Een, twee, drie….we hebben er zevenendertig geteld. Luizen. En dat na een behandeling vorige week met een superefficiënt Belgisch product. Amélie stond geduldig te wachten terwijl ik haar haartjes aan het uitkammen was en danm zei ze met een serieus gezicht: “Mijn hoofdje is niet voor luizen! Het is voor te kijken. En voor te eten!” Daar hebben jullie het, luizen, hopla, wegwezen!
Morgen is Kinderdag en bij Amélie op school is het carnaval. De kindjes mochten een costuumpje kiezen om de dag in door te brengen. Ons Amélie gaat een echte prinses worden. Ze heeft thuis ook al de manieren zitten oefenen zodat niemand morgen nog kan twijfelen dat ze van een adelijke afkomst is….
… volgens Amélie althans:
In Ravensburg op de Paasmarkt kwam een oudere meneer naar onze kinderen en bood ze een kleurkalender aan met verhaaltjes uit de bijbel. “Waarom doet ie dat, papa?” vroeg Amélie. “Omdat hij in God gelooft en wil dat anderen dat ook doen,” leek ons de meest pertinente beschrijving van die Jehova-getuige. Toen kwam natuurlijk die onvermijdelijke vraag: “En wie is God?”.
Ja. Hoe beschrijf je God in een paar woorden? Wij raakten verstrikt in de warboel waarmee me onze vrijzinnige opvatting van God een beetje trachtten aan te rijken met wat bijbelse theorie. Amélie luisterde aandachtig, en toen we bijna uitgepraat waren, antwoorde ze op de vraag of het haar enigszins duidelijk was: “Ja! Ik weet het al! God is Karel Gott!”
P.S. Karel Gott, “die goldene Stimme aus Prag”, de zanger van de liedjes van Maya de Bij, razendpopulair in Tsjechië en Oost-Duistland, een soort Tsjechische Wil Tura. Geen idee hoe ze op die naam is gekomen, maar blijkbaar moeten we onze uitleg toch nog wat bijschaven…
De animatiefilm! Of het nu getekend, met marionetten or met klei is; de animatiefilm en Tsjechie dat heeft altijd al iets samen gehad. Wie kent niet het Molletje (Krtecek) 
of Spejbl en Hurvinek, of de twee met hun mutsjes, die steeds alles goed bedoelen maar waar alles steeds uit de hand loopt … nee niet wij, maar Pat en Mat. Dat zijn maar enkele van de wereldberoemde figuren uit Tsjechie om op te noemen.
Een tentoonstelling over de vele jaren en werken van de animatie film in Tsjechie was dan ook een leuk doel 
voor een uitstap met ons allemaal.
Eens aangekomen bij de tentoonstelling en Julie haar melkje gedronken, begonnen we aan de rondleiding. Natuurlijk kwamen de vragen van Louisa, hoe, waarom, hoezo… afin ge kunt het u wel voorstellen. Uiteindelijk had ik het idee om met het fototoestel een foto te maken van m’n hand als een vuist, dan een foto met de duim omhoog “1”, dan de wijsvinger “2” en zo voort tot vijf. Dan even de fotootjes afspelen na elkaar op het schermpje en nu werd het toch al een beetje duidelijk.
Na een mooie tentoonstelling van oude tekeningen en technieken was er ook een overzicht van enkele decors die werden gebruikt. (Bekijk hier meer foto’s)
Aan het einde van de rondleiding had men dan de mogelijkheid on samen lepelpoppen te knutselen, of zelf een animatie te maken. Dat was natuurllijk een uitgelezen kans om eens samen iets in elkaar te steken. Een beetje klei, fkessenkroontjes en allerlei andere prularia lagen ter beschikking.
In het begin hadden Louisa en Amelie het niet echt door hoe en wat er allemaal gaat gebeuren. Ze werden verwacht vanalles te doen maar hadden er geen idee van wat en hoe… en waarom … en, en ???
Uiteindelijk hebben ze dan toch met een beetje begeleiding een filmpje in elkaar gekregen, en natuurlijk … hier is het voor iedereen ….
Het is al koek van één deeg! Toen Amélie net kon lopen, werd haar spijlenbedje haar grootste uitdaging – ze moest er uitkomen en ze heeft dat dan keer op keer bewezen dat ze het kon. Gisteren legde ik Julie in haar koets. Ze lag er als een rups, goed ingedulffeld, de voetenzak tot aan haar nek toe en de hoes van de koets er nog over. Ze was dood op, de oogjes gingen toe, dat kind ging slapen zoals ze altijd als een roos slaapt als ze in de koets ligt. Opeens hoor ik gejank door de babyfoon. Ik haast me naar beneden – en daar tref ik Julie aan, zittend op de vloer naast de koets, naar me glimlachen!
Vanochtend was het even een gejank van Julie haar slaapkamer, en dan werd het weer stil. Nog een paar minuutjes uitslapen, dat deed wel deugd… Toen we later haar kamen binnenkwamen, was ons meteen duidelijk hoe laat het was. De twee zussen zaten lekker bij elkaar nieuwe complotten tegen ons te smeden!
