Dat aan alles wat slecht is ook dikwijls goede kanten kunnen gevonden worden, dat hebben we in de lange maanden van mijn bedlegerigheid ook gevonden. Zo hebben we in onze familie mijn tante Miluška geadopteerd.

Ik kende haar natuurlijk sinds mijn jeugd maar we zagen elkaar weinig. Toen Miluška hoorde dat ik mijn rug had gebroken, had ze spontaan haar hulp aangeboden en zo goed als een maand bij ons voor Julie gezorgd. Het gaf ons heel veel plezier om haar bij ons te hebben. Ze is altijd goed gezind en het doet haar plezier om met kleine kindjes om te gaan – haar eigen kleinkinderen zijnde ondertussen al groot geworden.

Dus hadden we ook heel graag tegen haar gezegd dat ze altijd terug op bezoek mag komen, want ze ging Julie erg missen. En het kwam net uit dat ze begin oktober voor een paar dagen kon komen logeren. Ondertussen werd mijn aanhoudende hoest alsmaar erger en pijnlijker en bij een onderzoek bleek dat ik zelfs drie ribben door het hoesten heb gebroken! Te gek voor woorden. Dus bleef Miluška nog een week langer dan gepland om ons weer te depaneren. Wat een reddende engel!