Mevrouw Eckardt had ons al vorig jaar aangeschreven. Of we met Pasen naar zuid Duitsland wilden komen om de buurt van de Bodenzee te verkennen. Het zou onze eerste simultane huisruil zijn – en het verliep perfekt!

Op woensdag avond zijn we in Praag vertrokken richting Ravensburg, ein klein pareltje van een stad ongeveer 20 km van de Bodenzee. Op het internet leek het een gezellig plaatsje te zijn en de werkelijkhed overtrof die beschrijving honderd keer. We waren al laat bij het vertrek en ik voelde me een beetje schuldig dat we pas tegen half twee ´s ochtends bij deze voor ons wildvreemde mensen zouden aankloppen. Dus ik stuurde een sms onderweg om te zeggen dat ze op ons niet hoefden te wachten als ze maar lieten weten waar we de sleutels vinden. De sleutels zullen op de deur zitten, luidde het antwoord.

En inderdaad – midden in de nacht, pal op de straatkant stak er in deze rustige buitenwijk een bos sleutels op de deur. Het was een raar gevoel om in een vreemd huis in het midden van de nacht binnen te komen, wetend dat de bewoners slapen, en niet wetend wat we moesten doen of waar we het licht moesten aandoen. Maar de verwarring duurde alleen eventjes. Roberta had ons horen binnenkomen en kwam ons tegenmoet. Alles war in Ordnung, lachte ze ons toe en liet ons onze vertrekken zien.

Een keurig huisje, gezellig ingericht, met een nagemaakte rustieke kachel in de living en veel meubels die we oftewel van de IKEA catalogus kenden of zelf thuis hadden staan. We hebben rap onze spullen in de voor ons klaargemaakte kamers neergelegd en gingen ons eerste nachtje huisruil tegemoet.

´s Ochtends stonden de drie dochters van mevrouw Eckardt al klaar om naar Praag te vertrekken. Op tafel lag een map met allerlei weetjes over het huis en de omgeving, een heleboel kaarten om uitstappen te plannen, en een paaspakje voor de kinderen. Maar waar waren die verdwenen? Je kunt het al raden – ze hadden verborgen schatten  gevonden in een van de meisjes kamers – verschillende dozen met PlayMobile speelsetjes. Voor hun kon de vakantie niet meer stuk – ze gingen een kasteel bouwen, princessen en prinsen op paarden laten rijden en bloemmetjes in de tuin zaaien.

We hebben nog even met onze gastvrouw gepraat en hebben ze uitgewaaid voor hun trip naar Praag waar ons huis paraat stond om ze te verwelkommen.

We hebben ons enorm lekker gevoeld in huize Eckardt. Zalig dat de frigo vol stond met beleg en melk, dat koffie aanwezig was en de voorraadschappen aangevuld, net zoals bij ons thuis. Het huis straalde gezelligheid en rust uit, en in de eerste uren voelden we zelfs geen nood om het te verlaten om de omgeving te verkennen.

Maar de omgeving was het verkennen zeer waard. Op een kwartier met de bus (met een ongeloflijk vriendelijke en behulpzame bestuurder – maar kom, iedereen in zuid Duitsland met wie we te maken hadden was ongehoord vriendelijk, waarom kan dat niet elders ook?!) waren we in de auto-vrije zone van de binnenstad met haar middeleeuwse gebouwen, hoge torens, een riviertje (of noem het gerust een beek), dat zowel het oude traditionele met het nieuwe smaakvol wist te combineren.

Voor de kinderen kon de pret niet op. Na een korte wandeling door de stad waren ze uitgehongerd en onderkoeld – de temperatuur zakte in vergelijking met de dag daarvoor in Praag met een goede tien graden. We zijn een taart en koffie gaan eten in een achterzaaltje van een plaatselijke bakkerij en nadien mochten ze een paar uurtjes gaan spelen in de grote speelruimte op de eerste verdieping. Ze hadden ons niet meer nodig voor de rest van de dag, dus zijn we lekker onder ons met onze kleine poes een wandeling gaan maken.

Het was Pasen en op paaszaterdag was er veel te doen in de stad – konijntjes oren knutselen, konijntjes strelen, reuzeeieren schilderen, met een treintje rijden…. Plus zaterdagmarkt en muziek op het plein. Het zworm er met mensen en het weer was aangenaam warmer geworden.

We waren betoverd door de manier van leven in deze streek. Het kleine winkeltje in onze wijk verkocht praktisch geen drank in plastic flessen, alles was in glas, en men had een grote selectie van appelsap van plaatselijke origine, de appelboeren waren ook aanwezig in de affiches langs wegen en in kraampjes op dorpspleintjes. Ik vroeg Luc om eens bij zo´n kraampje te stoppen dat we onze voorraad vitamines kunnen aanvullen. Maar de dagen waren zo vol dat dat uitgebleven is.

Pas toen we al in het donker richting huiswaart keerden van een uitstap maakte Luc een scherpe ommekeer met de auto. Gij wou toch appellen, zei ie. Ik dacht dat hij zwanste. Maar neen: in het midden van het dorpsplein langs de hoofweg stond een klein kraampje, fel verlicht. Daarin zakken met appellen, een kastje en een affiche 2 euro. Het kastje was niet gestolen, het geld zat er in. De appellen waren ook niet gepikt en het kraampje evenmin. We stonden perplex. Voor de zoveelste keer dachten we dat er hier mensen van een andere planeet leven.