Op 4 augustus 2009 begon ons leven weer haar normale ritme heroppaken: ik ben van mijn corset af! Nog niet helemaal (is wel handig voor in de auto bvb), maar na me maandelang al liggend te hebben gevoerd mag ik nu weer als een beschaafde mens aan tafel zitten, wat een verademing! Ik moet nog rustig aan doen, niet te lang zitten (niet lang genoeg om naar Belgie te kunnen geraken, helaas) en zeker niet onderuitgezakt te zitten (wat ik dus zo graag wil!), maar toch! En Julie komt eindelijk ook aan haar trekken – mama mag ze eindelijk weer eens oppakken en knuffelen!

We hebben het overleefd dankzij de enorme inspanning van de familie en vrienden, die wij bij deze van harte willen bedanken. Onze oma en bompa hebben het vijf weken met ons volgehouden en Julie was in de wolken. Mama lag weliswaar plat en goed voor niets, maar oma heeft op haar tachtigste nog weten te zorgen voor de baby, de twee oudere zussen en deels voor het huishouden. Chapeau! Kris en Rogelio offerden ook gedeeltelijk hun verlof op om ons te depaneren, met hun twee lieve kapoentjes erbij was dat ook geen gemakkelijke klus, en toch was er altijd plaats op hun armen om de kleine Julie erbij te nemen. Bedankt allemaal! Ik sta bij jullie in het krijt en zou willen zeggen dat ik jullie zo´n dienst ook wil verlenen, maar hoop toch voor jullie dat het niet nodig zal zijn 🙂

In tegenstelling tot de verwachtingen van mijn laatste verslaggeving ben íkke noch de kinderen ooit opgevreten geworden door de reusachtige leeuwenetende Afrikaanse hond die hier ergens in het bos voor ons huis zijn intrek zou hebben genomen. We hebben getracht om Luc op te latenvreten maar het is mislukt. Op een of andere manier keert ie toch steeds weer terug van zijn werk als we hem de jungle te voet in sturen, gewapend slechts met zijn laptoptas en een zijden stropdas, terwijl zijn blinkende VW voor girls-only uitstapjes in beslag wordt genomen. Nou, niet alleen Louisa haar school maar ook zijn kantoor bevindt zich aan de overkant van het bos, en als de zon schijnt and de vogeltjes tjilpen is het zo verleidelijk om langs de beek te gaan wandelen.

Na een prachtige en warme april kregen we een lelijke maand mei vol regen en koud (oh dierbaar België, hoe vaak hebben we aan U gedacht :-), en nu als bij toverslag is het snikheet. In het midden van mei is het mij en Luc gelukt om er voor een weekeindje tussen uit te knijpen. Het was de 10de verjaardag dat we elkaar hebben leren kennen. We hebben een uitstap naar het Noorden van het land gedaan, een streek die Tsjechisch Zwitserland heet. En plaats die zijn aam echt eer aandoet – een landschap gehuld in prachtige wouden, doorgeweven met zandrotsen van alle soorten en vormen, met verbazingwekkende vergezichten die als “kitsch” zouden overkomen moesten ze niet waar zijn. Hierbij beloven we aan iedereen die op bezoek komt en enig teken van belangstelling geeft om hen op een vaart te nemen op een rivier in een rotskloof, op een bootje voortgeduwd door een veerman met een reusachtige stok in de genre van de beroemde Venetiaanse gondola’s.

Eind mei heb ik goed gebruik kunnen maken van de jaren die ik in Vlaanderen heb doorgebracht. Ik had me ingeschreven voor een Staatsexamen Nederlands – en ik heb de vooral Hollandse jury “gecharmeerd” met mijn Vlaams accentje Na het examen begon het leven weer een beetje normaal eruit te zien, al de weken voordien had ik opgeofferd aan de Nederlandstalige literatuur die als vereiste bij het examen gold.

