Mama, zegt Louisa peinzend, Adélka van klas 1.Š heeft op school verteld dat de Kerstman niet bestaat. – Ah, neen? – Nee. Ze zegt dat naar ´t schijnt mama´s en papa´s kadootjes brengen. – Ah ja? – Maar dat kan toch niet! Die kunnen toch nooit zoveel kadotjes kopen voor de kindjes!
En we gaan gerust het nieuwe kerstmis tegemoet…
Mama?- Ja, Amélie? – Weet je wie beslist over de hele aardbol? – Neen, lieferd. – De reus! – Heus? – Ja, heus! – Aha. – Maar mama… – Ja, lieferd? – Die bestaat niet. – Neen lieferd? – Jawel! Fopje flauw mopje!!!
Louisatje heeft voor mama en papa een mooie tekening gemaakt. Als inspiratie gold dat Papa net van Amerika terugkwam. Voor de helft getekend en aangevuld met stickertjes werd het deze mooie prent met een tekst aan de achterkant in het “Nederlands”. Tussen haakjes omdat het voorlopig een beetje op het Afrikaans lijkt, maar tsja, ze hebben bijlange nog niet alle lettercombinaties op de Nederlandse les gehad! Voor wie moeite heeft om het te ontcijferen is de vertaling onderaan.
VOOR PAPA EN VOOR MAMA, EN WETEN JULLIE WAAROM IK JULLIE GEKOZEN HEB? OMDAT JULIE LIEF VOOR ME ZIJN EN IK JULLIE GRAAG HEB.
Alle tandenfeëen zijn bij ons aan de slag, naar ´t schijnt. Op een dag bijt Louisa in een broodje en een boventandje blijft er inzitten. ´s anderendachts bijt ze in een peperkoek en het tandje ernaast blijft er inzitten. Dat naast het feit dat ze al een paar weken ervoor een boventandje heeft laten trekken. Nu lijkt haar mondje dus op dat van een baby – van boven nogal tandenloos. Met elke tand die Louisa verliest krijgt Julie er een bij. Het zwermt van tandjes in haar bovenkaak – ze zijn nog niet helemaal doorgebroken maar je ziet duidelijk dat ze er uitwillen. Grappig, zo´n uitwisseling…
Studio 100 zal blij zijn met hun nieuwe aanwinst – ons Julietje heeft Bumba ontdekt. De ontdekking heeft plaatsgevonden uit nood op het moment dat ik nog de laatste puntjes op de i´s moest zetten van een vertaalwerk dat opgestuurd moest worden en zij wou per se bij mij op schoot zitten. Werkend met twee schermen, heb ik op één Bumba van YouTube laten draaien en op het tweede verder proberen te werken.
Het ging fantastisch. Julie zat er als vastgeplakt en staarde letterlijk naar figuurtjes op het scherm. Zo compleet gefascineerd heb ik ze nog nooit gezien. Louisa en Amélie zijn op Teletubies groot geworden, toen hadden we Bumba voor een of andere reden overgeslagen. Maar deze keer laten we hem aan ons niet ontsnappen. Vanochtend bij de ontbijttafel heeft de hele Belgische ploeg van hier gretig Bumba gevolgd op het internet. Voor Louisa en Amélie kreeg Bumba zelfs voorrang boven Mega Mindy en K3. En dat is al heel wat!
Papa was weg en voordat papa terugkwam moesten Louisa en Amélie mooi worden. Er moesten gaatjes in hun oren komen. Het ging een beetje pijn doen, maar ja, wat zouden ze voor papalief niet ondergaan, niet waar…
Dus op donderdag zijn we oorbellen gaan kopen. Ze hebben elk een paar gekozen en wachtten met spanning af dat de dokter ze op vrijdag namiddag zet. Eerst ging Amélie naar binnen, uit vrije wil. Ze zat heel dapper in de stoel en toen de naald erin ging, zei ze stilletjes en keurig “au”. Tweede oortje ging ook goed, de dokter en de verpleegster stonden ervan versteld dat de kleine eigenlijk zo goed als geen kick gaf. Pas toen ze opstond, kreeg Amélietje het warm, veel te warm. Ze werd bleekjes en gaf zelfs een beetje over. Van de zenuwen, zei de dokter. Wat een zelfverloochening voor zo´n kleine om zich bewust te laten pijnigen. Chapeau!
Toen we naar buiten kwamen, zat Louisa helemaal bleekjes in de wachtzaal, samen met haar vriendinnetje die ze ging steunen. Louisa heeft wel een paar treden in de richting van de spreekkamer gedaan, maar daarmee was het afgelopen. Ze raakte in paniek van de gedachte dat het toch zo ver was, en haar maag begon de draaien. De inhoud ervan heb ik van de vloer mogen opvegen. Dus heeft Louisa geen gaatjes en we wachten totdat ze terug alle moed bij elkaar pakt om nog een afspraak te maken. Maar het ziet er voorlopig niet naar uit. Elke keer als ik Amélie haar gaatjes moet verzorgen, roept ze dat het prikt en Louisa staart haar met veel medelijden aan, duidelijk opgelucht dat ze aan zo´n marteling heeft kunnen ontsnappen. Papa is nu toch thuis, dus who cares….
Een derde tandje begint bij mij door te breken en mijn tandvlees boven staat vol bobbeltjes,het gaat niet lang duren of mijn glimlach wordt er een van een roofdier. Ik heb een nieuwe passie ontdekt – namelijk het proeven van en likken aan onroerende voorwerpen. Pak maar de rand van de salontafel bij voorbeeld. Of de onderkant van een spiegel of de zitoppervlak van een stoel. Net op mijn hoogte, gemakkelijk om mijn tongetje erom heen te wikkelen en te proeven. Vies? Wablieft? Niks van! Lekker!
