Kom aan! Eet het op! Doe door! Tanden poetsen! Niet treuzelen! Wat sta je daar zo te gapen?! Om 7:30 moet Louisa de deur uit. Het is nu 7:45 en ze daalt in slow motion de trap af, haar ongekamd en zonder trui terwijl Luc in de hal staat te pruttelen. Een dagelijks tafereel van bij ons thuis. Ik haat school!

´s Avonds haar heen-en-weer boekje open doen. Weer staat er in het rood geschreven: Huiswerk niet gedaan. Louisa was niet goed voorbereid. Huiswerk weer niet gedaan. Gisteren stond er: Gelieve op consultatie komen. We zijn kennelijk niet goed bezig.

Nu begin ik pas te snappen waarom zoveel andere ouders van kleuters om een uitstel vragen. Het wordt hier ook bijna aan de lopende band gegeven. Zouden die weten hoeveel stress het met zich meebrengt om hun kleine de grote wijde wereld in te sturen? Wij wisten het niet en keken er naar uit dat onze grote meid haar eerste stapjes in het onderwijs zet. Zij ook trouwens. De eerste week ging ze nog met enthousiasme naar school, d.w.z. ze stond tijdig op, kleedde zich aan en zonder treuzelen was ze op tijd klaar om te vertrekken. Vanaf week 2 begon de miserie. De motivatie is er uit. Aan schoolregels geeft ze de brui. Het lijkt of het haar echt niet kan schelen of ze nu een kwartier te laat komt, of dat ze weer haar huiswerk niet gedaan had. “Ik had maar ene níet af, mama!” kijkt ze me verontwaardigd aan als ik vraag waarom ik in godsnaam op consultatie bij de juf moet.

Pak erbij de buitenschoolse cursussen die ik me op de hals heb gehaald: een tekenles op de academie, omdat Louisa zo mooi en graag tekent. De Nederlandse les opdat ze Nederlands zou leren schrijven en lezen. En nog eens de hele stad rondrijden om Amélie naar háár Nederlandse les te brengen, want ze zitten niet in dezelfde groep. Een zwemles omdat ze zo graag zwemmen. Een pianoles omdat we hier een piano hebben staan. En dan is het vrijdag en ik en Julie zijn kapot van het chauffeur-spelen. (Ik haat school. Vorig jaar was alles zo veel gemakkelijker….)