Mijn stad, mijn hart. Ook al leven we nu al bijna vier jaar in Praag, het is Leuven waar ik me thuis voel. Zo klein en zo groots tegelijk! En zo modern! In de paar jaar tijd dat we er niet wonen is het enorm vooruitgegaan. Er staan vele nieuwe gebouwen, zoals het museum en het (in mijn ogen verfoeilijk) kantorencomplex aan het station, maar het blijft altijd zo gezellig om langs de smalle straatjes en kleine winkeltjes en cafétjes te wandelen.

Je voelt je ook thuis waar de mensen je nauw aan het hart liggen.  En de warme ontvangst dat wij telkens van onze vrienden mogen krijgen is een trip naar Leuven (en Lichtaart) ten zeerste waard!

Geregeld, zeh! Als je zeker wilt zijn dat je kind een sympatieke schoonmoeder krijgt, moet je er zelf één vinden.  Toen ik in het Provicinaale domein in Leuven Kristine leerde kennen, was Louisa net 13 maand en haar toekomstige Toby kon nog niet stappen. Ze hebben als peuters samen gespeeld, samen van pretparken genoten en samen zijn ze als kleutertjes naar school gegaan.

  Dat wij inmiddels een goede 900 km verderop wonen heeft aan hun vriendschap amper iets veranderd. Ge merkt wel dat ze nu groter zijn. Toby wil niet meer met de meisjes in één bad spelen zoals vroeger. “Ze zouden mijn piemeltje kunnen zien!” zegt hij tegen Kristine. Maar als Louisa binnenkomt krijgt ze een dikke knuffel, en pas op, ook een dikke zoen. Binnen een paar jaar gaan we op onze hoede moeten zijn!

En ondertussen is er een nieuwe telg aan het groeien. Toby heeft in Juli een broertje gekregen. De kleine Jannick schilt van Julie evenveel als Toby van Louisa, net vier maand. En ja hoor, Julie zag hem wel zitten! Onze jonge bruidegom keek eerst een beetje sip toen Julie bij hem in zijn speelpark introk en zijn ogen probeerde uit te krabben. Maar het komt wel goed hoor, we voelen ons bij de Metzgers “home away from home”.