Op 14 september werd Julietje zes maand. Een mooie leeftijd om eindelijk eens met de groente- en fruitpap te beginnen, zeker gezien mama melk moet afkolven om het aan haar schatje per fles te geven. Maar kennenlijk genoot mama dus meer van het idee dat Julie overschakelt op vaste voeding dan Julie zelf. De eerste dag ging het mondje nog nieuwsgierig een beetje open. Maar al snel werd het duidelijk dat mamamelk zoveel beter is, dus neen, dank u. En als je het niet begrijpt, dan maar de keel openzetten. NEEN, ZONDER DANK! Ik wil geen pap! Ook geen zoete pap! Probeer het niet eens, het heeft geen zin. Mondje blijft toe. Of nog erger, mondje gaat wel open, maar alleen om Julie haar ongenoegen te kunnen uiten. Want Julie lust geen pap, pech voor mama, afkolven dan maar, heh! Maar we blijven aandringen en de verrukkelijkste pappen ter wereld klaarstomen. Een paar lepetjes hier, een paar lepeltjes daar krijgen we er tussen door, maar veel eetgenot valt er op het gezichtje van ons bengeltje niet af te lezen. Nog straffer, vandaag was het net één maand dat we het proberen. Meestal brult ze al bij het zien van de pap en ze blijft jammeren totdat we toegeven en haar haar geliefde melkfles geven. Vandaag moest ze naar de dokter voor een prikje. Ik had me op veel jammeren en wenen voorbereid – ze gaf maar een klein schreeuwtje en dan was het weer goed. Als ik haar pap probeer aan te smeren, jammert ze veel langer!