.
De haasjes wensen jullie een prettige Kerst !
Leave a reply
Category Archives: familie
Zie ginds komt de stoomboot…
…en ook dit jaar doet ie een omweg om de Belgische kindertjes in Praag te verblijden. Wat een haast zeg, om de 4de ´s avonds op het dak van de residentie van de ambassadeur in diepe sneeuw te landen, en de 5de al terug in Belgie overal aanwezig te zijn. De Sint en zijn entourage waren echt gaaf dit jaar, de zwarte Pieten pikzwart. Dit jaarlijks spektakel op de ambassade heeft telkens iets sprookjesachtigs, maar het blauwe licht bij de val de schemering waarin versgevallen sneeuwhopen glinsterende vonkjes weerkaatsten gaf de bijeenkomst dit jaar nog een extra tintje. En ja hoor, ons meisjes zijn nog alle drie helemaal in de ban van het Sint-gebeuren 
Ansaromi in Praag
Eindelijk! Anne en Michal met Sabrina en Romina hebben het dit jaar hun bezoek naar Praag goed ingepland. Na twee jaar dat we ze niet gezien hadden hebben we van hun bezoek des te meer genoten.
Alles begon op vrijdag om 17:57 na veel te lang in de file te hebben gestaan toen hun auto om de hoek van onze straat verscheen. Anne sprong eruit en met een wafelijzer op haar schoot verplaatste zich in onze auto. Ze ging namelijk samen met mij op Louisa haar school wafels bakken, als een verrassing voor de overnachting van de kinderen. We hadden zes wafelijzers ter beschikking, een grote kom deeg en lekkere aardbijen en slagroom als versiering. De kindjes verzamelde zich nieuwsgierig rondom de “Belgische specialist in wafels-bakken”, vol spanning wat het gaat worden. En het werd niks! Het ijzer werd aanvankelijk wel warm, maar verder gebeurde er niet veel. Geen één van de wafelijzers, allemaal opgevraagd van Belgische gezinnen in Praag, werden echt heet. Het deeg bleef erin zitten zonder te bakken. De verwarring was groot. Wat nu? 
Toen kwam het idee dat de ijzers misschien allemaal te sterk zijn om de zekeringen van het keukentje te doen springen, en dus verhuisden we naar de gang. Om de vijftig of zo meters was daar een stopcontact, dus in een mum van tijd hebben we een groot deel van de school ingepalmd om wafels te bakken. En ze waren lekker!
De volgende dagen waren minder spannend, maar zeker niet minder intensief. Een toer van de stad stond op het programma en na twee dagen wandelen was onze missie geslaagd – Ansaromie kon geen stap meer verzetten 🙂 We kwamen echter vele leuke terrasjes tegen, dus de inspanning werd wel gecompenseerd met lekker eten en drinken in een poster-achtig decor van de stad.
Het was voor ons een grote verrassing om te zien hoe geweldig de kinderen zich onder mekaar amuseerden. Sabrina 18, Romina 15 met onze drie kabouters van 7, 5 en 1, dat was een bende. Louisa en Amélie hingen voortdurend om hun nek en het leek ons niet dat de groete meiden het te erg vonden. Een vedette op zich was natuurlijk Sissi, het braafste hondje ter wereld, die je soms compleet vergat dat ze er was. Alleen ons Julie vergat ze nooit, ze was heel content om een levendig exemplaar van “haf haf” in huis te hebben.
Net een lazaret
Het begon de dag ná onze skivakantie (gelukkig!). Bloeps en Julie haar melkje lag op de grond. Nou, een foutje zeker? Voor de rest lekker verder spelen. Allemaal goed, enkel de maaltijden willen er niet in blijven, geen één. Ze liggen op de grond, in haar bedje, op mijn schoot, waar het net past. Gisteren Amélie afgehaald van de Nederlandse les. Buikje doet pijn, ineens. Een, twee, drie, en de inhoud van haar maagje ligt op het gras neven de parking. De pasta in de saus was niet eens vermorzeld, gewoon hele stukjes. Louisa vanochtend – buikje pijn. Dus alledrie thuis gebleven, maar bij Amélie leek het al lang gedaan te zijn – ze haalde weer kattenkwaad uit. Totdat babička op bezoek kwam – misschien van de opwinding steeg Amélie de koorts in het hoofd en ze werd geveld. Voor de tweede keer. Julie heeft vandaag al ietsepitsie binnen gehouden, tussen wat overgeven door. En Louisa ging slapen met steeds veel buikpijn. Wat een week, en het is nog niet om! Stillejtes blijven duimen voor dit weekend, want mochten de kinnekes toch goed worden, dan staat er iets heel leuks op de agenda!
