… voor een gehoortest! Ongelooflijk, maar waar. Ons 20 kg en 113 cm van radioactieve springstof kon zelfs de stillste klanken herhalen die de dokter´s assistente haar vanop een afstand toefluisterde.

Het lijkt heel bijzonder in het licht van het feit dat het thuis nodig is om elk verzoek of gebod herhaaldelijk tegen haar te brullen en vergezellen met dreigende gebaren.

Meestal kan het Amélie echter weinig schelen hoe hard of hoe vermoeid of hoe boos we iets van haar verlangen. Negeren is haar tactiek nummer 1. Ja knikken en verder negeren, tactiek nummer 2. Juist het tegenovergestelde doen: tactiek nummer 3.

Zoals vandaag, bij Lisa, waar Amélie haar woensdag namiddagen doorbrengt terwijl ik Louisa en Tim naar de Nederlandse les breng. Beneden staat onze auto te pinken op de hoek van de straat met Louisa en Julie erin, op slot. Ik naar de derde verdieping naar Lisa toe, Amélie vragend of ze even snel wil zijn want anders krijg ik een boete. Amélie grinnikt me toe en terwijl ik denk dat ze haar spullen is gaan halen verstopt ze zich in Lisa haar slaapkamer. Ik maar wachten, de zussen beneden in het donker, de auto in de weg van het verkeer. Na een tijdje is mijn geduld op en ga ik Amélie zoeken. Die klampt zich vast aan de deurklink en jankt dat ze níet met me mee gaat, ze blijft bij Lisa. Ik leg het uit, dat we nu echt geen tijd hebben om een ruzie te maken want anders krijgt mama een boete van de politie. Ok, zucht Amélie en gaat richting voordeur. Ik slaak een diepe zucht en volg haar. Bij de deur echter, geen spoor van Amélie. Ze staat achter de deur in Saša zijn kamer, vastgeklampt aan de deurklink. Ze gaat níet mee. Ik pak ze vast en duw haar in de gewenste richting. In de lift geeft Amélie mij een glimlach van de juwelste. Een leuk spelletje toch?