Het is maar anderhalf uur rijden van Praag, maar het lijkt of je daarbij een imaginaire tijds- en geographische grens overschrijdt. Ineens is alles zo anders.

De serene heuvels bezaaid met geverfde gevels van minutieus onderhouden chalets, weien vol prachtige bloemen, bossen waar je niet zou verschieten om een beer tegen het lijf te lopen, bosbessen zo groot dat je er bijna over struikelt. Jizerské hory, in het Duits van aloud gekend als de Isergebirgen.

Eigenlijk lijkt het hier allemaal een beetje op mini-Bayern. Tot de tweede wereldsoorlog was dit een van de regio´s op het Tsjechische grondgebied waar eeuwenlang Duitstalingen hadden gewoond (Sudetenland). Hitler had de Tsjechische Duitsers toen als smoes gebruikt om aanspraak te maken op deze streek en in een mum van tijd in 1938 na het beruchte Munchen verdrag zowat een derde van de toenmalige Tsjechoslowakije ingepalmd, Isergebirge was er een deel van. Na zes jaar oorlogsellende en uiteindelijk het vreedesverdrag van 1945 werd de Duitstalige bevolking van deze contreien voorgoed verbannen, en is de streek stilletjes aan door de inheemse  bevolking “gecoloniseerd” geworden.

Vandaag de dag is dit gebied vooral geliefd door fietsers en langlaufers. De bergen bevinden zich op een hoogte van rondom 1000 meter, maar eigenlijk zie je hier nauwelijks dat je zo hoog zijt – het is eerder een hooggeleden plateau met koddige uitkijktorens en kilometers geasfalteerde fiets- en wandelpaden.

De chalets-restaurants zijn oud en gezellig, het eten lekker en goedkoop en de mensen vriendelijk. En als bonus krijg je (tenminste dit jaar) een overvloed aan bosbessen. Je kunt er niet naast zien, je kunt er amper over stappen. Ze zijn reuzegroot en reuzelekker.

We zijn er met de fiets (Louisa en Amélie), te voet  (Luc en ik) en in de koets (Julie) ingetrokken. De hut Nová Louka net boven Bedřichov is daar een uitstekende uitvalbasis voor.

Naar het gehucht Kristianov, ooit een welvarende glasmakerij was het een goede vier kilometer.

  In Kristianov is vandaag niet veel overgebleven van de oude glasmakersglorie die allemal in de fik vloog op het einde na de 18de eeuw. Enkel de toenmalige taverne werd zorgvuldig gerenoveerd als een museum. Daar kan je een makette zien van het gehucht en verhalen horen van een meneer die er uitziet alsof hij het allemaal nog persoonlijk had meegemaakt.

De dag was bij Kristianov bijlange nog niet om. Onze kapoenen stond een grote helling te wachten. De kleine beentjes die maandenlang niet meer blootgesteld werden aan uitstapjes hadden het er moeilijk mee, dus moest papa-lift ingeschakeld worden. Maar ene keer de top bereikt was het gewoon kilometers en kilometers naar beneden bollen tussen het groen door.

Julie had er op den duur ook genoeg van om altijd maar te blijven liggen, dus moest papa-ezel ingeschakeld worden.

Op het einde van de dag kwamen we terug bij Nová Louka waar Louisa en Amélie hun beloofde beloning kregen – evenveel pannenkoeken met slagroom, fruit en ijs dat ze konden eten.

Meer foto´s zijn in onze fotoalbum.