Tsjechische vriendin die bezig is met kunstuitleen heeft een reuzegrote moderne schilderij gebracht die we een aantal maanden thuis mogen hangen, nog een andere vriendin had haar eigen schilderwerk gebracht.

Luc was verbaasd, en heel blij. Het restaurantje was heel gezellig, in de tint van retro, met een zachte pianomuziek op de achtergrond, en de warme en koude hapjes waren lekker, de sfeer geslaagd. Ik denk dat hij met veel zin de tram 40 opgestapt is