In Rothenburg ob der Tauber waren soms aparte huisje te zien, met deurtjes op de gevel waar je niet aan kon. Volgens Luc waren dat deurtjes naar de zolder om daar hooi in te gooien dat met grote wagens en paarden werd gebracht.

Ik en Amélie denken er anders over. Het zijn namelijk hoogstwaarschijnlijk tuchhuizen, en achter elk deurtje zit een kindje dat niet goed luistert. En ze kunnen er niet uit. Sommige van de deurtjes waren op een kiertje open – zo kunnen die dus naar buiten piepen.

Amélie heeft de tuchthuizen met veel belangstelling bestudeerd, maar op mijn aanbod om er een kamertje te gaan bekijken ging ze niet in.

Nu terug in Praag – gisteren wandelde ik met de kinderen naar huis en die twee oudsten maakte weer een ruzie. “Nou Amélie”, zeg ik dan boos, “je hebt toch in Rothenburg die tuchthuizen met de deurtje allemaal gezien, we kunnen er zo terug naar toe hoor, er is plaats voor jullie”! Zegt Amélie: “Waarom zo ver? De tuchtmevrouw van de winkel woont hier toch om de hoek!”