Dat verhaal is van oudsher bekend – een gewone lieve mens verandert ´s nachts in een weerwolf. Awel, onze weerwolfin treedt op met haar one-baby show elke nacht, en dikwijls ook overdag, enfin telkens als het slapenstijd is.

Gillen, brullen, tieren totdat ze zich in een staat van complete hysterie werkt, dat zijn haar middelen met welke ze tegen de slaap vecht. Wie zou dat verwachten van onze schone slaapster! Het is begonnen na haar val en het schijnt bijlange nog niet uitgewerkt te zijn.

Haar tongetje, in tegendeel, blijkt goed te genezen. Het is nog steeds nogal hobbelig en de draadjes prikken er door, maar ze schijnt er geen last meer van te hebben. Of de tandjes evenveel geluk gaan hebben is een andere vraag. Een van de boventandjes wiebelt nogal en de tandarts vreest dat hij hem misschien gaat moeten trekken…

Julie begint ook al wat verstaanbaar te brabbelen. Boty (schoenen), Bumba, pá pá (dada), táta (papa) en papa komt geregeld over haar lippen. Zowel als njam njam als ze eten ziet.