Poeslief zien die er uit, niet waar? In werkelijkheid zijn ze net als twee poezen die elkaar liefst de ogen zouden uitkrabben.

Gekrijs. Gegil. Gejank. Ik voor de honderdste keer naar boven, niet meer zo goed gezind. Wat nu weer?! “Louisa heeft me geschopt!” “Maar Amélie heeft me geslagen!” “Ja, maar Louisa heeft me een potlood in mijn arm ingedrukt!” “Ja, maar Amélie heeft aan mijn haren getrokken!” “Ja, maar Louisa mag niet op mijn bed zitten!” “Amélie is stom!” “Jij ook!” Punch! Weer vliegt een klein vuistje door de lucht. Raak! “Aaaauuuuuu, mamiiiiiiiieeeee”. Help!