Amélie gaat sinds dit schooljaar naar de muziekschool – ze leert piano spelen. Eerst was eigenlijk Louisa ingeschreven maar die zag het op den duur niet meer zitten. Het was ook veel om mee te beginnen afgelopen september – naar het eerste leerjaar gaan en leren lezen en schrijven, tegelijkertijd leren lezen en schrijven in het Nederlands, en dan nog notenleer en piano… Ze zat erdoor en ik wou ze niet dwingen om iets te doen waar ze geen fut meer voor had. Maar we hadden al voor een halfjaar betaald, dus stelde ik aan de pianolerares voor om in plaats van Louisa Amélie te sturen. De lerares vond het een goed idee, en Amélie mocht dus beginnen.
Voor mij met Julie was het de hele tijd een opgave – optijd Amélie van de kleuterschool afhalen om ze naar de les te brengen hield vaak in dat ik Julie uit haar slaap moest rukken. En dan tijdens de les op Amélie wachten, met een baby die niet liever zou doen dan rondkruipen, dat waren ook geen momenten waar ik naar uitkeek. 
En dat terwijl Amélie toch niet echt thuis veel oefende, dat ze op drie maand tijd steeds dezelfde twee liedjes met één finger speelde en niet echt geboeid zag om naar haar les te gaan. Eind januari was ik dus naar de lerares gestapt om te zeggen dat we ermee kappen. Ze was verbouwereerd – zo´n begaafd kind! Ze deed het zo goed! Ze kon direct een melodie oppikken en onthouden! Dat zou heel erg jammer zijn om haar niet verder te laten ontplooien!
Nu stond ik weer van mijn stuk gebracht. En destemeer toen de lerares aan Amélie vroeg wat zij graag wou en dat aapje, dat thuis nooit wou oefenen, bijna in tranen uitbarstte dat zij dolgraag piano wil spelen. Ik voelde me bijna een misdadiger om dat arme kind haar glorieuze toekomst te willen ontzeggen! 
Dus kortom, Amélie won en ik sleur Julie elke week uit haar slaap. Maar nu heb ik er minstens een goed gevoel bij dat het hopelijk niet voor niks is. En Amélie – sinds ze de lerares zo vol lof over haar hoorde praten is ze er trots op dat ze piano speelt en ze doet heel belangrijk voor haar vriendinnetjes in de kleuterklas als ze ze toont hoe je als een “poesje over de toetsen moet wandelen”. Onze kleine mirakel heeft dan vorige week ook haar eerste concertje gehad – ze is op een na de jongste van al de leerlingen. Ze was zenuwachtig en een beetje onzeker, maar ze deed het goed – twee liedjes gezongen en gespeeld, met de beide handen, telkens met een vinger.
Amélie doet het goed, zei meester Cees van haar Nederlandse les tijdens een evaluatiegesprek. Op haar doorlopende tentamens heeft ze nu meer dan zeventig procent gehaald waar ze vorig jaar in mei nog net over de helft zat. Zelfs in vergelijking met Nederlandstalige kinderen waar de beide ouders Nederlandstalig zijn zit ze boven het gemiddelde. De foutjes die ze maakt zouden gerelateerd zijn aan deze leeftijd en niet alleen aan het feit dat haar eerste taal het Tsjechisch is. (Amélie zegt bijvoorbeeld “opgeët” ipv “opgegeten”, of “mij is koud” ipv “ik heb het koud”.) Ze werkt haar taken mooi af en zet door totdat alles klaar is. Ze geniet van huiswerk maken. Ze is heel sociaal en kan moeiteloos met andere kinderen samenwerken. Ze heeft een rijke fantasie die zich uit in bijzonder mooie tekeningen voor haar leeftijd, meent meester Cees. Ze mag volgend jaar zeker doorgaan naar groep 3, het zou jammer zijn om haar een jaar te laten overdoen. Daar dacht ik eerst aan omdat in groep 3 kinderen al beginnen te lezen, terwijl Amélie nog niet naar de Tsjechische eerste leerjaar zal gaan en dus daardoor minder steun zou krijgen om te kunnen lezen.
Het scheelde trouwens weinig of Amélie mocht ook vroegtijdig ingeschreven zijn in het eerste leerjaar op haar Tsjechische school (hier gaan kinderen naar het eerste leerjaar pas als ze zes jaar zijn geweest, niet als ze zes jaar in de loop van het eerste semester worden, zoals in Belgie. En zijnde in oktober geboren, moet Amélie dus in principe nog een jaartje wachten).
