… of toch bijna! In Louisa haar school hebben ze namelijk een voorbereidingsklasje op het eerste leerjaar dat in feite het laatste jaar van het kleuteronderwijs vervangt. Het leek ons een bijzonder leuk idee om Amélie in dit klasje in te schrijven zodat de beide zussen in dezelfde school zitten. Des te meer dat van Amélie haar kleuterklasje (dat compleet aan de andere kant van thuis ligt) de meeste vriendinnetjes volgend jaar al naar de grote school zullen gaan en zij en een paar achtegebleven kleuters zouden ingevuld worden door nieuwe driejarigen. Heel tof volgens de juf omdat ze door de omgang met kleinere kindjes hun sociale vaardigheden zouden verbeteren. Maar gezien het feit dat Amélie thuis haar sociale vaardigheden dag in dag uit met Julie uitoefent leek ons deze oefening een beetje overbodig. Het voorbereidingsklasje heeft bovendien een hele goede reputatie – er zijn maar vijftien leerlingen en het is sterk gericht op het aanwerven van goede schoolse gewoonten en voorkennis van het lezen en schrijven.

Maar het was niet zo evident – dat klasje is overstelpt met inschrijvingen, en vooral bedoeld voor kinderen die er een speciale behoefte aan hebben – dwz kinderen met een of ander achterstand of afwijking, kinderen met uitstel, of kinderen van een vreemde afkomst. Nou, het doel heiligt de middelen, niet waar! Nog nooit heeft het feit dat Amélie de Belgische nationaliteit bezit zo´n groot voordeel voor ons betekend! En we hebben het bij het intake-gesprek ook nauwkeurig benadrukt: de thuistaal is het Nederlands, met papa praat ze Nederlands, ze volgt het Nederlandse onderwijs in Praag… “Ah ja”, zei de juf, “dan krijgt ze uiteraard voorrang op de “gewone” Tsjechische kinderen, dat is vanzelfsprekend”…

Dus Amélie is toegelaten, en ons werk om de kinderen te brengen en te halen wordt vanaf volgend jaar a piece of cake!