Helemaal alleen! Niet meer op de grond gedumpt te moeten worden, niet meer haar hoofdje moeten optillen om beter te kunnen zien, niet meer wachten dat mama of papa haar op de schoot pakken. Het is zover – Julie kan zelf zitten!

Ze is er zelf nog niet helemaal van bekomen. Wat is dat nu? En hoe geraak ik in godsnaam terug op de grond? Mijn armpjes zijn te kort om aan het speelgoedje voor mij te komen! Wat nu??? Krijgt je het ook ongedaan?!

Jawel, hoor! Het lukt steeds beter, zitten en kruipen en zitten en kruipen.  Haar slaap is vandaag over – nu ze kan zitten gaat ze haar tijd toch niet verdoen door te liggen zeker!

Het is bijlange niet zoals wellness Hoboken hoor! Maar bij gebrek aan beter kan ik ermee leven. Gek dat papa en mama pas bij hun derde kind ontdekt hebben dat baby´s ook op hun buik in bad kunnen, en niet alleen in de dwangbuis-greep op de rug die ze ooit eens in de kraamkliniek hebben aangeleerd en waar ze all hun kroost vóór mijn tijd meedogenloos aan hebben ondergeworpen. Dit is zoveel leuker, kruipen in bad!

Dag menskes allemaal. Zaterdag was het mijn vermaandag. Ah ja, ik ga toch niet wachten tot maart, er valt elke maand iets te vieren, heh!

Ik ben verkoud,  voor de eerste keer. Niet erg hoor, gewoon een lopende (of verstopte, het wisselt wel af) neus. Maar voor de rest ca va. Geen spoor van tandjes, maar ik maak ´s nachts ook niet zo veel meer van mijn tak, het heeft geen zin, de tandjes groeien er toch niet rapper op. Ik heb ze eigenlijk nog niet nodig. Die groentepureekes van mama schrok ik in ene hap op, ze zijn best wel lekker. En die kleine maïskoekjes waar ik graag aan peuzel, die lossen van zelf op in mijn mondje, dus geen probleem.

Af en toe is het wel handig dat er iemand een handje uitsteekt. De zussen staan meestal paraat als mama het te druk heeft. Het is wel zo dat ik me soms precies een poes voel, vooral dan als Amélie me onder mijn oksels pakt en me heen een weer wiebelend ergens naar toe sleurt voordat mama dat opmerkt. Ze mag het namelijk niet van mama, maar ge kent Amélie heh, die lapt zich toch alle verboden aan haar laars.

Ik kan al goed rollen en me al rollend verplaatsen. Het parkje begon daardoor wat krap te worden want dan lag ik met mijn aangezicht gedrukt tegen de tralies en dat was niet zo plezant. Nu heb ik een grotere kooi. Het blijft wel een kooi, maar minstens kan ik daar  toch een beetje alle kanten uit.

Verder ben ik bezig om me voor te bereiden op een grote zang-carriere. Mijn concertos worden meestal met veel belangstelling en bewondering ontvangen, behalve ´s nachts.  Daar hebben de mensen hier niet zo veel begrip voor, sukkels. Soms neemt mijn alarm de nocturnos van mij over. Het is een heel handig dingetje dat mijn ademhaling registreert en mocht ik stoppen met ademhalen (ge weet wel, wiegendood en dergelijke) dan gaat het af. Ik zorg ervoor dat het soms ook afgaat zonder dat ik stop met ademhalen. Een kwestie van om me in het uiterste hoekje van mijn bedje tegen de spijlen aan te drukken zodat het matje dat onder mijn matras ligt mijn miniscule bewegingen niet meer te goed kan registreren. Of  als ik me ´s nachts verveel, volstaat het om gewoonweg de kabel uit het kastje te trekken dat langs de zijkant van het bed hangt, dat is evengoed. Dan begint het kastje te janken, papa springt uit bed en rent hals over kop naar mijn kamer, zucht van opluchting dat ik nog adem, zet dat ding of mij op zijn plaats en we slapen verder. Nou ja, dat beetje circus is toch de moeite waard.

Mama die blijft dan meestal liggen. Niet dat het haar niets zou uitmaken of ik nu wel of niet adem, maar één: papa is toch rapper, en twéé: mama blijft voorlopig toch zo´n sukkel dat ge er eigenlijk toch niet veel van moet verwachten. Nu de rug zeg maar redelijk in orde is, heeft ze die gebroken rib weer, en ja, ok, het gaat al veel beter, maar voorzichtigheid is toch geblazen, want zo´n breuk neemt toch drie maand in beslag voordat het volledig geneest. Mama doet ons soms denken aan een omatje, ge weet wel, het genre waar je erg mee moet oppassen want anders vallen ze uit elkaar als een huisje van bieronderleggers, bijwijze van spreken. Maar toch moet ik zeggen dat mama de laatste paar dagen precies meer energie heeft. Misschien omdat ze me steeds meer en meer met kunstvoeding propt in plaats van haar eigen melk af te tappen. Ze zou haar melkboerderij wel willen voortzetten, maar is een beetje bang, zeker nadat ze te horen heeft gekregen dat ze aan botontkalking lijdt, osteoporose noemen ze dat. Deze week heeft ze nog een afspraak met een specialist, dus we zien wel, maar ik vrees een beetje dat ze de melktoevoer na die afspraak compleet af gaat knippen.

