Het is weer zover. Kerstmis staat voor de deur en dat wekt bij elke Tsjechische moeder een dwangmatig gedrag op: er moeten koekjes gebakken worden, zoveel soorten mogelijk want anders is het geen Kerstmis. Gelukkig zijn er ook papa´s die aan het werk kunnen 
gezet worden, en heleboel vriendinnetjes die van het geknutsel genieten, dus onder de begeleiding van “Oh dennenboom, oh dennenboom…” wordt het schapen van deze kerstsymbolen een ware pret. Tot het op opruimen aankomt 
.
Luc werd 40! En zelfs verschillende keren! Wij zijn toevallig dit jaar ook nog 10 jaar getrouwd, wat eigenlijk niet echt gevierd werd omdat ik toentertijd met de kinderen in België zat en Luc alleen in Praag. Dus zijn we er eind november eens op uit gegaan. Wat Luc betreft dacht hij dat wij naar onze trouwplaats, kasteel Sychrov, gingen om daar onze trouwdatum te herdenken en om het kasteel tijdens een speciale kinderrondleiding opnieuw te mogen bekijken. Wat hij niet wist was dat we er niet alleen gingen zijn.
Nauwelijks reden we de parking van het kasteel op of Amélie luidop uitriep “Děda! Děda is er”, mijn vader dus. “Onzin,” stelde Luc haar gerust, “dat kan Děda niet zijn, dat zal iemand zijn die op hem lijkt”. Maar Amélie hield been stijf, en tot iedereen zijn grote verbazing had ze gelijk ook. Heel mijn familie was afgekomen om met ons door het kasteel te wandelen terwijl er zich in de betrekken een teatervoorstelling, een kindersprookje, afspeelde. Luc was blij, leuk om zo onze trouwdatum te herdenken, dacht hij. Na de rondleiding had iedereen honger, dus gingen we in een restaurant vlakbij het kasteel een hapje eten. Alleen, van een hapje was er geen sprake, de tafel was mooi gedekt en we werden verwacht. Toen viel Luc zijn frank (euro, kroon) al.
Een van de leukste momenten van de dag was toen de ober een bestelling kwam opnemen van desserts. Iedereen heeft wat besteld, en Luc zag een “dubble-decker” in de spijskaart gezien. Dat vond hij wel iets. Alleen toen de ober terug achter hem verscheen om hem zijn “dubble-decker” te serveren, bleek de “dubble-decker” een grote haasjestaart te zijn met twee verdiepingen en met vijf marsepeinenhaasjes erop 
.
Maar dat was nog niet alles. Ik had hem al weken daarvoor gevraagd wat zijn idee van zijn jubileum was, maar er kwam niet veel uit. Dus heb ik stiekem de touwjes in eigen handen genomen, vrienden rondgebeld en een datum afgesproken waarop iedereen zich kon vrijmaken. De uitdaging was dat in de weken die volgden niemand dit geheim zou prijsgeven tijdens verschillende gelegenheden dat we verschillende vrienden hebben gezien. Meestal kreeg ik een knipoog als we afscheid namen terwijl Luc een klop op zijn schouders kreeg met het veel-en-niets zeggende zinnetje “We moeten gauw weer eens afspreken!”.
