Het was een prachtige dag. De hemel was blauw en de zon straalde zomerse warmte uit. Louisa was al vroeg wakker, maar zenuwachtig leek ze niet. (Ik denk dat ik meer kriebels in de buik had dan zij.) Ze trok de prachtige jurk van tante Ouliana aan en leek ineens zo groot en volwassen en tegelijk zo klein in de monstergrote boekentas waarin ze leek te zweven.

De hele familie heeft haar op haar eerste schooldag vergezeld, ook babi en děda. De verwelkomming op de school was prachtig. Een muziektrio nodigde al van ver de af en toe nog wat aarzelende kindjes uit om dichterbij te komen en de schooldirecteur heeft een mooie toespraak gehouden.

Nadien mochten de Tijgers (T-igři), de Snoeken (Š-tiky) en de Marsmannetjes (“U-foni”) kennis maken met hun klaslokaal. Op deze school noemen namelijk de verschillende klassen niet 1.A, 2.B of 3.C zoals anders de gewoonte is. Hier heeft elke klas een bepaalde letter  en ze krijgen een naam die met die letter begint. En zo is er dus maar één klas “U”, zoals “ufoni”, marsmannetjes, en dat is Louisa haar klas. 1U. 

De marsmannetjes vlogen er rap in. Hun klaslokaal is op de eerste verdieping, met een uitzicht op de mooie tuin. De marsmannetjes stroomden de klas in, in de kielzog van de juf Hana Malečková die er duidelijk zin in had. Want nauwelijk heeft ze de kinderen toegelicht waar de naam van hun klas vandaan komt, of er viel iets van de hemel. Een reuzegrote zak hing aan een touw langs de buitenkant van de vensters. Met een bericht van de echte Marsmannetjes uiteraard. En met groene petten, opdat ze elkaar op de aarde en omstreken gemakkelijk zouden kunnen vinden. Hoe slim van de Marsmannetjes! Want volgende week gaat de klas op uitstap en dan komen de groene, onevenaarbare petten goed van pas!