Oh dennenboom, oh dennenboom, wat zijn uw takjes wonderschoon… En dit jaar letterlijk – onze Linz koekjes kregen dit jaar de gedaante van een kerstboompje.

350 g fijne meel, 140 g bloemsuiker, 250 g boter, 2 eierdooiers en geraspte citroenpel, goed kneden en klaar is Kees!

Dit jaar hebben Louisa en Amélie echt goed geholpen – daar merk je echt aan dat het al grote meiden zijn.  Leerlingen banketbakkerij met als specialisatie deeg proeven, vormpjes uitsteken en koekjes met confituur insmeren. Als bijvak komt er dan nog het opstapellen van koekjes in een doos bij. En ze zijn geslaagd!

Het gebeurt niet alle dagen, dus vandaag verdient het wel een blog-verhaaltje. Eerst dacht ik dat ze mij in de maling namen. “Oh, hoe heb je dit mooi gemaakt, Amélie!” – “Je mag het afmaken als je wilt.” –  “En dan is dit prentje van ons allebei, toch?” – “Uiteraard!”.

Meestal komen er namelijk andere klanken van de tafel. Zoiets als: boem, pats, kraak, “aaaauuuuuu!!!” – “Mama, ze maakt mijn tekening kapot!” – “Niet waar, ze heeft de mijne kapotgescheurd!” “Neen, heb ik niet gedaan, maar ze wil me geen kleurtjes geven!” – “Ze zijn ook van mij!” – “Geef hier!” – boem, pats, kraak,  “Aaaauuuuu!!!”

Niet alleen dat ze vandaag niet één keer elkaar hebben afgeranseld, geschopt, gekrabd noch op elkaar geklikt, ze waren ook in een mum van tijd omgekleed in hun pyjama´s. Louisa vertelde nog dat ze op school kadootjes van onder een kerstboom hebben getekend. Ze heeft voor papa een boek getekend omdat hij zo graag leest, voor mama een zetel omdat ze zo hard werkt en nooit stilzit, voor Julie een speelgoedje en voor haarzelf een pony om welke ze een brief naar Kerstman hadden gestuurd. Amélie keek sip. Haar lipje gebon te trillen. “En ik dan? Heb je dan geen kadootjes voor mij getekend?!” Louisa keek ook sip. Foutje… “Ik weet het al, Amélie, ik wou het net zeggen, dat kadootje met de pony is toch voor ons beiden! We hebben toch samen die brief opgesteld!” zei ze rap tegen de zus. En die was weer content.

Maar het mag ook gezegd worden, afgezien ervan hoe ze elkaar in de haren kunnen vliegen, tegen Julietje zijn ze altijd superlief. Die moet thuis nooit wenen of Louisa of Amélie vliegen ter hulp. Ze knuffelen en spelen en ravotten met haar dat mijn haar soms omhoog staat van de verschrikking. Vandaag met het koekjesbakken werd Julie moe en ik heb ze even in haar bedje gelegd. Zodra ik echter beneden was en mijn handen weer in het deeg stak, begon ze te janken. Louisa ging vanzelf naar boven. Ze heeft even met haar gespeeld (je kon het schaterlach tot beneden horen), en dan was het stil. Louisa heeft haar klein zusje zelf in slaap gekregen.