Vandaag heeft Julie voor de eerste keer in acht dagen eindelijk iets gegeten. Het was geen pret de afgelopen week. Maandag acht dagen, net toen we terug waren van onze skivakantie, begon ze over te geven en dan ging het van kwaad naar erger. Tegen donderdag begon ze zwaar te hoesten en kreeg koorts. Het eten werd steeds moeilijker, ze weerde haar hoofdje bij het louter zien van eten in haar buurt. Op den duur wou ze ook niet drinken en haar maag stuurde alles terug naar buiten, langs boven of langs onder. De dokter heeft op vrijdag antibiotica voorgeschreven en een hoop anderen geneesmiddelen – er zat echter een addertje onder het gras – men moest ze allemaal liefst bij of ná ´t eten innemen. En hoe krijg je het binnen als dochterlief niets eet, en als ze toch probeert, het er direct terug uitkomt? Bovendien maakte Julie een hoge koorts die amper te dalen was en was niet echt voor reden vatbaar…. Op zaterdag stond ik op het punt om ons te laten hospitaliseren.

Gelukkig kunnen we nu meedelen dat ze al aan de beterende hand is, ook zonder hospitaal. Vandaag heeft ze voor de eerste keer weer iets gegeten en het leek haar te smaken. Maar haar maagske is nog zo klein dat we het stilletjes terug op moeten bouwen. Het belangrijkste is dat ze terug lacht 🙂