Een toffere verblijfplaats hadden we ons in Belgïe niet kunnen wensen. Een gezellig huis waar we altijd hartelijk en genereus ontvangen worden, waar de chefkoks de verrukelijkste maaltijden weten te toveren, waar er ´s avonds rond de openhaard gezellig wordt bijgepraat en waar de mensen een gouden hart hebben.
Heel erg bedankt!
Het spa en wellness resort in Hoboken biedt exclusieve diensten aan. Een gezellige lounge met een open haard, een cuisine non plus ultra, en uiteraard ook een buitengewoon bad- en relaxcomplex.
Zo mocht ook Julie van het uitzicht genieten in de luxueuse badkamer van 60 vierkante meter.
Julie is verliefd. Het object van haar belangstelling hangt boven haar luierkussen – een kader vol prachtige geborduurde haasjes, een kado van tante Erica. Ze kan daar lang naar blijven kijken en ze proberen te pakken.
Zalig ook voor mama die haar laptop naast het luierkussen heeft staan en die dus telkens onder het verluieren ruim de tijd krijgt om haar e-mail te checken. Lang leve de haasjes!
Het wil dit jaar precies niet ophouden. Verschrikkelijk pijnlijke weken na de bevalling, een gebroken rug, en zodra ik zonder corset terug kon fungeren, begon midden september een zware bronchitis. Hoesten en hoesten maar, zonder dat ik er iets tegen kon nemen omdat ik voor Julie melk afkolf. Hoesten dus voort, een maand lang, totdat het erg pijn begint te doen, en wat blijkt? Er is een rib gebroken!
Door het hoesten een rib breken, dat is origineel, niet waar? Voor een gebroken rib helpt niets behalve een lange sjaal errond vast te binden en wachten dat het binnen drie maanden geneest. Geen corset deze keer. Uit nader densitometrie-onderzoek blijkt dat ik aan osteroporosis lijdt, het zou wel te maken kunnen hebben met het feit dat ik me bij het kolven voor Julie omwille van haar eczeem aan een strenge dieet moet houden die niet alleen melk en eieren verbiedt, maar ongeveer alles, inclusief tomaten, paprika´s, vis, aardbeien, honing, noten, citrusvruchten, exotische vruchten, perziken, selder, zuurkool, noem maar op, het staat op die lijst. Wortelen en aardappelen zijn wel toegestaan. En appels. Ik kan ze niet meer zien! Het lijkt dat ik mijn melk-boerderij ga moeten opdoeken, anders blijft er van mij niets over.
Het is zo ver gekomen, van de ene op de andere dag besloot Julie dat het tijd was om zelf haar plan te trekken. Eindelijk komt dat poepje van de grond. De armpjes een beetje strekken en ja hoor, centimeter per centimeter schuiven we op. Ineens ligt Julie een halve meter verder dan ze voordien was. Op verkenning!
Oh ja, er zijn ook beentjes aan die poep! En als je op die beentjes steunt dat kan je op en af springen, heel erg leuk, vooral als je erbij de bovenkant van de rietenstoel kan proberen op te peuzelen. Joepie, een nieuwe dimensie ontdekt, hoe prettig! 
Kom aan! Eet het op! Doe door! Tanden poetsen! Niet treuzelen! Wat sta je daar zo te gapen?! Om 7:30 moet Louisa de deur uit. Het is nu 7:45 en ze daalt in slow motion de trap af, haar ongekamd en zonder trui terwijl Luc in de hal staat te pruttelen. Een dagelijks tafereel van bij ons thuis. Ik haat school!
´s Avonds haar heen-en-weer boekje open doen. Weer staat er in het rood geschreven: Huiswerk niet gedaan. Louisa was niet goed voorbereid. Huiswerk weer niet gedaan. Gisteren stond er: Gelieve op consultatie komen. We zijn kennelijk niet goed bezig.
