Het was jaarmarkt op school – in Tsjechïe iets compleet ongewoons. Maar onze school directeur is vooruitstrevend en probeert het bedompte landschap van het Tsjechische onderwijssysteem een beetje  te verfrissen. Een jaarmarkt dus, en de opbrengst gaat naar de steeds mooier wordende tuin van de school waar de kindjes in opvang op mooie dagen hun namiddagen doorbrengen.

De Le Lievres wisten de bezoekers te bekoren. Louisa heeft enkele van haar keramiekwerkjes ter beschikking gesteld en er zijn er veel van verkocht geraakt. (Ik had stiekem gehoopt dat ze niet verkocht zouden raken opdat we ze terug veilig in de kelder zouden kunnen opbergen als herinnering – maar onze kunstenaares mocht een success ervaren). Ik wou ook een steentje bijdragen en kwam op het idee om Belgische wafels te bakken. Dat was eveneens mijn premiére.

Van Nele heb ik een receptje gekopieerd van Ons kookboek. Een kilo bloem, liter water, liter melk, 8 eieren, 400 gram boter, gist en zout. Het leek eenvoudig. Het deeg moest rijzen maar in de allergrootste kom die ik heb kunnen vinden was het eerste halfuur geen beweging. Dus was ik maar verder met de kinderen bezig. Toen ik terug in de keuken kwam stond ik versteld. Het was net zoals in het Tsjechische sprookje “Potje, kook!” waar een meisje van een sprookjesoma een potje krijgt en als ze zegt “Potje, kook!” begint het in het potje te pruttelen en hij vult zich met pap totdat ze zegt “Potje, genoeg!”. Maar op een dag maakt haar stoute zus zich meester van het potje, brengt het aan het pruttelen maar weet niet meer hoe ze het moet stoppen – ze kent de toverspreuk niet. Dus blijft het potje pruttelen en al de pap loopt er van over, op de tafel, op de grond, uit de vensters, de straat op…. Ge snapt het al?

Onze toverkom bleef ook maar pruttelen. Telkens als ik er deeg van afnam en op het wafelijzer goot, werd het weer vol. Zo bleef het tot middernacht doorgaan. Ik kon de wafels niet meer tellen – een kilo bloem is ook een kilo bloem, heh… Op de markt was er veel concurentie – vele moeders hadden koeken gebakken dus ik vreesde dat ik mijn lading wafels terug naar huis zal mogen sleuren. Maar neen, hoor! Allemaal uitverkocht. En de juf had zelfs gevraagd of we het wafels bakken niet eens over zouden kunnen doen met de klas dat het heel leerrijk voor de kindjes zou kunnen zijn 🙂

Een paar weken geleden werd ik “op een matje” geroepen bij de juf. “Gelieve op consultatie komen”, stond in Louisa haar heen-en-weer boekje. Huiswerk, dacht ik…

“Oh neen,” zegt de juf, “Louisa verzuimt inderdaad erg dikwijls haar huiswerk, en dat is zeker niet goed, maar daarvoor zou ik U zeker niet laten komen, hoor!”

Oeps. Wat was dan wel de aanleiding?

Nou, zegt de juf, naar ´t schijnt zou Louisa andere kindjes omwille van hun uitspraak uitlachen en in teamverband altijd maar baas willen spelen, en dat is niet goed.  Wablief?! Mijn introvert kind waar de kleuterjuf ooit met opluchting van vertelde dat ze blij is dat Louisa twee vriendinnetjes gevonden heeft die even teruggetrokken zijn als zijzelf en die nog steeds vraagt hoe het met haar lieve Louisa op de grote school gaat ? Ik kon mijn oren amper geloven. Misschien een verkeerde manier om haar positie binnen in de groep te vinden, dacht de schooljuf. Van Louisa was geen woord te verkrijgen.

Pas nu. Voor een oudercontact moesten we een kleine vragenlijst invullen en Louisa moest zich zelf beoordelen. Voor sociale vaardigheden en het vriendschappelijk omgaan met klasgenootjes gaf ze zich de volle pot. En toen ik ze heb laten herinneren waarvoor ik bij de juf moest komen zei ze dat het niet waar was, dat ze verkeerd begrepen werd. Ze zou niemand uitgelachen hebben, maar wel tegen een jongetje met spraakproblemen gezegd hebben dat ze hem niet verstaat.

Wie weet hoe het was… Maar het oudercontact verliep redelijk goed. Louisa doet het goed op school, met andere kindjes geen probleem meer, alleen nog het huiswerk. Naar het schijnt zijn we koploper in het verzuimen van huiswerk. Ik word er zelf al zenuwachtig van. Elke dag als ze van school komt doen we eerst haar huiswerk. Ik kijk alle boekjes na, maar toch gebeurt het regelmatig dat ik in de overdaad van prentjes en cijfers en letters de aangeduide oefening over het hoofd zie.

Met vriendinnekes is het ondertussen ook al in orde. Natálka is al eens komen spelen en Louisa was bij haar, en toen ik in de klas uit nieuwsgierigheid was gaan bijzitten had ik ook niet de indruk dat Louisa daar een heremiet op een onbewoonde eiland was. Nu nog hopen dat het niet zo is dat de juf gewoon een hekel aan Louisa heeft. Maar ze lijkt wel in orde.

Kom aan! Eet het op! Doe door! Tanden poetsen! Niet treuzelen! Wat sta je daar zo te gapen?! Om 7:30 moet Louisa de deur uit. Het is nu 7:45 en ze daalt in slow motion de trap af, haar ongekamd en zonder trui terwijl Luc in de hal staat te pruttelen. Een dagelijks tafereel van bij ons thuis. Ik haat school!

´s Avonds haar heen-en-weer boekje open doen. Weer staat er in het rood geschreven: Huiswerk niet gedaan. Louisa was niet goed voorbereid. Huiswerk weer niet gedaan. Gisteren stond er: Gelieve op consultatie komen. We zijn kennelijk niet goed bezig.

Nu begin ik pas te snappen waarom zoveel andere ouders van kleuters om een uitstel vragen. Het wordt hier ook bijna aan de lopende band gegeven. Zouden die weten hoeveel stress het met zich meebrengt om hun kleine de grote wijde wereld in te sturen? Wij wisten het niet en keken er naar uit dat onze grote meid haar eerste stapjes in het onderwijs zet. Zij ook trouwens. De eerste week ging ze nog met enthousiasme naar school, d.w.z. ze stond tijdig op, kleedde zich aan en zonder treuzelen was ze op tijd klaar om te vertrekken. Vanaf week 2 begon de miserie. De motivatie is er uit. Aan schoolregels geeft ze de brui. Het lijkt of het haar echt niet kan schelen of ze nu een kwartier te laat komt, of dat ze weer haar huiswerk niet gedaan had. “Ik had maar ene níet af, mama!” kijkt ze me verontwaardigd aan als ik vraag waarom ik in godsnaam op consultatie bij de juf moet.

Pak erbij de buitenschoolse cursussen die ik me op de hals heb gehaald: een tekenles op de academie, omdat Louisa zo mooi en graag tekent. De Nederlandse les opdat ze Nederlands zou leren schrijven en lezen. En nog eens de hele stad rondrijden om Amélie naar háár Nederlandse les te brengen, want ze zitten niet in dezelfde groep. Een zwemles omdat ze zo graag zwemmen. Een pianoles omdat we hier een piano hebben staan. En dan is het vrijdag en ik en Julie zijn kapot van het chauffeur-spelen. (Ik haat school. Vorig jaar was alles zo veel gemakkelijker….)