We stappen al bijna. Aan de hand flink, alleen meestal maar een paar stapjes en dan rap terug de grond op.

We slapen redelijk goed, maar oh-we als we moeten gaan slapen. Het is niet meer van in bedje leggen, kopje strelen, weg wezen. Het is van janken en kreunen en hysterisch worden en schoppen en tieren. Pas als we erg moe zijn vallen we in slaap. Of buiten, in de koets, als de laatste remedie.

We eten ook niet meer zo bijzonder goed. Soms krijgen we het in ons hoofd dat we niet gaan eten ook als we honger hebben. We houden stuk bij voet totdat we met iets compleet anders afgeleid worden. Dan valt het er in.

We zijn verzot op papa. Táta. De beide. We verstaan dus ook al kennelijk de beide talen, en als papa zegt “waar is je neusje” dan wijzen we het evengoed aan als wanneer mama het in het Tsjechisch vraagt.

We waaien dada. Dat vinden we geweldig. Ook aan vreemde mensen of mensen die pas binnenkomen, die waaien we ook dada terug naar buiten. Maar we hebben geen schrik van vreemde mensen, geen spoor van eenkennigheid. Oh neen. We zouden zo maar met iedereen weglopen, als we tenminste konden lopen.

We lachen altijd. Altijd. Vooral als de zussen in de buurt zijn. Of als er aan onze voetjes wordt geblazen. Dat vinden we geweldig. En we vinden het heel spannend om voorwerpen te doen verdwijnen in zakjes en tasjes. Daarbij zeggen we “není”, “is er niet”, en dan toveren we het er terug boven op.  Een fantastisch vermaak!

We klimmen overal op. We kunnen het niet verdragen als de zussen op hun stoelen zitten en wij niet, wij moeten er ook bij gaan zitten, kost wat kost. Op eigen houtje liefst. We zijn kortom een kapoen. Correctie, een KAPOEN.