Vandaag heeft Julie voor de eerste keer in acht dagen eindelijk iets gegeten. Het was geen pret de afgelopen week. Maandag acht dagen, net toen we terug waren van onze skivakantie, begon ze over te geven en dan ging het van kwaad naar erger. Tegen donderdag begon ze zwaar te hoesten en kreeg koorts. Het eten werd steeds moeilijker, ze weerde haar hoofdje bij het louter zien van eten in haar buurt. Op den duur wou ze ook niet drinken en haar maag stuurde alles terug naar buiten, langs boven of langs onder. De dokter heeft op vrijdag antibiotica voorgeschreven en een hoop anderen geneesmiddelen – er zat echter een addertje onder het gras – men moest ze allemaal liefst bij of ná ´t eten innemen. En hoe krijg je het binnen als dochterlief niets eet, en als ze toch probeert, het er direct terug uitkomt? Bovendien maakte Julie een hoge koorts die amper te dalen was en was niet echt voor reden vatbaar…. Op zaterdag stond ik op het punt om ons te laten hospitaliseren.

Gelukkig kunnen we nu meedelen dat ze al aan de beterende hand is, ook zonder hospitaal. Vandaag heeft ze voor de eerste keer weer iets gegeten en het leek haar te smaken. Maar haar maagske is nog zo klein dat we het stilletjes terug op moeten bouwen. Het belangrijkste is dat ze terug lacht 🙂

Een derde tandje begint bij mij door te breken en mijn tandvlees boven staat vol bobbeltjes,het gaat niet lang duren of mijn glimlach wordt er een van een roofdier. Ik heb een nieuwe passie ontdekt – namelijk het proeven van en likken aan onroerende voorwerpen. Pak maar de rand van de salontafel bij voorbeeld. Of de onderkant van een spiegel of de zitoppervlak van een stoel. Net op mijn hoogte, gemakkelijk om mijn tongetje erom heen te wikkelen en te proeven. Vies? Wablieft? Niks van! Lekker!

Ik kan ook al heel wat. Handjes klappen doe ik meestal als ik iets uitspook en mama boos wordt. Er moet toch iemand zijn die mijn prestatie kan waarderen zeker, of niet? Bij gebrek aan beter moet ik voor mezelf applaudiseren. Wuiven doe ik ook af en toe, maar nooit op bevel, neen neen, dat niet. Oh ja, en ik ben een behaarde aap, echt waar. Ik weet niet wat ik met mijn haar aan moet vangen. Het blijft maar groeien, vooral rondom mijn oortjes en boven mijn oogjes is het eigenlijk niet zo plezant. Ik krijg binnenkort nog staartjes denk ik. Niet dat die lang hun vorm gaan kunnen houden uiteraard…

Ik slaap redelijk goed, soms word ik wakker als mijn tutje uit mijn mond valt. Dan roep ik totdat iemand hem er terug in stopt. Ik houd ontzettend van water, als ik maar in de buurt van de badkuip kom dan begin ik opgewekt op en af te wippen. En ik wil al zo graag met de grote mensen eten! Vooral gebak, daar kan ik echt niet van afblijven, daar komt altijd ruzie van. Maar fruit integendeel, daar ben ik een beetje op uitgekeken. Het is ook altijd hetzelfde zeg, appel, soms peer, banaan. Ik mag in feite niet veel meer met mijn dieet, zeker geen tropische vruchten, dus daarmee is de kous af. Was het maar terug zomer, pruimen, daar was ik gek op!

Papa was de hele vorige week ver weg, Minnessota zei mama, min veertig en veel sneeuw. Nou, dan hij had ook even goed thuis kunnen blijven, de berg sneeuw op ons terras is ook nog niet gesmolten…

En ik heb veel plaats nodig. Ik heb namelijk ontdekt dat het mogelijk is om rondom bepaalde voorwerpen te stappen. Spannend! Vooral als die anderen denken dat ze iets veilig hebben weggelegd door het aan de andere kant van de salontafel te leggen. Cha! Voordat ze het doorhebben ben ik er. Ik zou het niet per se vliegensvlug noemen, maar het is toch een vooruitgang. Stap voor stap. Binnenkort ga ik schoentjes nodig hebben. Maar ja, dat wordt pas een probleem. Buiten ligt er nu nog steeds een hoop sneeuw en ijs, maar toen Amélie haar winterlaarsjes ineens kapot waren en mama nieuwe ging kopen, verschoot ze zich dood. Er waren geen meer in de winkel! Enkel zomersandaaltjes! In onze consumptiemaatschappij waar alles in overvloed is kan men in februari geen winter schoentjes meer kopen want de markt dicteert dat je vanaf nu al je klerenkast vol moet proppen met de nieuwe motieven van het aanstaande seizoen. Dommeriken. Ik wil nog de eerste mama ontmoeten die vier maanden op voorhand schoentjes voor haar kleine gaat kopen en dan hopen dat ze tegen dan nog op de kleine groeiende voetjes passen. Mijn mama in ieder geval niet. Dus misschien moet ik tot de zomer wachten voordat ze me buiten laten stappen 🙁 Nou ja, dan moet ik er ook niet zo´n vaart achter zetten om me uit de voeten te maken, heh….

gewicht 9,830 kg, lengte 76 cm, hoofdomtrek 45 cm

En ze is even vrolijk als altijd. Haar kopje wordt een dik bos, haar eerste frisuur heeft ze trouwens al lang achter de rug – anders zouden de haartjes op haar voorhoofd al bijna in haar neus kietelen.