Altijd gezellig in Hoboken
Een toffere verblijfplaats hadden we ons in Belgïe niet kunnen wensen. Een gezellig huis waar we altijd hartelijk en genereus ontvangen worden, waar de chefkoks de verrukelijkste maaltijden weten te toveren, waar er ´s avonds rond de openhaard gezellig wordt bijgepraat en waar de mensen een gouden hart hebben.
Heel erg bedankt!
Wellness Hoboken
Het spa en wellness resort in Hoboken biedt exclusieve diensten aan. Een gezellige lounge met een open haard, een cuisine non plus ultra, en uiteraard ook een buitengewoon bad- en relaxcomplex.
Zo mocht ook Julie van het uitzicht genieten in de luxueuse badkamer van 60 vierkante meter.
Teta Miluška, onze reddende engel
Dat aan alles wat slecht is ook dikwijls goede kanten kunnen gevonden worden, dat hebben we in de lange maanden van mijn bedlegerigheid ook gevonden. Zo hebben we in onze familie mijn tante Miluška geadopteerd.
Ik kende haar natuurlijk sinds mijn jeugd maar we zagen elkaar weinig. Toen Miluška hoorde dat ik mijn rug had gebroken, had ze spontaan haar hulp aangeboden en zo goed als een maand bij ons voor Julie gezorgd. Het gaf ons heel veel plezier om haar bij ons te hebben. Ze is altijd goed gezind en het doet haar plezier om met kleine kindjes om te gaan – haar eigen kleinkinderen zijnde ondertussen al groot geworden.
Dus hadden we ook heel graag tegen haar gezegd dat ze altijd terug op bezoek mag komen, want ze ging Julie erg missen. En het kwam net uit dat ze begin oktober voor een paar dagen kon komen logeren. Ondertussen werd mijn aanhoudende hoest alsmaar erger en pijnlijker en bij een onderzoek bleek dat ik zelfs drie ribben door het hoesten heb gebroken! Te gek voor woorden. Dus bleef Miluška nog een week langer dan gepland om ons weer te depaneren. Wat een reddende engel!
Wonderhaasjes in het bos
Vlak bij het zomerhuis van mijn ouders in Bezdědice ligt een toverbos. En in dat bos leeft een haasje dat snoep aan kinderen uitdeelt. Je moet soms maar mee gaan om te zien. Louisa, Amélie en Petříček wandelen hand in hand door het bos en roepen in alle tonen luid: “Zajíčku! Zajíčku!” (haasje, haasje). En dan ineens gebeurt het. Op een boomstronk staat een pakketje met pardoes de lekkernijen die ze zo graag bij babi en děda eten. Hoe zou het haasje in het bos weten dat de kindjes langs komen? Dat zijn we nooit te weten gekomen. Děda ook niet, ook al gaat ie telkens op voorhand achter het haasje in het bos zoeken…
Monique en Paul in Praag
Voor ene keer was het geen Zwitserland! Paul moest voor een paar dagen naar Praag en bracht prachtig weer en tante Monique mee. De kindjes waren in de wolken, en niet alleen omwille van de mooie kadotjes die ze hebben gekregen.
Van woensdag tot vrijdag was Monique volop mee aan het draaien met de dagelijkse rituelen. Op vrijdag kwam Paul ons vergezellen, en in het weekend zijn we er op uitgetrokken. Eerst met het kabeltreintje de Petřín heuvel omhoog en dan de kleine praagse Eiffeltoren omhoog om van de mooie vergezichten te genieten. Voor Monique was dit de eerste keer ooit in Praag en voor Paul de eerste keer na 40 jaar, dus we moesten de lat hoog houden! 
