Papa was weg en voordat papa terugkwam moesten Louisa en Amélie mooi worden. Er moesten gaatjes in hun oren komen. Het ging een beetje pijn doen, maar ja, wat zouden ze voor papalief niet ondergaan, niet waar…

Dus op donderdag zijn we oorbellen gaan kopen. Ze hebben elk een paar gekozen en wachtten met spanning af dat de dokter ze op vrijdag namiddag zet. Eerst ging Amélie naar binnen, uit vrije wil. Ze zat heel dapper in de stoel en toen de naald erin ging, zei ze stilletjes en keurig “au”. Tweede oortje ging ook goed, de dokter en de verpleegster stonden ervan versteld dat de kleine eigenlijk zo goed als geen kick gaf. Pas toen ze opstond, kreeg Amélietje het warm, veel te warm. Ze werd bleekjes en gaf zelfs een beetje over. Van de zenuwen, zei de dokter. Wat een zelfverloochening voor zo´n kleine om zich bewust te laten pijnigen. Chapeau!

Toen we naar buiten kwamen, zat Louisa helemaal bleekjes in de wachtzaal, samen met haar vriendinnetje die ze ging steunen. Louisa heeft wel een paar treden in de richting van de spreekkamer gedaan, maar daarmee was het afgelopen. Ze raakte in paniek van de gedachte dat het toch zo ver was, en haar maag begon de draaien. De inhoud ervan heb ik van de vloer mogen opvegen. Dus heeft Louisa geen gaatjes en we wachten totdat ze terug alle moed bij elkaar pakt om nog een afspraak te maken. Maar het ziet er voorlopig niet naar uit. Elke keer als ik Amélie haar gaatjes moet verzorgen, roept ze dat het prikt en Louisa staart haar met veel medelijden aan, duidelijk opgelucht dat ze aan zo´n marteling heeft kunnen ontsnappen. Papa is nu toch thuis, dus who cares….