… en we hebben haar verjaardag niet gevierd! De bedoeling was eigenlijk om oma en opa in België te verassen en een feestje te bouwen met de Belgische familie die allemaal op de hoogte waren. Maar het mocht niet baten – Julie was ziek. Uitgesteld is echter niet afgesteld! We gaan ze weldra in de watten leggen met een Bumbataart, een tof idee van tante Monique!
Want Bumba, dat is een vast lid van ons gezin, allé bijna toch. Julie wordt betrapt op het zeggen van drie duidelijke woordjes. “Mama” en “papa” zegt ze heel mooi, maar je kan eigenlijk niet echt zeker zijn dat ze bedoelt wat ze zegt en niet maar wat brabbelt. Als ze echter “Bumba” zegt, bedoelt ze ook Bumba. Bumba is onze beste babysitter – hij kan Julie lang genoeg in de ban houden totdat het avondeten klaar is of de was uit de droogkuis gehaald. Je zou ze moeten zien omhoog springen als de “kleine clown” op het scherm verschijnt.
Sinds haar tandjes doorgekomen zijn heeft Julie een nieuwe bezigheid – het knarsen ervan. Je vraagt je soms af of ze niet versleten gaan zijn voordat ze de kans krijgen om vol te groeien! Misschien is het haar speelse manier om Louisa uit te lachen dat zij er nog geen heeft om hetzelfde te kunnen doen 🙂
Ons Julietje wordt echt al een kleine peuter, de baby groeit er steeds rapper uit. Ze kan al in een boekje een poesje aanduiden als je erom vraagt, en houdt ervan om een verstoppertje te spelen waarbij ze ook zelf actief op zoek gaat en zich probeert weg te stoppen. Ze houdt van haar zussen die om hun beurt ook ontzettend lief en achtzaam voor haar zijn. ´s Nachts slaapt ze steeds mooi door (dankje, schat!) en is heel meegaand in alles. Haar slaapjes worden steeds korter, ´s ochtends kruipt ze terug in haar slaapzakje rond negen uur, amper twee uurtjes nadat ze wakker wordt, en ´s middags doet ze haar dutje na het eten; soms duren die hazenslaapjes amper een uur.
Ze staat redelijk stevig maar heeft nog geen behoefte om verder te wagen. Andersom kan ze zich razendsnel verplaatsen op haar kniën. Op de trappen klimmen, dat vindt ze een echte uitdaging. En nu ze de opwaartse richting al onder de knie heeft zou ze het liefst van al ook een afdaling willen doen, maar daar zijn haar begeleiders niet zo gretig op.
Sinds kort is ze soms gewillig om een antwoord te verschaffen op de vraag “Hoe groot wordt Julie?” Dan vliegen de armpjes met een luide zucht van opwinding omhoog – soms zou je ons moeten trekken hoe we met z´n vieren rondom haar staan met armen omhoog in een bizarre dans van plezier…
Als ze niet ziek is, eet ze voorbeeldig goed. Drie keer per dag een flesje melk van 270 cc, ´s middags groentjes, fruit als vieruurtje en ´s avonds soms nog een brij peuzelt ze smakelijk op. In de voormiddag hebben we meestal veel te doen in het huishouden, dus ze komt pas in de namiddag naar buiten als we de zussen van school en kleuterschool gaan halen en ze naar hun cursusjes rondbrengen. ´s Avonds is ze meestal al zo moe van al dat gekros dat ze tegen zeven uur, half acht ligt te knorren tot de volgende dag 6:30. Stipt op tijd, ook in het weekend en op verlof 🙂
Het is al koek van één deeg! Toen Amélie net kon lopen, werd haar spijlenbedje haar grootste uitdaging – ze moest er uitkomen en ze heeft dat dan keer op keer bewezen dat ze het kon. Gisteren legde ik Julie in haar koets. Ze lag er als een rups, goed ingedulffeld, de voetenzak tot aan haar nek toe en de hoes van de koets er nog over. Ze was dood op, de oogjes gingen toe, dat kind ging slapen zoals ze altijd als een roos slaapt als ze in de koets ligt. Opeens hoor ik gejank door de babyfoon. Ik haast me naar beneden – en daar tref ik Julie aan, zittend op de vloer naast de koets, naar me glimlachen!
