In Rothenburg ob der Tauber waren soms aparte huisje te zien, met deurtjes op de gevel waar je niet aan kon. Volgens Luc waren dat deurtjes naar de zolder om daar hooi in te gooien dat met grote wagens en paarden werd gebracht.

Ik en Amélie denken er anders over. Het zijn namelijk hoogstwaarschijnlijk tuchhuizen, en achter elk deurtje zit een kindje dat niet goed luistert. En ze kunnen er niet uit. Sommige van de deurtjes waren op een kiertje open – zo kunnen die dus naar buiten piepen.

Amélie heeft de tuchthuizen met veel belangstelling bestudeerd, maar op mijn aanbod om er een kamertje te gaan bekijken ging ze niet in.

Nu terug in Praag – gisteren wandelde ik met de kinderen naar huis en die twee oudsten maakte weer een ruzie. “Nou Amélie”, zeg ik dan boos, “je hebt toch in Rothenburg die tuchthuizen met de deurtje allemaal gezien, we kunnen er zo terug naar toe hoor, er is plaats voor jullie”! Zegt Amélie: “Waarom zo ver? De tuchtmevrouw van de winkel woont hier toch om de hoek!”

“Dat is een genie! Ik zeg het, die Amélie is een genie!” De logopediste kon maar niet stoppen met Amélie te loven. Onze genie zat nonchalant op haar stoel en bromde als een beer: “vrrrrrána, krrrrrráva, prrrrrraha, brrrrrrno”. Allemaal goed, die R. Waar de klank vroeger vanachter zat en dus in het Tsjechisch te “frans” klonk, zat het nu op een paar uitzonderingen na goed. “Maar ik zei het al, het is een genie! Meestal duurt het maanden voordat ze het doorhebben, en die Amélie kan zo rap haar uitspraak zo mooi aanpassen!” was de logopediste in de wolken.

We zijn maar een paar keer moeten gaan, thuis waren we dan bezig om woordjes te herhalen. Omdat de kinderen dat natuurlijk niet leuk vinden en niet willen doen, probeerde ik de gekste zinnen te bedenken waar veel R tussen zit. Pas toen we het hadden over de prins die Sneeuwwitje wurgde en een reus die zijn ondergoed vreselijk stonk, wouden ze meedoen.

Bij Amélie was het dus voldoende. Ons Louisatje, dat is helaas een ander verhaal. Louisa haar tongetje is naar het schijnt een beetje slap en het zal lang duren vooralleer ze de klank onder de knie krijgt. En het is toch belangrijk want wie geen goede Tsjechische R kan zeggen, kan ook niet leren om Ř te zeggen en zal altijd blijven lispelen.

Amélie was apentrots dat ze naar ´t schijnt zo´n genie is. Onderweg naar huis wou ze nog meer indruk maken. “Mama, ik kan het al goed, heh? Beter dan Rrrrrouisa!”

… voor een gehoortest! Ongelooflijk, maar waar. Ons 20 kg en 113 cm van radioactieve springstof kon zelfs de stillste klanken herhalen die de dokter´s assistente haar vanop een afstand toefluisterde.

Het lijkt heel bijzonder in het licht van het feit dat het thuis nodig is om elk verzoek of gebod herhaaldelijk tegen haar te brullen en vergezellen met dreigende gebaren.

Meestal kan het Amélie echter weinig schelen hoe hard of hoe vermoeid of hoe boos we iets van haar verlangen. Negeren is haar tactiek nummer 1. Ja knikken en verder negeren, tactiek nummer 2. Juist het tegenovergestelde doen: tactiek nummer 3.

Zoals vandaag, bij Lisa, waar Amélie haar woensdag namiddagen doorbrengt terwijl ik Louisa en Tim naar de Nederlandse les breng. Beneden staat onze auto te pinken op de hoek van de straat met Louisa en Julie erin, op slot. Ik naar de derde verdieping naar Lisa toe, Amélie vragend of ze even snel wil zijn want anders krijg ik een boete. Amélie grinnikt me toe en terwijl ik denk dat ze haar spullen is gaan halen verstopt ze zich in Lisa haar slaapkamer. Ik maar wachten, de zussen beneden in het donker, de auto in de weg van het verkeer. Na een tijdje is mijn geduld op en ga ik Amélie zoeken. Die klampt zich vast aan de deurklink en jankt dat ze níet met me mee gaat, ze blijft bij Lisa. Ik leg het uit, dat we nu echt geen tijd hebben om een ruzie te maken want anders krijgt mama een boete van de politie. Ok, zucht Amélie en gaat richting voordeur. Ik slaak een diepe zucht en volg haar. Bij de deur echter, geen spoor van Amélie. Ze staat achter de deur in Saša zijn kamer, vastgeklampt aan de deurklink. Ze gaat níet mee. Ik pak ze vast en duw haar in de gewenste richting. In de lift geeft Amélie mij een glimlach van de juwelste. Een leuk spelletje toch?

De dochters van een computerspecialist moeten het allemaal zelf ontdekken (in het Tsjechisch zeggen we “De henks van de smid loopt bloot rond”). Enfin, zo veel keer werd Amélie haar verzoek om een computerspelletje op te starten afgewezen, dat ze heeft beslist om haar eigen plan te trekken. Ineens horen we van boven dat vertrouwde melodietje. Toen ik Amélie vroeg wie het voor haar heeft opgezet, trok ze haar schouders op en zei: “Niemand niet. Ik heb zelf dat deurtje daar opengedaan en de CD daar ingestoken. Het gaat.” Vier jaar was ze toen. Nu is ze bijna vijf. Op een dag roept ze van boven “Mama, kom eens kijken!”. Ja Amélie, straks… “Mama, kom eens kijken wat ik heb gedaan!” Ja Amélie, straks… “Mama, kom eens zien hoe ik de computer mooi heb versierd!” Computer versierd?! Ik haast me in allerijl naar boven. Amélie zit met een brede glimlach met haar handje op de muis. Computer versierd?! Hoe dan Amélie? “Zo, kijk eens hoe mooi!” zegt ze terwijl ze van de startbalk de programmaicoontjes één per één naar de desktop sleept en ze in verschillende hoeken plaatst. “Mooi, heh?”