Een week voor zijn verjaardag heeft Luc bijna een streep door mijn rekening gehaald. We waren samengekomen met een vijftal Belgische koppels om een nieuwe Belgische film Les Barons (zeeer de moeite waard!) te zien bij iemand thuis, het was reuzegezellig en Luc kreeg de smaak te pakken. “Wat als we een paar mensen voor mijn verjaardag vragen?” vroeg hij heel opgetogen. Ik bleef koud bij de gedachte, en bewonderingswijze had ook niemand, maar echt niemand de komende dagen, zelfs weken de tijd
Het leek allemaal zo natuurlijk, terwijl ik vond dat de discrete onderhandelingen, waarschuwingen en oogwenken zijn aandacht toch niet konden ontsnappen. Zaterdag avond 27 november gingen we zo gezegd met een koppel samen eten zo maar. Zij hadden een restaurant voorgesteld, zei ik, ik ben er zelf nooit geweest. Officiele versie. Behalve dat ik dezelfde dag een paar uur vroeger daar de taart naar toe bracht die een vriendin had gemaakt en waar we geexperimenteerd hadden met eetbaar papier. Een oude schilderij van Antwerpen geplakt op de corpus van de taart en ingekaderd in marsepein leverde een bijna levensechte indruk op. De hele avond was in het teken van schilderen. Onze Belgische vrienden hadden gezorgd voor een kadobon waarvoor Luc zich een lang gewenste schildersezel kon kopen, een Tsjechische vriendin die bezig is met kunstuitleen heeft een reuzegrote moderne schilderij gebracht die we een aantal maanden thuis mogen hangen, nog een andere vriendin had haar eigen schilderwerk gebracht.
Luc was verbaasd, en heel blij. Het restaurantje was heel gezellig, in de tint van retro, met een zachte pianomuziek op de achtergrond, en de warme en koude hapjes waren lekker, de sfeer geslaagd. Ik denk dat hij met veel zin de tram 40 opgestapt is
“Schovala!” oftewel “verstopt” roept Julie en rent naar de dichtestbij zijnde boom of vuilbak, draait zich met haar rug naar ons toe en wacht vol spanning of we haar vinden. Het is echt ontzettend moeilijk om de kleine austronaut in haar fleshy lilascafander op de witte sneeuwvlakte te bespeuren 
Anders dan haar zussen heeft ze geen angst van de sneeuw en kan zich lang amuseren door naar andere kindjes te kijken hoe ze sleeën en ravotten. Maar vraag haar niet om zelf op een slee te gaan zitten, dat niet. Ze wandelt liever in de sneeuw een half uur naar school dan dat ze vrijwillig op de slee zou gaan zitten.
Al sinds twee weken ligt er overal een dikke laag sneeuw in Praag, zo dik zelfs dat ik begon te vresen of ons terras die 40 cm hoge vlaag wel kan houden. De kinderen gaan met de slee naar school en met de opvang sleeën ze op het aangemaakte heuveltje in de schooltuin oftewel een beetje verder in de wijk op het kerkplein. Hetgeen wat de media een “kalamiteit” noemen vinden wij fantastisch en romantisch. Van de week had het zo lang en hard gevroren dat we het hebben gewaagd om met de kinderen op een vijver in de buurt bij hun school te gaan schaatsen. Het ging redelijk goed, Amélie kon zelfs eerst per abuus en later doelgericht een pirouette maken.
Mikuláška sukni… zo gaat het liedje over de Tsjechiche Sinterklaas = Mikuláš dat ons kindjes zo braaf gingen zingen. Maar toen de heilige man vergezelled door een paar duivels en een engel, zoals hier de gewoonte is, ons huis binnentrad waren alle goede voornemens vliegensvlug verdwenen. De duivels rinkelden met hun kettingen en wouden dolgraag onze stoute kindjes meepakken. Ik moet zeggen toen ik de deur opendeed schrok ik zelf was de statige gestalte van Mikuláš en de duivels, in het donker zagen die er impozant en nog groter uit. Ons kindjes vonden het ook. Julie zat net op haar pot toen ze binnenkwamen en we kregen haar er niet van af. Loiusa kreeg het ook moeilijk, alleen Amélie wist de koe bij de hoorns te vatten. Ze zong moedig een liedje en liet ze zich zelfs met de hele ploeg fotograferen. Sindsdien als er aan deur wordt gebeld, springt Julie op en rent naar de deur al roepend : “Klaas! Klaas!” Het mag dan wel de postbode zijn, maar voor Julie is al bezoek rond deze tijd gelijk aan de belofte van nog eens een Sinterklaas/Mikulas cirkus…
De laatste zondag van november hebben we in onze adventskrans de eerste kaars aangestoken. Advent is er! Telkens als we in het donker terug naar huis keren stralen ons de lichtjes van de versierde boom in de voortuin en van de lichtvoorhang bij de vensters gemoedelijk toe. En de hele stad is opgelicht. Op het Oudestadsplein hebben de kerstmarkkraampjes weer hun luiken open gedaan, evenals op andere plaatsen in de stad. Samen met de komst van Advent is bij ons ook sneeuw gevallen en het blijft liggen. Onlangs zijn we toerist gaan spelen in eigen stad. Eerst gezellig een warme wijn drinken op de markt en dan op de klokkentoren van het Oudestadsplein geklommen. Prachtig dat het was! De hele stad ligt onder een witte donsdeken, de raampjes en boompjes fonkelen en een serene rust spreid zich uit over de stad in de ijzige lucht. Een bezoek waard!
