… en ze stapt, eindelijk. Ze waggelt nog steeds als een eendje, maar ze is vertrokken, meestal in een richting die zij blieft, ongeacht de mening van haar toezichthouders. Haar voetjes vormen in elk geval een goede basis om te stappen – met maat schoenen 23 lijkt het wel of ze een paar ski´s aan heeft.

Met haar tandjes is het uiteindelijk allemaal goed gekomen – de dokter was heel verrast dat ze zich toch nog zo vast in de kaak hadden gezet, dus voorlopig geen tandloze glimlach!

Julie is verzot op ontbijtgranen, met name op Kellog bollekes. Ze weet de grote bokaal in de keukenkast staan en als ze zin heeft, aarzelt ze niet twintig keer per minuut ernaar toe te gaan, de kast assertief open te doen en in de bokaal wat te grabbellen. De bollekes liggen nadien meestal overal op de grond en kraken onder de voeten van ons allemaal.

Julie geeft kusjes! Soms op haar handje en dan stuurt ze ze in de lucht, en soms komt ze op verzoek met haar mondje dicht bij ons gezicht alsof ze zeggen wou: pak ze dan! Haar favoriete woordjes zijn “hají” (liggen), “houpy” (schommelen), “haf haf” (woef woef), “nam nam”, “boty” (schoenen) en “mimi” (baby). Ze reageert ook als men haar iets in het Nederlands vraagt maar zegt nog geen woordjes in papataal. Als ze een hond ziet, is ze content. Eenders welke “haf haf” kan ze onmiddelijk doen stoppen krijsen of wenen. Dan wijst ze met haar wijsvingertje naar het beest en vrolijkt op.

In de blok huizen tegenover ons hebben ze in de lente een nieuwe speeltuin gemaakt – Julie is daar nu een stamgast, telkens voor de lunch, tussen tien en elf. Haar ochtenslaap is opgeschoven en soms slaapt ze maar ene keer per dag. In de speeltuin is het een goede kans om ze moe te maken en ze zo rapper in bed te krijgen. Ze wil overal op klauteren, en het ergste is dat het haar lukt ook nog! Het veiligste lijkt me voorlopig om ze op haar buik of rug van de kromme schuifaf te laten glijden – haar haar staat op van de elektriciteit als spijkers en ze lacht.