Dag menskes allemaal. Zaterdag was het mijn vermaandag. Ah ja, ik ga toch niet wachten tot maart, er valt elke maand iets te vieren, heh!
Ik ben verkoud, voor de eerste keer. Niet erg hoor, gewoon een lopende (of verstopte, het wisselt wel af) neus. Maar voor de rest ca va. Geen spoor van tandjes, maar ik maak ´s nachts ook niet zo veel meer van mijn tak, het heeft geen zin, de tandjes groeien er toch niet rapper op. Ik heb ze eigenlijk nog niet nodig. Die groentepureekes van mama schrok ik in ene hap op, ze zijn best wel lekker. En die kleine maïskoekjes waar ik graag aan peuzel, die lossen van zelf op in mijn mondje, dus geen probleem.
Af en toe is het wel handig dat er iemand een handje uitsteekt. De zussen staan meestal paraat als mama het te druk heeft. Het is wel zo dat ik me soms precies een poes voel, vooral dan als Amélie me onder mijn oksels pakt en me heen een weer wiebelend ergens naar toe sleurt voordat mama dat opmerkt. Ze mag het namelijk niet van mama, maar ge kent Amélie heh, die lapt zich toch alle verboden aan haar laars.
Ik kan al goed rollen en me al rollend verplaatsen. Het parkje begon daardoor wat krap te worden want dan lag ik met mijn aangezicht gedrukt tegen de tralies en dat was niet zo plezant. Nu heb ik een grotere kooi. Het blijft wel een kooi, maar minstens kan ik daar toch een beetje alle kanten uit.
Verder ben ik bezig om me voor te bereiden op een grote zang-carriere. Mijn concertos worden meestal met veel belangstelling en bewondering ontvangen, behalve ´s nachts. Daar hebben de mensen hier niet zo veel begrip voor, sukkels. Soms neemt mijn alarm de nocturnos van mij over. Het is een heel handig dingetje dat mijn ademhaling registreert en mocht ik stoppen met ademhalen (ge weet wel, wiegendood en dergelijke) dan gaat het af. Ik zorg ervoor dat het soms ook afgaat zonder dat ik stop met ademhalen. Een kwestie van om me in het uiterste hoekje van mijn bedje tegen de spijlen aan te drukken zodat het matje dat onder mijn matras ligt mijn miniscule bewegingen niet meer te goed kan registreren. Of als ik me ´s nachts verveel, volstaat het om gewoonweg de kabel uit het kastje te trekken dat langs de zijkant van het bed hangt, dat is evengoed. Dan begint het kastje te janken, papa springt uit bed en rent hals over kop naar mijn kamer, zucht van opluchting dat ik nog adem, zet dat ding of mij op zijn plaats en we slapen verder. Nou ja, dat beetje circus is toch de moeite waard.
Mama die blijft dan meestal liggen. Niet dat het haar niets zou uitmaken of ik nu wel of niet adem, maar één: papa is toch rapper, en twéé: mama blijft voorlopig toch zo´n sukkel dat ge er eigenlijk toch niet veel van moet verwachten. Nu de rug zeg maar redelijk in orde is, heeft ze die gebroken rib weer, en ja, ok, het gaat al veel beter, maar voorzichtigheid is toch geblazen, want zo´n breuk neemt toch drie maand in beslag voordat het volledig geneest. Mama doet ons soms denken aan een omatje, ge weet wel, het genre waar je erg mee moet oppassen want anders vallen ze uit elkaar als een huisje van bieronderleggers, bijwijze van spreken. Maar toch moet ik zeggen dat mama de laatste paar dagen precies meer energie heeft. Misschien omdat ze me steeds meer en meer met kunstvoeding propt in plaats van haar eigen melk af te tappen. Ze zou haar melkboerderij wel willen voortzetten, maar is een beetje bang, zeker nadat ze te horen heeft gekregen dat ze aan botontkalking lijdt, osteoporose noemen ze dat. Deze week heeft ze nog een afspraak met een specialist, dus we zien wel, maar ik vrees een beetje dat ze de melktoevoer na die afspraak compleet af gaat knippen.
Nou, dat was het voor deze keer. Nog vragen? Mail maar heh…
