Het was sterker dan mij. Dat een beentje begon zo wat te wriemelen onder mijn poep, het tweede zette zich recht en de armpjes gingen van zelf de leuning vastklampen. Oeps, wat gebeurt er nu? Ik ga omhoog! Jeetje! Ik kan het niet helpen, het lukt! Wat nu? Het is ineens zo vreselijk hoog, ben ik niet bang? De beentjes beginnen een beetje te trillen, maar plooien dat doen die niet, wat nu? Mama, papa, ik zet het op een krijsen! Da´s toch niet de bedoeling? Ik kan amper sinds een week zitten en nu dit! Maar blijf nuj toch me je poten van me af, het is eigenlijk best wel leuk hoor, zo een beetje van de hoogte te zien! Als ik nu alleen wist hoe ik terug naar beneden geraak… Tsja, dat is een kunstje, dat moet ik nog eens een keer proberen voordat papa de bodem van mijn park verlaagt, want nu kan ik er zo heerlijk over leunen, heh…