Dit jaar heeft Mikuláš ons laten zitten. We hebben de hele zaterdag met spanning gewacht dat de Tsjechische Sint met zijn duivels en engelen komt opdagen, maar tevergeefs, de heilige man heeft luidens zijn sms verkozen om in de oude stad wat te gaan borrelen.
Maar achteraf gezien was het niet zo slecht. Want wij gingen de dag erop de duivels in de hel bezoeken en de heiligen in de hemel. In Příbram waar de mijnen al sinds tien jaar gesloten zijn hebben die namelijk hun intrek genomen. Eerst moesten we met een krome trap afdalen naar een oude schacht. Het was daar vochtig en donker, het gesteente knapperde onder onze voeten. De meisjes waren muisstil terwijl ze zo drie honderd meter door een met lichtjes verlichte gang moesten gaan. Net voor de ingang naar de hel stond ons een permoník te wachten, een oude mijngeest dat de mensen vroeger hielp om grondstoffen te vinden. Er waren nog andere kleine permonici aan de slag ook.
En dan gingen de poorten van de hel open! De duivels waren bezig kaarten te spelen toen hun baas, Lucifer, op een oud mijnkarretje aan kwam rijden. En hij was boos! Want waar was al het eten? De ketel was op één zondenaar na zo goed als leeg! Er moest wat vers vlees gekookt worden, en hij keek beduidend in de richting van zijn toeschouwers. De duivels hebben hun helboek opengeslaan, en ja hoor, daar stonden al de zonden van de aanwezigen te lezen. Maar gelukking was geen van de verweten feiten zo erg om in de ketel te vliegen, dus kregen we een mep met een roe en een zwarte veeg op de wang om de hel niet zo maar te vergeten. En we mochten naar de hemel.
In de hemel, boven in een torentje, stond Mikuláš ons al op te wachten. Nog hoger, tussen de wolken, lag de heilige Peter te snurken totdat de kindjes hem met hun kabaal hebben wakker gemaakt. Hij toverde ook een boek tevoorschijn, maar dit had een vrolijke inhoud – vooral de goede daden werden voorgelezen. En zo kwam het dus, dat tegen alle verwachtingen in, ook Louisa en Amélie een kadotje kregen. De duivels hadden namelijk een pagina overgeslagen toen ze in hun helboek blaaderden, anders kan ik het me niet uitleggen. Maar achteraf is dus alles goed afgelopen en mochten we alle vijf terug naar huis. Wat een opluchting! Klik hier voor meer foto´s.