Om haar capaciteit te testen heb ik ze meegenomen naar een psycholoog waar ze haar hebben onderworpen aan allerlei testen. Ze kwam er heel goed uit, in vele opzichten zelfs rijper dan haar leeftijd zou aangeven. Maar in een of twee gebieden zou de voortijdige inschrijving toch in haar nadeel spelen – ze zou zich langer moeten concentreren op bepaalde taken en zou daardoor geen eerlijke wedstrijd kunnen aangaan met haar klasgenoten waarvan ook velen zelfs twee jaar ouder zouden kunnen zijn gezien het feit dat tot een kwart van de leerlingen tegenwoordig een uitstel krijgen om een jaar later pas in het eerste leerjaar in te stappen. Ze zou zich veel meer moeten inzetten om de door leeftijd veroorzaakte handicap te overbruggen. Dat zou niet eerlijk zijn, dus wordt het een voorbereidingsklasje – zie blog verder.
… of toch bijna! In Louisa haar school hebben ze namelijk een voorbereidingsklasje op het eerste leerjaar dat in feite het laatste jaar van het kleuteronderwijs vervangt. Het leek ons een bijzonder leuk idee om Amélie in dit klasje in te schrijven zodat de beide zussen in dezelfde school zitten. Des te meer dat van Amélie haar kleuterklasje (dat compleet aan de andere kant van thuis ligt) de meeste vriendinnetjes volgend jaar al naar de grote school zullen gaan en zij en een paar achtegebleven kleuters zouden ingevuld worden door nieuwe driejarigen. Heel tof volgens de juf omdat ze door de omgang met kleinere kindjes hun sociale vaardigheden zouden verbeteren. Maar gezien het feit dat Amélie thuis haar sociale vaardigheden dag in dag uit met Julie uitoefent leek ons deze oefening een beetje overbodig. Het voorbereidingsklasje heeft bovendien een hele goede reputatie – er zijn maar vijftien leerlingen en het is sterk gericht op het aanwerven van goede schoolse gewoonten en voorkennis van het lezen en schrijven.
Maar het was niet zo evident – dat klasje is overstelpt met inschrijvingen, en vooral bedoeld voor kinderen die er een speciale behoefte aan hebben – dwz kinderen met een of ander achterstand of afwijking, kinderen met uitstel, of kinderen van een vreemde afkomst. Nou, het doel heiligt de middelen, niet waar! Nog nooit heeft het feit dat Amélie de Belgische nationaliteit bezit zo´n groot voordeel voor ons betekend! En we hebben het bij het intake-gesprek ook nauwkeurig benadrukt: de thuistaal is het Nederlands, met papa praat ze Nederlands, ze volgt het Nederlandse onderwijs in Praag… “Ah ja”, zei de juf, “dan krijgt ze uiteraard voorrang op de “gewone” Tsjechische kinderen, dat is vanzelfsprekend”…
Dus Amélie is toegelaten, en ons werk om de kinderen te brengen en te halen wordt vanaf volgend jaar a piece of cake!
Mama?- Ja, Amélie? – Weet je wie beslist over de hele aardbol? – Neen, lieferd. – De reus! – Heus? – Ja, heus! – Aha. – Maar mama… – Ja, lieferd? – Die bestaat niet. – Neen lieferd? – Jawel! Fopje flauw mopje!!!
Papa was weg en voordat papa terugkwam moesten Louisa en Amélie mooi worden. Er moesten gaatjes in hun oren komen. Het ging een beetje pijn doen, maar ja, wat zouden ze voor papalief niet ondergaan, niet waar…
Dus op donderdag zijn we oorbellen gaan kopen. Ze hebben elk een paar gekozen en wachtten met spanning af dat de dokter ze op vrijdag namiddag zet. Eerst ging Amélie naar binnen, uit vrije wil. Ze zat heel dapper in de stoel en toen de naald erin ging, zei ze stilletjes en keurig “au”. Tweede oortje ging ook goed, de dokter en de verpleegster stonden ervan versteld dat de kleine eigenlijk zo goed als geen kick gaf. Pas toen ze opstond, kreeg Amélietje het warm, veel te warm. Ze werd bleekjes en gaf zelfs een beetje over. Van de zenuwen, zei de dokter. Wat een zelfverloochening voor zo´n kleine om zich bewust te laten pijnigen. Chapeau!
Toen we naar buiten kwamen, zat Louisa helemaal bleekjes in de wachtzaal, samen met haar vriendinnetje die ze ging steunen. Louisa heeft wel een paar treden in de richting van de spreekkamer gedaan, maar daarmee was het afgelopen. Ze raakte in paniek van de gedachte dat het toch zo ver was, en haar maag begon de draaien. De inhoud ervan heb ik van de vloer mogen opvegen. Dus heeft Louisa geen gaatjes en we wachten totdat ze terug alle moed bij elkaar pakt om nog een afspraak te maken. Maar het ziet er voorlopig niet naar uit. Elke keer als ik Amélie haar gaatjes moet verzorgen, roept ze dat het prikt en Louisa staart haar met veel medelijden aan, duidelijk opgelucht dat ze aan zo´n marteling heeft kunnen ontsnappen. Papa is nu toch thuis, dus who cares….