Nu begin ik pas te snappen waarom zoveel andere ouders van kleuters om een uitstel vragen. Het wordt hier ook bijna aan de lopende band gegeven. Zouden die weten hoeveel stress het met zich meebrengt om hun kleine de grote wijde wereld in te sturen? Wij wisten het niet en keken er naar uit dat onze grote meid haar eerste stapjes in het onderwijs zet. Zij ook trouwens. De eerste week ging ze nog met enthousiasme naar school, d.w.z. ze stond tijdig op, kleedde zich aan en zonder treuzelen was ze op tijd klaar om te vertrekken. Vanaf week 2 begon de miserie. De motivatie is er uit. Aan schoolregels geeft ze de brui. Het lijkt of het haar echt niet kan schelen of ze nu een kwartier te laat komt, of dat ze weer haar huiswerk niet gedaan had. “Ik had maar ene níet af, mama!” kijkt ze me verontwaardigd aan als ik vraag waarom ik in godsnaam op consultatie bij de juf moet.
Pak erbij de buitenschoolse cursussen die ik me op de hals heb gehaald: een tekenles op de academie, omdat Louisa zo mooi en graag tekent. De Nederlandse les opdat ze Nederlands zou leren schrijven en lezen. En nog eens de hele stad rondrijden om Amélie naar háár Nederlandse les te brengen, want ze zitten niet in dezelfde groep. Een zwemles omdat ze zo graag zwemmen. Een pianoles omdat we hier een piano hebben staan. En dan is het vrijdag en ik en Julie zijn kapot van het chauffeur-spelen. (Ik haat school. Vorig jaar was alles zo veel gemakkelijker….)
“D-a-g-m-a-m-a-i-k h-e-b h-o-n-g-e-r” zegt Louisa als ze binnen komt. Wablieft?! “Z-e-g-i-k-t-o-ch!” En waarom praat je zo, Louisa? Zo praten de Marsmannetjes toch! Het is hun geheime code!
P.S. Ook een manier om te leren lezen…
Dat aan alles wat slecht is ook dikwijls goede kanten kunnen gevonden worden, dat hebben we in de lange maanden van mijn bedlegerigheid ook gevonden. Zo hebben we in onze familie mijn tante Miluška geadopteerd.
Ik kende haar natuurlijk sinds mijn jeugd maar we zagen elkaar weinig. Toen Miluška hoorde dat ik mijn rug had gebroken, had ze spontaan haar hulp aangeboden en zo goed als een maand bij ons voor Julie gezorgd. Het gaf ons heel veel plezier om haar bij ons te hebben. Ze is altijd goed gezind en het doet haar plezier om met kleine kindjes om te gaan – haar eigen kleinkinderen zijnde ondertussen al groot geworden.
Dus hadden we ook heel graag tegen haar gezegd dat ze altijd terug op bezoek mag komen, want ze ging Julie erg missen. En het kwam net uit dat ze begin oktober voor een paar dagen kon komen logeren. Ondertussen werd mijn aanhoudende hoest alsmaar erger en pijnlijker en bij een onderzoek bleek dat ik zelfs drie ribben door het hoesten heb gebroken! Te gek voor woorden. Dus bleef Miluška nog een week langer dan gepland om ons weer te depaneren. Wat een reddende engel!
Op 14 september werd Julietje zes maand. Een mooie leeftijd om eindelijk eens met de groente- en fruitpap te beginnen, zeker gezien mama melk moet afkolven om het aan haar schatje per fles te geven. Maar kennenlijk genoot mama dus meer van het idee dat Julie overschakelt op vaste voeding dan Julie zelf. De eerste dag ging het mondje nog nieuwsgierig een beetje open. Maar al snel werd het duidelijk dat mamamelk zoveel beter is, dus neen, dank u. En als je het niet begrijpt, dan maar de keel openzetten. NEEN, ZONDER DANK! Ik wil geen pap! Ook geen zoete pap! Probeer het niet eens, het heeft geen zin. Mondje blijft toe. Of nog erger, mondje gaat wel open, maar alleen om Julie haar ongenoegen te kunnen uiten. Want Julie lust geen pap, pech voor mama, afkolven dan maar, heh! Maar we blijven aandringen en de verrukkelijkste pappen ter wereld klaarstomen. Een paar lepetjes hier, een paar lepeltjes daar krijgen we er tussen door, maar veel eetgenot valt er op het gezichtje van ons bengeltje niet af te lezen. Nog straffer, vandaag was het net één maand dat we het proberen. Meestal brult ze al bij het zien van de pap en ze blijft jammeren totdat we toegeven en haar haar geliefde melkfles geven. Vandaag moest ze naar de dokter voor een prikje. Ik had me op veel jammeren en wenen voorbereid – ze gaf maar een klein schreeuwtje en dan was het weer goed. Als ik haar pap probeer aan te smeren, jammert ze veel langer!