Op het Oudestadsplein, ene keer dat we door de massatoerisme heen zijn geraakt, hebben we het café van onze vriend Tomáš Hais bezocht dat pas sinds een paar weken open stond. De versnaperingen waren er lekker, we hebben ons versterkt om nog het Joodse kwartier te onderzoeken en dan op een boot te springen. Want Praag van tussen de oevers ziet er toch wat anders uit. Na de boot hebben Monique en Paul ons nog uit eten genomen. Het was lekker en gezellig, maar om naar huis te geraken moesten we Amélie al van het restaurant op de rug dragen.
Op zondag gingen we nog even Vyšehrad verkennen. En dan was het bye-bye – hopelijk niet voor lang!
Meer foto´s zijn te vinden in onze photo gallery.
Te voet en te fiets door Jizerské hory
Het is maar anderhalf uur rijden van Praag, maar het lijkt of je daarbij een imaginaire tijds- en geographische grens overschrijdt. Ineens is alles zo anders.
De serene heuvels bezaaid met geverfde gevels van minutieus onderhouden chalets, weien vol prachtige bloemen, bossen waar je niet zou verschieten om een beer tegen het lijf te lopen, bosbessen zo groot dat je er bijna over struikelt. 
Jizerské hory, in het Duits van aloud gekend als de Isergebirgen.
Eigenlijk lijkt het hier allemaal een beetje op mini-Bayern. Tot de tweede wereldsoorlog was dit een van de regio´s op het Tsjechische grondgebied waar eeuwenlang Duitstalingen hadden gewoond (Sudetenland). Hitler had de Tsjechische Duitsers toen als smoes gebruikt 
om aanspraak te maken op deze streek en in een mum van tijd in 1938 na het beruchte Munchen verdrag zowat een derde van de toenmalige Tsjechoslowakije ingepalmd, Isergebirge was er een deel van. Na zes jaar oorlogsellende en uiteindelijk het vreedesverdrag van 1945 werd de Duitstalige bevolking van deze contreien voorgoed verbannen, en is de streek stilletjes aan door de inheemse bevolking “gecoloniseerd” geworden.
Vandaag de dag is dit gebied vooral geliefd door fietsers en langlaufers. De bergen bevinden zich op een hoogte van rondom 1000 meter, maar 
eigenlijk zie je hier nauwelijks dat je zo hoog zijt – het is eerder een hooggeleden plateau met koddige uitkijktorens en kilometers geasfalteerde fiets- en wandelpaden.
De chalets-restaurants zijn oud en gezellig, het eten lekker en goedkoop en de mensen vriendelijk. En als bonus krijg je (tenminste dit jaar) een overvloed aan bosbessen. Je kunt er niet naast zien, je kunt er amper over stappen. Ze zijn reuzegroot en reuzelekker.
We zijn er met de fiets (Louisa en Amélie), te voet (Luc en ik) en in de koets (Julie) ingetrokken. De hut Nová Louka net boven Bedřichov is daar een uitstekende uitvalbasis voor.
Naar het gehucht Kristianov, ooit een welvarende glasmakerij was het een goede vier kilometer.
In Kristianov is vandaag niet veel overgebleven van de oude glasmakersglorie die allemal in de fik vloog op het einde na de 18de eeuw. Enkel de toenmalige taverne werd zorgvuldig gerenoveerd als een museum. Daar kan je een makette zien van het gehucht en verhalen horen van een meneer die er uitziet alsof hij het allemaal nog persoonlijk had meegemaakt.
De dag was bij Kristianov bijlange nog niet om. Onze kapoenen stond een grote helling te wachten. De kleine beentjes die maandenlang niet meer blootgesteld werden aan uitstapjes hadden het er moeilijk mee, dus moest papa-lift ingeschakeld worden. 
Maar ene keer de top bereikt was het gewoon kilometers en kilometers naar beneden bollen tussen het groen door.
Julie had er op den duur ook genoeg van om altijd maar te blijven liggen, dus moest papa-ezel ingeschakeld worden. 
Op het einde van de dag kwamen we terug bij Nová Louka waar Louisa en Amélie hun beloofde beloning kregen – evenveel pannenkoeken met slagroom, fruit en ijs dat ze konden eten.
Meer foto´s zijn in onze fotoalbum.