Wat gezondheidszorg betreft moet ik opmerken dat ons gezin met een grondige revisie van de plaatselijke medische faciliteiten bezig is. Deze keer was het Luc zijn beurt. Hij probeerde een klein stukje huid van rond zijn nagel af te trekken en het is ontstoken geraakt. Hij heeft er de struisvogeltactiek op toegepast (indien ik een probleem niet zie, is er geen probleem…) en probeerde zijn vinger met pleisters tevreden te stellen. Nou, na twee weken was die vinger zo goed als weggerot. In zijn voordeel moet wel gezegd worden dat een bezoek aan een huisarts hier ons het idee heeft gegeven dat het verstandig is om langs de apotheek te gaan om nog eens een doosje pleisters te gaan halen. Niet dat de dokter het zo zou aanraden, we hadden de dokter namelijk niet eens gezien. Na ongeveer tien minuten in de wachtzaal waar Amélie en Louisa in een mum van tijd een kot van hebben gemaakt terwijl dat de andere 20 wachtende patiënten maar sprakeloos toekeken werd het ons duidelijk dat we niet over de juiste dosis geduld beschikken en zijn weer vertrokken. Het probleempje is natuurlijk dat de Tsjechische dokters meestal niet echt vaardig in andere talen zijn en Luc zijn woordenschat is momenteel goed om bier te bestellen of kinderen naar bed te sturen, maar niet echt om over de hedendaagse trends in vinger-inflammatie te discuteren. Toen het leek dat hij als resultaat een vinger minder zou hebben heeft iemand ons geadviseerd om de huisarts voorbij te gaan en direct bij een chirurg aan te kloppen. Die zat een verdieping hoger en had geen honderd wachtenden voor ons. Ons vierledige partijtje heeft hem dus meermaals een bezoek gebracht, waarbij Luc zijn vinger werd opengesneden en gedraineerd terwijl dat Luc flauw viel en Amélie jankte van de trauma. En toen zijn we per abuis buiten de spreekuren van de dokter gekomen waren en hebben ons laten behandelen door zijn collega, die zoals nadien bleek, Engels en Frans sprak.

Alleluja alleluja! Gedaan met mij en de kinderen bij deze middeleeuwse bloedachtige taferelen. Twee weken later en een goede dosis antibiotica en Luc zijn vinger ziet er bijna nieuw uit – letterlijk: onder zijn nagel is er al een nieuwe aan het groeien. Het goede eraan is dat je in dit land nooit bij een dokter moet betalen, ook later niet, ook in het ziekenhuis niet, gewoon niet. Het wordt allemaal terugbetaald door de mutualiteiten. En ons gezin maakt er inderdaad een goed gebruik van. Na Luc was het weer Louisa aan de beurt.

Och arme, ze heeft mononucleosis opgelopen, een aandoening waarbij de lever en de milt opzwellen. Ze was heel vermoeid en moest zich aan een dieet houden. Nu is ze gelukkig al aan de beterende hand. Bij kindjes duurt het relatief niet lang (3-6 weken) and laat meestal geen gevolgen na, in tegenstelling tot volwassenen die er soms jaren mee kunnen kampen.

Het schooljaar is bijna om en met de grote vakantie in aantocht kijken we naar onze zomergasten uit. In twee maanden is het weer verhuizen geblazen. Daar kijk ik niet erg naar uit, maar ja, het zal voor beter zijn.

En hierbij neem ik, beste vrienden, afscheid en hoop ik ook soms iets van de andere kant van de wereld te horen.

(voorlopig wegens gebrek aan een vertaling, …)

Apologies to non-English speakers for this email in English: translating takes so much time! Here comes the 2nd edition of our private Prague Journal If you expect leasure reading, than click on delete before
even attempting to read )

I ended my last account with Louisa having chicken pox. What I did not mention was that when her head was all sore from the blisters she got also lice. That was a nightmare. She must have brought it from school and while she was scratching her head we thought it was from the chicken pox, but it was lice. Ever tried to treat lice in a head full of blisters? The day Louisa recovered from chicken pox Amélie got it too, that was to be expected. It confined us for another two weeks to the appartement, I was already going nuts.

The day after Amélie recovered Luc went to drop Louisa off at school and in the three minutes before he got back to his car somebody broke into it and stole his laptop with important documents in it, and his wallet with his papers. Then we found out that although the embassy can issue him a new ID, they cannot issue him a duplicate of his driving licence. In Belgium at the city hall they said they cannot do it either because he does not live there any more. And here they cannot do it either because he cannot present any proof he used to have one. Finally we got this sort of paper from Belgium stating he used to have one when the police here says ok, bring it togehter with your residence permit and we shall see. Ups, residence permit? What appears is that DHL omitted to get his papers done, so he has been here basically illegally. And now they cannot even apply for his residence papers because he cannot present any medical insurance card because that was stolen too. So now we are waiting for the medical insurance card in order to be able to apply for residence papers in order to be able to apply for a duplicate of his driving licence. It has been a month already and nothing happens.

And guess what, just a day after this robbery I found a business card tucked at the window shield of our replacement car – it says “call me”, signed by the administrator of the building we live in. This guy claims that our (replacement) car drove into the garage gate at the building, damage of 2000 EUR, and there are witnesses who can testify they saw it and who noted the car plate. While all this time the car was standing in an underground garage at a shopping mall some 5 km away from here. Good lord. There I go, collecting all evidences to prove to the police it was not us, and their witnesses lie.