Ik kan ook al heel wat. Handjes klappen doe ik meestal als ik iets uitspook en mama boos wordt. Er moet toch iemand zijn die mijn prestatie kan waarderen zeker, of niet? Bij gebrek aan beter moet ik voor mezelf applaudiseren. Wuiven doe ik ook af en toe, maar nooit op bevel, neen neen, dat niet. Oh ja, en ik ben een behaarde aap, echt waar. Ik weet niet wat ik met mijn haar aan moet vangen. Het blijft maar groeien, vooral rondom mijn oortjes en boven mijn oogjes is het eigenlijk niet zo plezant. Ik krijg binnenkort nog staartjes denk ik. Niet dat die lang hun vorm gaan kunnen houden uiteraard…
Ik slaap redelijk goed, soms word ik wakker als mijn tutje uit mijn mond valt. Dan roep ik totdat iemand hem er terug in stopt. Ik houd ontzettend van water, als ik maar in de buurt van de badkuip kom dan begin ik opgewekt op en af te wippen. En ik wil al zo graag met de grote mensen eten! Vooral gebak, daar kan ik echt niet van afblijven, daar komt altijd ruzie van. Maar fruit integendeel, daar ben ik een beetje op uitgekeken. Het is ook altijd hetzelfde zeg, appel, soms peer, banaan. Ik mag in feite niet veel meer met mijn dieet, zeker geen tropische vruchten, dus daarmee is de kous af. Was het maar terug zomer, pruimen, daar was ik gek op!
Papa was de hele vorige week ver weg, Minnessota zei mama, min veertig en veel sneeuw. Nou, dan hij had ook even goed thuis kunnen blijven, de berg sneeuw op ons terras is ook nog niet gesmolten…
Louisa haar schoolvriendinnetje, Natálka, kwam op vrijdag bij ons logeren. Ze waren allebei dolgelukkig. Pannenkoeken gegeten, princessenkledij uitgeprobeerd, ´s avonds een filmpje gekeken en in één bedje geslapen…
Louisa heeft haar eerste rapportjes naar huis gebracht – van haar Tsjechische school en van de Nederlandse les. Op school had ze allemaal ééns. Op een schaal van vijf is 1 het beste cijfer. Wiskunde, Tsjechisch, Wetenschappen, Muziek, Tekenen, Engels en Turnen zat er bij. Louisa doet het flink op school en heeft er plezier aan om ´s avonds thuis een beetje voor ons voor te lezen. Ze kent praktisch alle letters ook al hebben ze op school nog bijlange niet alle letters doorgenomen.
Op de Nederlandse les kwam het rapportje deze week. Louisa kreeg in de meeste vakjes de beoordeling “goed”, een paar keer zelfs “zeer goed” en een keer “ruim voldoende”. De Nederlandse les is een ganse opgave, ze krijgt veel huiswerk mee naar huis en het is niet altijd gemakkelijk om te onthouden hoe je wat in welke taal schrijft, zeker de dubbele letters in het Nederlands, zoals “oe”, “ij”, “ui” etc. zijn verwarrend. Op een dag deden we een heleboel huiswerk waar Louisa steeds de “oe” verkeerd schreef, met name “u” op zijn Tsjechisch. Ik was er lastig van. Louisa wou dan toch haar best doen en heeft ten slotte haar naam op het Nederlandse schriftje geschreven: LOOEISA. “Maar mama, je zei toch dat het in het Nederlands overal “oe” is waar ik “u” hoor?! Dan moet je mijn naam in het Nederlands ook zo schrijven!”
Maar het liefste van al tekent Louisa. Ze gaat ook heel graag naar een tekenles op de academie. Onlangs heeft ze deze twee prachtige feeën getekend met een bijhorend verhaaltje in het Tsjechisch:
En ik heb veel plaats nodig. Ik heb namelijk ontdekt dat het mogelijk is om rondom bepaalde voorwerpen te stappen. Spannend! Vooral als die anderen denken dat ze iets veilig hebben weggelegd door het aan de andere kant van de salontafel te leggen. Cha! Voordat ze het doorhebben ben ik er. Ik zou het niet per se vliegensvlug noemen, maar het is toch een vooruitgang. Stap voor stap. Binnenkort ga ik schoentjes nodig hebben. Maar ja, dat wordt pas een probleem. Buiten ligt er nu nog steeds een hoop sneeuw en ijs, maar toen Amélie haar winterlaarsjes ineens kapot waren en mama nieuwe ging kopen, verschoot ze zich dood. Er waren geen meer in de winkel! Enkel zomersandaaltjes! In onze consumptiemaatschappij waar alles in overvloed is kan men in februari geen winter schoentjes meer kopen want de markt dicteert dat je vanaf nu al je klerenkast vol moet proppen met de nieuwe motieven van het aanstaande seizoen. Dommeriken. Ik wil nog de eerste mama ontmoeten die vier maanden op voorhand schoentjes voor haar kleine gaat kopen en dan hopen dat ze tegen dan nog op de kleine groeiende voetjes passen. Mijn mama in ieder geval niet. Dus misschien moet ik tot de zomer wachten voordat ze me buiten laten stappen 🙁 Nou ja, dan moet ik er ook niet zo´n vaart achter zetten om me uit de voeten te maken, heh….