Op 4 augustus 2009 begon ons leven weer haar normale ritme heroppaken: ik ben van mijn corset af! Nog niet helemaal (is wel handig voor in de auto bvb), maar na me maandelang al liggend te hebben gevoerd mag ik nu weer als een beschaafde mens aan tafel zitten, wat een verademing! Ik moet nog rustig aan doen, niet te lang zitten (niet lang genoeg om naar Belgie te kunnen geraken, helaas) en zeker niet onderuitgezakt te zitten (wat ik dus zo graag wil!), maar toch! En Julie komt eindelijk ook aan haar trekken – mama mag ze eindelijk weer eens oppakken en knuffelen!

We hebben het overleefd dankzij de enorme inspanning van de familie en vrienden, die wij bij deze van harte willen bedanken. Onze oma en bompa hebben het vijf weken met ons volgehouden en Julie was in de wolken. Mama lag weliswaar plat en goed voor niets, maar oma heeft op haar tachtigste nog weten te zorgen voor de baby, de twee oudere zussen en deels voor het huishouden. Chapeau! Kris en Rogelio offerden ook gedeeltelijk hun verlof op om ons te depaneren, met hun twee lieve kapoentjes erbij was dat ook geen gemakkelijke klus, en toch was er altijd plaats op hun armen om de kleine Julie erbij te nemen. Bedankt allemaal! Ik sta bij jullie in het krijt en zou willen zeggen dat ik jullie zo´n dienst ook wil verlenen, maar hoop toch voor jullie dat het niet nodig zal zijn 🙂