In tegenstelling tot de verwachtingen van mijn laatste verslaggeving ben íkke noch de kinderen ooit opgevreten geworden door de reusachtige leeuwenetende Afrikaanse hond die hier ergens in het bos voor ons huis zijn intrek zou hebben genomen. We hebben getracht om Luc op te latenvreten maar het is mislukt. Op een of andere manier keert ie toch steeds weer terug van zijn werk als we hem de jungle te voet in sturen, gewapend slechts met zijn laptoptas en een zijden stropdas, terwijl zijn blinkende VW voor girls-only uitstapjes in beslag wordt genomen. Nou, niet alleen Louisa haar school maar ook zijn kantoor bevindt zich aan de overkant van het bos, en als de zon schijnt and de vogeltjes tjilpen is het zo verleidelijk om langs de beek te gaan wandelen.

Na een prachtige en warme april kregen we een lelijke maand mei vol regen en koud (oh dierbaar België, hoe vaak hebben we aan U gedacht :-), en nu als bij toverslag is het snikheet. In het midden van mei is het mij en Luc gelukt om er voor een weekeindje tussen uit te knijpen. Het was de 10de verjaardag dat we elkaar hebben leren kennen. We hebben een uitstap naar het Noorden van het land gedaan, een streek die Tsjechisch Zwitserland heet. En plaats die zijn aam echt eer aandoet – een landschap gehuld in prachtige wouden, doorgeweven met zandrotsen van alle soorten en vormen, met verbazingwekkende vergezichten die als “kitsch” zouden overkomen moesten ze niet waar zijn. Hierbij beloven we aan iedereen die op bezoek komt en enig teken van belangstelling geeft om hen op een vaart te nemen op een rivier in een rotskloof, op een bootje voortgeduwd door een veerman met een reusachtige stok in de genre van de beroemde Venetiaanse gondola’s.

Eind mei heb ik goed gebruik kunnen maken van de jaren die ik in Vlaanderen heb doorgebracht. Ik had me ingeschreven voor een Staatsexamen Nederlands – en ik heb de vooral Hollandse jury “gecharmeerd” met mijn Vlaams accentje Na het examen begon het leven weer een beetje normaal eruit te zien, al de weken voordien had ik opgeofferd aan de Nederlandstalige literatuur die als vereiste bij het examen gold.

Wat gezondheidszorg betreft moet ik opmerken dat ons gezin met een grondige revisie van de plaatselijke medische faciliteiten bezig is. Deze keer was het Luc zijn beurt. Hij probeerde een klein stukje huid van rond zijn nagel af te trekken en het is ontstoken geraakt. Hij heeft er de struisvogeltactiek op toegepast (indien ik een probleem niet zie, is er geen probleem…) en probeerde zijn vinger met pleisters tevreden te stellen. Nou, na twee weken was die vinger zo goed als weggerot. In zijn voordeel moet wel gezegd worden dat een bezoek aan een huisarts hier ons het idee heeft gegeven dat het verstandig is om langs de apotheek te gaan om nog eens een doosje pleisters te gaan halen. Niet dat de dokter het zo zou aanraden, we hadden de dokter namelijk niet eens gezien. Na ongeveer tien minuten in de wachtzaal waar Amélie en Louisa in een mum van tijd een kot van hebben gemaakt terwijl dat de andere 20 wachtende patiënten maar sprakeloos toekeken werd het ons duidelijk dat we niet over de juiste dosis geduld beschikken en zijn weer vertrokken. Het probleempje is natuurlijk dat de Tsjechische dokters meestal niet echt vaardig in andere talen zijn en Luc zijn woordenschat is momenteel goed om bier te bestellen of kinderen naar bed te sturen, maar niet echt om over de hedendaagse trends in vinger-inflammatie te discuteren. Toen het leek dat hij als resultaat een vinger minder zou hebben heeft iemand ons geadviseerd om de huisarts voorbij te gaan en direct bij een chirurg aan te kloppen. Die zat een verdieping hoger en had geen honderd wachtenden voor ons. Ons vierledige partijtje heeft hem dus meermaals een bezoek gebracht, waarbij Luc zijn vinger werd opengesneden en gedraineerd terwijl dat Luc flauw viel en Amélie jankte van de trauma. En toen zijn we per abuis buiten de spreekuren van de dokter gekomen waren en hebben ons laten behandelen door zijn collega, die zoals nadien bleek, Engels en Frans sprak.

Alleluja alleluja! Gedaan met mij en de kinderen bij deze middeleeuwse bloedachtige taferelen. Twee weken later en een goede dosis antibiotica en Luc zijn vinger ziet er bijna nieuw uit – letterlijk: onder zijn nagel is er al een nieuwe aan het groeien. Het goede eraan is dat je in dit land nooit bij een dokter moet betalen, ook later niet, ook in het ziekenhuis niet, gewoon niet. Het wordt allemaal terugbetaald door de mutualiteiten. En ons gezin maakt er inderdaad een goed gebruik van. Na Luc was het weer Louisa aan de beurt.

Och arme, ze heeft mononucleosis opgelopen, een aandoening waarbij de lever en de milt opzwellen. Ze was heel vermoeid en moest zich aan een dieet houden. Nu is ze gelukkig al aan de beterende hand. Bij kindjes duurt het relatief niet lang (3-6 weken) and laat meestal geen gevolgen na, in tegenstelling tot volwassenen die er soms jaren mee kunnen kampen.

Het schooljaar is bijna om en met de grote vakantie in aantocht kijken we naar onze zomergasten uit. In twee maanden is het weer verhuizen geblazen. Daar kijk ik niet erg naar uit, maar ja, het zal voor beter zijn.

En hierbij neem ik, beste vrienden, afscheid en hoop ik ook soms iets van de andere kant van de wereld te horen.