A day after that, the same little visiting card is tucked at our appartement door (without him knowing it is me again, because the doors have no names on them). so I call him again and he says we are leaking water to the bathroom below us, only as nobody lived there so far nobody noticed. Of course they assume that our washing machine leaked out. It did not. They try to persuade me again to acknowledge it did, while it did not.

The day after I split my eyebrow when opening the car door, which leaves some blood on the upholstery and a permanent scar on my face. And also my own car ends up running without oil because of us not paying attention to the red flickering light, so we cause a permanent damage to the engine. It is still running but its time is counting down, the mechanist says. Lately, when I was driving with both kids in it, all of a sudden we get this cloud coming from the engine, so I got them quickly out waiting for the car to explode. It did not. It was just another failure of the cooling circuit

Finally, to end this account with something cheerful, we have this great forest right in front of our appartement, I cross it by bike when picking Louisa up from school and we spend afternoons there playing at numerous playgrounds. Only yesterday I noticed there was a copy of a newspaper clipping pinned to a bench on each of the playgrounds. It says that there is a huge killer dog hunting on deer in the forest and he woudn´t stop in front of an adult person, let alone a child. It seems to be some AFrican type, used to hunt on lions(!). That really makes one easy when going down to the forest. Should you not hear from me any further news than you know where to look for me – in the crime column of local newspapers :-))

Take care, I hope everything is better with your lives than with ours. But don´t be mislead by this account, we do not despair! Spring is in the air, the zoo in Prague is terrific and fresh sand has just been delivered to the numerous playgrounds in our neighbourhood

Bye,

Radka

Het is nu twee weken geleden dat de camion onze spullen in Praag heeft afgezet. Het avontuur is begonnen, en het loopt niet echt van een leien dakje, zou ik zeggen. Hierbij een verslag:

Hoofdstuk I:
We dachten dat we in Leuven goed hadden gesorteerd. Veel spullen weggedaan of weggegeven, goed aangegeven wat mee naar het appartement kan en wat direct gestockeerd moest worden. In werkelijkheid kwamen de mannen hier de dozen en meubels afzetten die voor het appartement bestemd waren en als ik zo halverwege eens binnen kwam kijken kon ik over de berg dozen niet eens de venster zien. De rest stond nog buiten in de gang, de lift, de trap en in de camion. “Madameke, had Uw appartementje niet zo´n 100 m2 meer moeten hebben?” vroeg een van die venten mij in aller ernst. Het is onvoorspeelbaar moeilijk om de inboedel van een huis met drie verdiepingen in een
appartement met twee slaapkamers te krijgen. Dus in plaats van uitpakken was het uitpakken, sorteren, wegdoen, terug inpakken en wegbrengen geblazen. Maar het goede eraan is dat pas als je het moet doen besef je hoeveel spullen je teveel hebt, dat 1 theekan perfect volstaat in plaats van vier die ook mooi ogen, enz. We hebben onze rommel gereduceert tot een fractie en toch hebben we genoeg van alles, dus denken we dat als we binnen de volgende maanden niets gaan missen dat we de rest in plaats van uitpakken gewoon direct weg gaan doen. Opfrissend

Hoofdstuk II:

Vanaf de eerste dag als we hier aankwamen logeerden de kinderen bij mijn ouders. Prima tot ongever 24 uur later toen mijn ouders meldden dat Amélie koorts maakt. Niet zo best. Maar een virusje zeker. Niet alleen had Amélie een goede virus, ze kon hier ook niet wennen (dat hadden we van Louisa verwacht die zo veel heeft achtergelaten waar ze echt bewust van was, maar de kleinste?) Amélie weende en weende, was niet in bed te krijgen, niet overdag en niet s´nachts, en het duurde voort ook al had ze later geen koortst niet meer. En mits Louisa en Amélie nu een kamer moeten delen draaide het elke nacht op een ware ramp uit – krijsende kinderen die elkaar steeds wakker maken en waar je geen vat op hebt. En zelf ook geen slaap vat uiteraard.

Hoofdstuk III:

