Een tijdje geleden stond ik met Amélie in de supermarkt aan te schuiven. Het was één van haar “regeldagen”, ze zat dwars. Ze moest iets hebben en ik was niet gewillig om het haar te kopen. Dus zette ze het op een krijsen.
Aanmanen tot calmeren was even doeltreffend als olie op het vuur gieten. Dus heb ik nogal hard tegen haar gezegd dat als ze niet ophoudt ik een tuchthuis ga bellen (polepšovna) waar ze hopelijk beter gaan weten wat ze met haar moeten aanvangen. Die uitspraak heeft niet veel indruk op Amélie gemaakt, maar toen gebeurde het:
Voor ons in de rij heeft een oudere dame zich omgedraaid en met een poker face tegen mij gezegd: “Ik ben een opvoedster van een tuchthuis hier om de hoek, kan ik U misschien helpen?” Ineens was het stil. “Ja, dank U mevrouw”, speelde ik graag mee. “Amélie hier wou graag met U meegaan!”. Die dame viel niet uit haar rol. Ze pakte Amélie haar hand vast en zei: “Goed dan, laten we dan maar gaan.” Amélie, heel bleekjes, met een trillend mondje, beloofde snikkend dat ze echt al braaf gaat zijn. De madame heeft haar boodschappen betaald en vriendelijk tegen mij geknipoogd: “Als U mij nog eens nodig hebt, woon ik om de hoek, heh.” Dit was de laatste keer dat Amélie van zich liet horen in een supermarkt, en tot nu toe als ze soms dwars zit volstaat het om te zeggen “Weet je nog, die dame uit het tuchthuis? Die woont hier om de hoek!”