“Dat is een genie! Ik zeg het, die Amélie is een genie!” De logopediste kon maar niet stoppen met Amélie te loven. Onze genie zat nonchalant op haar stoel en bromde als een beer: “vrrrrrána, krrrrrráva, prrrrrraha, brrrrrrno”. Allemaal goed, die R. Waar de klank vroeger vanachter zat en dus in het Tsjechisch te “frans” klonk, zat het nu op een paar uitzonderingen na goed. “Maar ik zei het al, het is een genie! Meestal duurt het maanden voordat ze het doorhebben, en die Amélie kan zo rap haar uitspraak zo mooi aanpassen!” was de logopediste in de wolken.

We zijn maar een paar keer moeten gaan, thuis waren we dan bezig om woordjes te herhalen. Omdat de kinderen dat natuurlijk niet leuk vinden en niet willen doen, probeerde ik de gekste zinnen te bedenken waar veel R tussen zit. Pas toen we het hadden over de prins die Sneeuwwitje wurgde en een reus die zijn ondergoed vreselijk stonk, wouden ze meedoen.

Bij Amélie was het dus voldoende. Ons Louisatje, dat is helaas een ander verhaal. Louisa haar tongetje is naar het schijnt een beetje slap en het zal lang duren vooralleer ze de klank onder de knie krijgt. En het is toch belangrijk want wie geen goede Tsjechische R kan zeggen, kan ook niet leren om Ř te zeggen en zal altijd blijven lispelen.

Amélie was apentrots dat ze naar ´t schijnt zo´n genie is. Onderweg naar huis wou ze nog meer indruk maken. “Mama, ik kan het al goed, heh? Beter dan Rrrrrouisa!”