Helemaal alleen! Niet meer op de grond gedumpt te moeten worden, niet meer haar hoofdje moeten optillen om beter te kunnen zien, niet meer wachten dat mama of papa haar op de schoot pakken. Het is zover – Julie kan zelf zitten!

Ze is er zelf nog niet helemaal van bekomen. Wat is dat nu? En hoe geraak ik in godsnaam terug op de grond? Mijn armpjes zijn te kort om aan het speelgoedje voor mij te komen! Wat nu??? Krijgt je het ook ongedaan?!

Jawel, hoor! Het lukt steeds beter, zitten en kruipen en zitten en kruipen.  Haar slaap is vandaag over – nu ze kan zitten gaat ze haar tijd toch niet verdoen door te liggen zeker!