Nou, dat was het voor deze keer. Nog vragen? Mail maar heh…

…slaap toch kindje slaap! Onze schoonslaapster is verdwenen. Honderd jaar teruggebracht naar zes en halve maand. En dan werd ze ´s nachts wakker.

We verstaan er niks van. Tandjes misschien? Zo tussen vier en vijf  beginnen de concertjes. Dan sta je op op je wankele voeten en stopt dat mondje vol met een tut. Dat is dan de pauze. En zodra je bijna terug ingeslapen zijt, begint het vervolg. Dus sta je opnieuw op en pak je de kleine musicante bij U in bed. En dan is het meestal afgelopen. Niet echt opvoedkundig verantwoord, maar wel doeltreffend.

Ja hoor! Ik was het al beu om altijd maar te wippen terwijl de rest gezellig tafereelden. Nu we terug van Belgie zijn heb ik mijn plaats aan tafel opgeeisd. En met fanfaren!

Oh ja, trouwens, ik eet ook al flink mijn papjes, hoor. ´s Middags een groentepapje, als een  tussendoortje een fruitpapke, en ´s avonds, voor ´t slapen gaan, een granenpapje. Ge zoudt niet geloven hoe rap dat mondje van mij wel open kan gaan!

Julie is verliefd. Het object van haar belangstelling hangt boven haar luierkussen – een kader vol prachtige geborduurde haasjes, een kado van tante Erica. Ze kan daar lang naar blijven kijken en ze proberen te pakken.

Zalig ook voor mama die haar laptop naast het luierkussen heeft staan en die dus telkens onder het verluieren ruim de tijd krijgt om haar e-mail te checken. Lang leve de haasjes!

Het is zo ver gekomen, van de ene op de andere dag besloot Julie dat het tijd was om zelf haar plan te trekken. Eindelijk komt dat poepje van de grond. De armpjes een beetje strekken en ja hoor, centimeter per centimeter schuiven we op. Ineens ligt Julie een halve meter verder dan ze voordien was. Op verkenning!

Oh ja, er zijn ook beentjes aan die poep! En als je op die beentjes steunt dat kan je op en af springen, heel erg leuk, vooral als je erbij de bovenkant van de rietenstoel kan proberen op te peuzelen. Joepie, een nieuwe dimensie ontdekt, hoe prettig!

9,130 kg, 72 cm

Dag lieve schat! Ik wil al lang een ode aan U schrijven. Ik heb namelijk zo´n brave baby nog nooit gezien. 

Nou, het is niet te zeggen dat Louisa en Amélie niet lief waren, dat waren ze natuurlijk wel, maar pak Louisa bvb, die kon je geen twee minuten alleen laten of ze begon te janken. Aandacht, aandacht, aandacht. En dan kijk ik naar U, hoe schoon ge in uw parkje kan spelen, helemaal alleen, men zou bijna vergeten dat ge er zijt. Zoals die dag dat we terugkwamen van school en gij zat nog vast in de fietskar die ik in de garage heb gezet. De zussen moesten, zoals gewoonlijk, iets dringend hebben dus ben ik met hen naar boven gegaan en daar eventjes vergeten dat gij nog in de garage lag. Toen ik terugkwam in de donkere garage, lag jij nog steeds even lief op mij te wachten en gaf me een glimlach van juwelste toen ik je uit die fietskar heb bevrijd.

Of slapen gaan. Weet ge, dat we onder andere zo lang geaarzeld hebben om aan U te beginnen omdat we niet zeker wisten dat we het zouden overleven om nog drie jaar lang niet te slapen? Uw zussen, heh, dat was een nachtmerrie. Anderhalf uur lang proberen om een kind te slapen te leggen was geen uitzondering. En ´s nachts maar blijven wakker worden tot de leeftijd van drie. 

En gij? Elke avond als we welterusten zeggen, met U naar boven gaan en dertig seconden later terug naar beneden komen, kijken we met papa elkaar verwonderd aan met de vraag: “Is dit wel mogelijk?!”. Ja, het is mogelijk. Nu horen we bij de groep vervelende lui die tegen uitgeputte, ten einde raad gekomen ouders kunnen opscheppen: “Oh, die van ons, die slaapt door al sinds ze drie weken oud was!” Nou ja, zo was het dus al die afgelopen zeven maand, nu breken de tandjes waarschijnlijk stilletjes door, dus het is zo stilletjes niet meer ´s nachts als je tussen vier en vijf je babbeluurtje houdt, maar het valt toch nog steeds dik mee hoor!

Ik hou van al die momenten dat ik u in uw kamertje hoor wakker worden. Eerst komt een diepe zucht en dan begin je te vertellen. Wa wa wa. Of brommen, hoe  d i e p e r  hoe beter, heel grappig, precies het gekraak van een versleten LP-plaat. En dan is het weer wa wa wa. Ik doe de deur open en uw kopje draait nieuwsgierig om. En dan komt de glimlach, net of de zon opgaat, zo licht de kamer ervan op!

Ge begint nu stilletje aan ook te ontdekken wat er allemaal aan dat tedere lijfke van U hangt. De beentjes bijvoorbeeld om op te veren als ge op schoot bij iemand zit. Heerlijk! En de armpjes om te schuiven als er een speelgoedje in de buurt ligt. Ge zijt zo blij als iedereen erbij is, als de zussen met je ravotten en als papa ´s avonds terug naar huis komt. En we zijn zo blij dat ge er bij zijt, lieve schat. Lieve knuffelbestachtig lachemie!