Het is al koek van één deeg! Toen Amélie net kon lopen, werd haar spijlenbedje haar grootste uitdaging – ze moest er uitkomen en ze heeft dat dan keer op keer bewezen dat ze het kon. Gisteren legde ik Julie in haar koets. Ze lag er als een rups, goed ingedulffeld, de voetenzak tot aan haar nek toe en de hoes van de koets er nog over. Ze was dood op, de oogjes gingen toe, dat kind ging slapen zoals ze altijd als een roos slaapt als ze in de koets ligt. Opeens hoor ik gejank door de babyfoon. Ik haast me naar beneden – en daar tref ik Julie aan, zittend op de vloer naast de koets, naar me glimlachen!

Vanochtend was het even een gejank van Julie haar slaapkamer, en dan werd het weer stil. Nog een paar minuutjes uitslapen, dat deed wel deugd… Toen we later haar kamen binnenkwamen, was ons meteen duidelijk hoe laat het was. De twee zussen zaten lekker bij elkaar nieuwe complotten tegen ons te smeden!