…en ook dit jaar doet ie een omweg om de Belgische kindertjes in Praag te verblijden. Wat een haast zeg, om de 4de ´s avonds op het dak van de residentie van de ambassadeur in diepe sneeuw te landen, en de 5de al terug in Belgie overal aanwezig te zijn. De Sint en zijn entourage waren echt gaaf dit jaar, de zwarte Pieten pikzwart. Dit jaarlijks spektakel op de ambassade heeft telkens iets sprookjesachtigs, maar het blauwe licht bij de val de schemering waarin versgevallen sneeuwhopen glinsterende vonkjes weerkaatsten gaf de bijeenkomst dit jaar nog een extra tintje. En ja hoor, ons meisjes zijn nog alle drie helemaal in de ban van het Sint-gebeuren 
En ze verdient al lang weer een blog post!
Ons prutske ís en blijft een schatje. Haar haartjes groeien als kolen, net als haar algemene groeicurve. Met ongeveer 13 kg, 86 cm en voet 24 was ze al twee maand geleden een stevig blokske om te kneden.
Rapper dan haar zussen, medunkt, komt haar tongetje los. Er zijn woordjes die haar voorkeur steevast in het Nederlands genieten, zoals voet, uit, en kietelen. Voet en uit komen meestal aan bod als ze zich uit haar hoge stoel met alle middelen probeert te bevrijden waarbij ze met haar voet klem blijft zitten terwijl haar bovenlijfje over de rand van de leuning hangt. Kietelen is een favoriete bezigheid waarbij ze wel dan niet onopgemerkt achter één van ons komt staan en even hoog als ze met haar kleine handjes kan raken ons zachtjes krabt waarbij wij verwacht worden om in de lach te schieten.
Julie heeft al een behoorlijk zowel actief als passief woordenschat. Ze herkent een heleboel diertjes, in Nederlands en in Tsjechisch, en weet wat voor geluiden ze doen. Naast woordjes zoals lžíce (lepel), bumbat (drinken), chlebík (broodje), pryč (weg), pojď (kom!) komen er ook de eerste zinnetjes, weliswaar in afzonderlijke woordjes, zoals: Mama. Ještě. Lala., oftewel Zing nog eens een liedje, mama!
Mama liedje zingen is ook een favoriete mantra van Julie telkens als het slapentijd is. Weg zijn de dagen dat we onze kabouter in bed legden en weg gingen. Er wordt nu voorgelezen, in bed gelegd, handje vastgepakt, liedje gezongen, stilletjes proberen weg te glippen, dan wordt er gejankt en heel het spektakel kan opnieuw beginnen.
Haar dag is ingedeeld in redelijk rustige ochtends terwijl de zussen op school zijn, en drukke namiddagen dat we de zussen moeten gaan halen en naar hun verschillende cursusjes brengen. Ertussen zit nog een dutje van cca 2 uur, net na de middagmaal. ´s Maandags ga ik met Julie naar een les babyturnen. Samen met andere mama´s en hun kleine prutskes zingen we liedjes, klappen in de handjes en lopen over een “hindernisbaan” met verschillende leuke activiteiten. We vinden het beiden plezant, Julie leert er rap bij. Na haar les kunnen de mama´s een joga les volgen terwijl er voor de peuters in een speelzaal wordt gebabysit, dus komt mijn kromme rug ook aan zijn trekken.