Het zijn moeilijke paar dagen geweest. Na een flitsbezoek van vrienden uit Belgie is hier namelijk een klein kadotje blijven hangen en Julie heeft het uitgepakt na twee weken van de incubatieperiode.

Zaterdag kwam het eerste puntje tevoorschijn, zondag waren het er vijf. Maar het ging – ze bleef vrolijk en scheen er niets van te merken. Bah, dat gaat goed zijn, dacht ik, een milde versie van de pokken.

En toen kwam maandag. De vreselijke puistjes hebben op haar teder lichaampje een invasie uitgevoerd en hebben zich genesteld in de meest oncomfortabele plaatsjen zoals oogleden en schaamlippen. En Julie begon te wenen.

Het duurde twee dagen en twee nachten. De arme poes kon haar rust niet vinden en draaide langs alle kanten, uitgeput van het niet kunnen slapen en van haar onvermogen om met deze kwade kiemen te vechten. Op woensdag ben ik bij de dokter gaan smeken om haar een kalmeermiddel voor te schrijven.

Nu zijn we al over de top van de berg, hoop ik. Vandaag waren er maar een paar nieuwe puntjes bijgekomen, en de koorts bleef ook weg. En voor de eerste keer in dagen had Julie weer zin om eventjes te spelen – en het plezantste vond ze de deuren van de vrieser. Heerlijk koud dat het was toen ze die opendeed! Dus maar weer rap toe. En nog eens een koude bries! Joepie, da´s plezant!