Op 14 augustus wordt Julie vijf maand. Ze lijkt zo veel op haar zussen en vooral op Amélie op haar leeftijd, en toch is ze zo anders:

• sinds de leeftijd van ongeveer vier weken slaapt Julie door. We kunnen het nog steeds niet geloven. Louisa en Amélie hielden ons alle nachten wakker totdat ze drie jaar werden.
• ze is zo weinig eisend dat het bijna niet te geloven valt. Ze is heel content als ze in haar wipstoeltje mag wippen (je wordt er soms zeeziek van alleen om haar bezig te zien hoor!), als ze in het park met knuffels mag spelen of in de koets naar bomen liggen te kijken.



• ze doet heel erg haar best om zich op te trekken. Al liggend spant ze haar buikspieren op en trekt haar nek op alsof ze zou willen gaan zitten. Ze kan zo zelfs dertig seconden blijven hangen.
•  ze is niet tutachtig, ze neemt echter grote genoegen met haar vingers, daar blijft ze niet van af, zabber zabber zabber…
• ze is erg zwaar – meer dan 8 kg op vijf maanden, dat is een brok. Ik denk dat Louisa dit gewicht pas tegen haar eerste verjaardag heeft bereikt…
• ze drinkt aan de fles. De blessure van mama heeft de moeilijke eerste weken van borstvoeding rake klappen toegediend. Gelukkig is het toch gelukt om de melkproductie stilletjes aan op te voeren, dus kan Julie nu volledig met afgekolfde moedermelk gevoed worden.
• ze houdt ervan als Louisa en Amélie de gekste toeren met haar uithalen. Niets is gek genoeg. Armpjes trekken, beentjes rekken, gezichtje onder haren bedelven, alles is prima, bulderlachen maar!
• ze is gefascineerd door handen. Dan laat ze al het speelgoed vallen. Iemand zijn vingers proberen te pakken, naar bewegende vingers te kijken en ze eventueel in haar mond proberen te proppen, dat hoort tot haar liefste bezigheden.
• ze is knuffelachtig. Lappenpoppetjes stelt ze op prijs. Ze heeft twee lieveling lappendoekjes, een met een olifantje en een met een hoofdje. Als ze in slaap valt, trekt ze die altijd over haar gezicht en wrijft ze met haar vingers door de stof. Dat brengt haar tot rust.
• en ten slotte, ze geeft heel veel over. Het blijft maar komen, zelfs uren na de voeding. Bloeps. En nog eens. Bloeps. Geruisloos is haar pyjamatje ineens nat. Het meeste spuw-hekel heeft ze aan haar pyjamatje met beesjes erop. Trek ik het haar aan, in een mum van tijd is die nat. Was ik het uit en trek ik het haar binnen een paar uur (in welke ze geen enkele druppel heeft overgegeven) terug aan – bloeps… Toen ik de dokter onder heeft gespuuwd heb ik haar erop willen wijzen dat het dikwijls gebeurt. “Dat kan bij haar zeker niet kwaad, hoor”! antwoorde de dokter met een glimlach en verwijzing naar haar groeicurve. Dus bloepsen maar voort….