Julie is het geduld zelve. Ze vind het prima om in een bad te gaan, zo prima zelfs dat ze niet eens merkt dat je haar haar wast. Even een paar druppeltje van onder haar neusje wegblazen en klaar is kees, we spelen voort. Schoenen en sloffen staan nog steeds op de top van de lijst van haar lievelingsvoorwerpen, nauw gevolgd door afstandsbedieningen. De boom in met al het leeftijdsgechikt goedgekeurd speelgoed van goedaardige materialen met educatieve functies! Het echte leven is interessanter!

Ze is net een weekske ziek geweest en dat was geen prettig zicht. Ineens geen sneuzige gezichtjes trekken, nieks glimlachen. Bij het opstaan was ze al zeurderig. Haar neus scheidde massa slijm uit, van haar bovenste luchtwegen kwam een gerammel en ze had koorts. ´s Nachts kon ze niet te goed ademen en dat liet ze ook geregeld weten.

Nu is ze weer goed, gelukkig! Ze slaapt haar nachtjes weer schoontjes door, en past zich prima aan het week schema – op schooldagen roept ze aandacht van haar bedje al rond zeven uur, in het weekend laat ze ons dikwijls uitslapen tot acht uur. Zalig!

Vooral met Amélie is ze twee handen op één buik. Hoe gekker haar zusje doet, hoe harder Julie bulderlacht. Soms gebaart Amélie naar haar op een manier dat je zou denken dat de baby zich dood moet schrikken, maar niets is minder waar. Hoe gekker en groffer, hoe beter, vindt Julie. En Amélie is daar een enthousiaste meespeler in.

Louisa heeft ook een mooie band met haar babyzusje, ze is veel zachter met haar, beschermender. Ze is dikwijls nogal spaarzaam met genegenheid te uiten, maar Julie krijgt altijd een dikke knuffel van Louisa.

Julie houdt van baby-spelletjes. Bij “Berany berany duc”  oftewel kopjes schudden en tikken is success altijd gegarandeerd. Op de schoot wiebelen is ook goed. Maar in de lucht laten vliegen of rondzwaaien, daar is ze als de dood voor. Kiekeboe is ook altijd plezant, vandaag voor de eerste keer heeft  ze het zelf gedaan – van achter de deur piepen en zich terug schuilen. Ze had er reuze pret van.

Ons schatteke is drie kwart jaar geworden. Ze heeft net de kunst van het kruipen ontdekt en heeft de fase van het vooruitschuiven voorgoed verlaten. De knietjes krijgen het nu hard te verduren, maar het gaat rap! Het zich opttrekken is ondertussen ook al vooruitgegaan, Julie trekt zich aan alles op en voelt zich duidelijk een winnaar als ze de wereld van omhoog mag bekijken. We hebben nu ook al de keuken ontdekt – en daar valt van alles te beleven! Vooral dan als mama een schuif volledig voor haar inricht met wat keukenspullen die geen kwaad kunnen. Geen stom speelgoed, echt keuken gerief, jupiie, we gaan koken!

Een paar weken later toegevoegd: de eerste verdieping is ook al geen verboden terein voor ons schatteke. De trap op, hoepla! In een mum van tijd is ze boven. Een papa heeft aan de trap nog steeds geen deurtjes geinstalleerd!

Julie is een echte madame, dat kan je nu al vaststellen. Ze heeft haar eerste passie ontdenkt – schoenen! In alle modellen en maten, versleten of niet, allemaal lekker om aan te sabbelen. Jakkes!

Het was sterker dan mij. Dat een beentje begon zo wat te wriemelen onder mijn poep, het tweede zette zich recht en de armpjes gingen van zelf de leuning vastklampen. Oeps, wat gebeurt er nu? Ik ga omhoog! Jeetje! Ik kan het niet helpen, het lukt! Wat nu? Het is ineens zo vreselijk hoog, ben ik niet bang? De beentjes beginnen een beetje te trillen, maar plooien dat doen die niet, wat nu? Mama, papa, ik zet het op een krijsen! Da´s toch niet de bedoeling? Ik kan amper sinds een week zitten en nu dit! Maar blijf nuj toch me je poten van me af, het is eigenlijk best wel leuk hoor, zo een beetje van de hoogte te zien! Als ik nu alleen wist hoe ik terug naar beneden geraak… Tsja, dat is een kunstje, dat moet ik nog eens een keer proberen voordat papa de bodem van mijn park verlaagt, want nu kan ik er zo heerlijk over leunen, heh…