Op maandag 4 dagen na het verhuis ging Louisa voor de eerste keer hier naar school. Verliep prima! Ze ging eerst eventjes het speelgoed inspecteren en kwam gewoon niet meer terug om gedag te zeggen. Bij haar oppikken heeft Luc zelfs kennis gemaakt met een oma die ook haar kleinzoon was komen afhalen en die – geloof het of niet – vlaams sprak, omdat ze van Brugge komt. Dus Louisa gaat naar school met een jongetje wiens papa ook een Vlaming is. Tot dusver goed. Maar – dit was evenwel de eerste en de laatste dag dat Louisa naar school ging. Dezelfde avond nog maakte ze hoge koorst en bleef dus thuis. Het werd maar niet beter dus binnen een paar dagen gingen we naar de dokter – een fikse keelonsteking met antibiotica en nog een week thuisgeschreven. Niet genoeg: twee dagen later kreeg Louisa haar eerste puntjes – toen vond ze ze nog grappig. Nu niet meer. Ze zit van kop tot teen bezaaid met afschuwelijke jeukende waterpokken, in het bijzonder op haar oogleden, achter haar oren, tussen de vingertjes en teentjes, op de palmen van haar handjes, rondom haar mondje, en elders ook. Ze blijft maar wenen van de jeuk en niets helpt. Soms heeft ze hoge koorts, soms niet, maar dat is het minste. Als ik dit schrijf is het al zes dagen geleden dat het begonnen is en de hel is nog niet gedaan. Je kunt haar niet troosten, alleen af en toe Assepoester kijken brengt wel een beetje soelaas. Amélie heeft ze nog niet, maar het zal ook geen drie weken op zich laten wachten. En in afwachting ervan konden mijn familie niet helpen omdat beide mijn ouders en mijn zuster zelf ook ziek waren. Vandaag is mijn papa Amélie komen halen, wat een opluchting. Dat arm beestje kon niets doen, is al bijna twee weken niet naar buiten kunnen gaan, moest steeds van Louisa afblijven en mits Louisa constant aan mij hing moest ik Amélie maar steeds wegsturen. Als ze zag wat voor pijn haar zusje heeft wou ze haar steeds een kusje komen geven, maar dat stuitte uiteraard op hevig protest van mij en op een hysterisch gekrijs van Louisa die heel lastig was op Amélie. Sinds vandaag is tenminste mijn vader al beter en kan hij zorg dragen voor Amélie, en die krijgt dan tenminste de aandacht die ze verdient.

Hoofdstuk IV:

Sinds Luc bij DHL begonnen is heb ik hem weinig gezien. Sinds vier dagen heb ik hem zo goed als niet gezien. Eergisteren op het werk tot 21uur, naar huis gekomen en van hier uit verder doorgewerkt tot 4uur ´s nachts.
Gisteren kwam hij pas om 23u naar huis. Een van die systemen waar hij verantwoordelijk voor is is gecrashed, uitgerekend nu. Geweldig. Kan nog beter – volgende week is hij hier helemaal niet, moet voor een zakenreis naar Brussel. Maar verwacht niet dat hij iets van zich laat weten, zijn agenda staat volgepland elke dag tot 24uur ´s avonds. En dat zijn nog maar de “geplande” aangelegenheden.

Hoofdstuk V:

Vandaag is 17 maart. Normaal gezien zou je hyacinthen in de weien moeten kunnen gaan plukken in dit sezoen. Door de venster van onze living (buiten geraak ik niet in deze tumult) zie ik buiten zo 30cm sneeuw liggen. En het blijft maar sneeuwen. Een paar dagen geleden konden we van de parking voor het gebouw bij mijn ouders niet vertrekken. Als je de deuren van de auto open deed, stond de sneeuw gelijk met de onderkant van de deur omdat de bovenste laag werd weggeschoren door het openen van die deuren. Je stapte dus in zo 40 cm verse sneeuw, tot boven Uw knieen in andere woorden. De lente is dus bijlange nog niet in aantocht.

Résumé:

Het is niet best. Maar het is zo absuurd hoe alles tegenvalt dat je het zelfs niet au serieux kunt nemen. Ik leef in een soort trans, en Luc ook, beiden op onze eigen manier. Als we van die trans ontwaken zullen we wel laten weten hoe het is om in Praag te wonen. Nu kan ik alleen spreken over overleven.
Maar voor de rest blijven we optimistisch. Heet meest van ons allemaal arm Louisatje: als ze niet weent van de jeuk of koorts en al ze op haar lichaampje zo ongeveer twee vierkante centimeter kan vinden waar ze voor het moment geen puistje heeft, dan roept ze heel blij “mama, papa, kijk, ik heb GEEN puistjes meer!”.

Dus sluit ik dit verslag af met het motto van mijn lievelingsgedicht geschreven door Lawrence Ferlinghetti:

The world is a beautiful place to be born into

if you don’t mind happiness

not always being so very much fun

if you don’t mind a touch of hell

now and then

just when everything is so fine

because even in heaven

they don’t sing all the time …

We missen jullie allemaal, en denken zo graag terug aan de mooie momenten die we samen hebben gehad en aan ons afscheid. Bedankt voor alles, en blijf in contact, wij zullen dat ook doen. En wie als eerste op bezoek komt is de winnaar. De race is geopend! ( P.S. Als je je haast kan je nog waterpokken mee naar huis nemen )

Groetjes,

Radka en co.