9,130 kg, 72 cm
Dag lieve schat! Ik wil al lang een ode aan U schrijven. Ik heb namelijk zo´n brave baby nog nooit gezien.
Nou, het is niet te zeggen dat Louisa en Amélie niet lief waren, dat waren ze natuurlijk wel, maar pak Louisa bvb, die kon je geen twee minuten alleen laten of ze begon te janken. Aandacht, aandacht, aandacht. En dan kijk ik naar U, hoe schoon ge in uw parkje kan spelen, helemaal alleen, men zou bijna vergeten dat ge er zijt. Zoals die dag dat we terugkwamen van school en gij zat nog vast in de fietskar die ik in de garage heb gezet. 
De zussen moesten, zoals gewoonlijk, iets dringend hebben dus ben ik met hen naar boven gegaan en daar eventjes vergeten dat gij nog in de garage lag. Toen ik terugkwam in de donkere garage, lag jij nog steeds even lief op mij te wachten en gaf me een glimlach van juwelste toen ik je uit die fietskar heb bevrijd.
Of slapen gaan. Weet ge, dat we onder andere zo lang geaarzeld hebben om aan U te beginnen omdat we niet zeker wisten dat we het zouden overleven om nog drie jaar lang niet te slapen? Uw zussen, heh, dat was een nachtmerrie. Anderhalf uur lang proberen om een kind te slapen te leggen was geen uitzondering. En ´s nachts maar blijven wakker worden tot de leeftijd van drie.
En gij? Elke avond als we welterusten zeggen, met U naar boven gaan en dertig seconden later terug naar beneden komen, kijken we met papa elkaar verwonderd aan met de vraag: “Is dit wel mogelijk?!”. Ja, het is mogelijk. Nu horen we bij de groep vervelende lui die tegen uitgeputte, ten einde raad gekomen ouders kunnen opscheppen: “Oh, die van ons, die slaapt door al sinds ze drie weken oud was!” Nou ja, zo was het dus al die afgelopen zeven maand, nu breken de tandjes waarschijnlijk stilletjes door, dus het is zo stilletjes niet meer ´s nachts als je tussen vier en vijf je babbeluurtje houdt, maar het valt toch nog steeds dik mee hoor!
Ik hou van al die momenten dat ik u in uw kamertje hoor wakker worden. Eerst komt een diepe zucht en dan begin je te vertellen. Wa wa wa. Of brommen, hoe d i e p e r hoe beter, heel grappig, precies het gekraak van een versleten LP-plaat. En dan is het weer wa wa wa. Ik doe de deur open en uw kopje draait nieuwsgierig om. En dan komt de glimlach, net of de zon opgaat, zo licht de kamer ervan op!
Ge begint nu stilletje aan ook te ontdekken wat er allemaal aan dat tedere lijfke van U hangt. De beentjes bijvoorbeeld om op te veren als ge op schoot bij iemand zit. Heerlijk! En de armpjes om te schuiven als er een speelgoedje in de buurt ligt. Ge zijt zo blij als iedereen erbij is, als de zussen met je ravotten en als papa ´s avonds terug naar huis komt. En we zijn zo blij dat ge er bij zijt, lieve schat. Lieve knuffelbestachtig lachemie!