Amélie gaat sinds dit schooljaar naar de muziekschool – ze leert piano spelen. Eerst was eigenlijk Louisa ingeschreven maar die zag het op den duur niet meer zitten. Het was ook veel om mee te beginnen afgelopen september – naar het eerste leerjaar gaan en leren lezen en schrijven, tegelijkertijd leren lezen en schrijven in het Nederlands, en dan nog notenleer en piano… Ze zat erdoor en ik wou ze niet dwingen om iets te doen waar ze geen fut meer voor had. Maar we hadden al voor een halfjaar betaald, dus stelde ik aan de pianolerares voor om in plaats van Louisa Amélie te sturen. De lerares vond het een goed idee, en Amélie mocht dus beginnen.
Voor mij met Julie was het de hele tijd een opgave – optijd Amélie van de kleuterschool afhalen om ze naar de les te brengen hield vaak in dat ik Julie uit haar slaap moest rukken. En dan tijdens de les op Amélie wachten, met een baby die niet liever zou doen dan rondkruipen, dat waren ook geen momenten waar ik naar uitkeek. En dat terwijl Amélie toch niet echt thuis veel oefende, dat ze op drie maand tijd steeds dezelfde twee liedjes met één finger speelde en niet echt geboeid zag om naar haar les te gaan. Eind januari was ik dus naar de lerares gestapt om te zeggen dat we ermee kappen. Ze was verbouwereerd – zo´n begaafd kind! Ze deed het zo goed! Ze kon direct een melodie oppikken en onthouden! Dat zou heel erg jammer zijn om haar niet verder te laten ontplooien!
Nu stond ik weer van mijn stuk gebracht. En destemeer toen de lerares aan Amélie vroeg wat zij graag wou en dat aapje, dat thuis nooit wou oefenen, bijna in tranen uitbarstte dat zij dolgraag piano wil spelen. Ik voelde me bijna een misdadiger om dat arme kind haar glorieuze toekomst te willen ontzeggen!
Dus kortom, Amélie won en ik sleur Julie elke week uit haar slaap. Maar nu heb ik er minstens een goed gevoel bij dat het hopelijk niet voor niks is. En Amélie – sinds ze de lerares zo vol lof over haar hoorde praten is ze er trots op dat ze piano speelt en ze doet heel belangrijk voor haar vriendinnetjes in de kleuterklas als ze ze toont hoe je als een “poesje over de toetsen moet wandelen”. Onze kleine mirakel heeft dan vorige week ook haar eerste concertje gehad – ze is op een na de jongste van al de leerlingen. Ze was zenuwachtig en een beetje onzeker, maar ze deed het goed – twee liedjes gezongen en gespeeld, met de beide handen, telkens met een vinger.