Nu dat we ook ontdekt hebben dat er op nog geen 25km van thuis een (kleine) skiepiste met een skielift is kunnen we het natuurlijk niet laten om op vrijdag avond, na het werk nog eventjes te gaan skieën. 

We proberen het nog maar eens om Amélie op de skies te krijgen, en wat merken we … daar gaat ze (nee niet van Cluseau) … helemaal alleen.  Erg fijn om ze beiden achter elkaar te zien skieën, en natuurlijk Louisa voorop, want zij is de skiejuffrouw!

Het is wel een moeilijke skielift dus uiteindelijk is papa dan maar boven aan de lift gaan staan om de twee kapoenen af en toe een beetje op te vangen.  Met een thee in de hand hand houden we dat wel een beetje vol.  Mama zorgt beneden aan de lift voor de warme thee en de hapjes voor de nieuwe skieërs. Opgeven? Helemààl niet!  Uiteindelijk proberen de twee kapoenen ons nog te overtuigen om dan ook maar een avondpas te kopen.  Ze hebben er duidelijk de smaak van te pakken.  Dus even lekker eten, en dan weer op de skies. 

Als je dacht dat als de lift dan sluit en die twee reeds acht uur hebben staan skieën, ze er genoeg van hadden, ben je fout. … Dan pakken we toch gewoon de skies in de hand en lopen ze zelf naar boven …. 🙂