Julie heeft haar eerste brief gekregen. Op een mooi vezelpapier en met de handtekening van de burgemeester zelf.  Hij nodigt ze uit voor een plechtige baby welkomceremonie. Mooi, maar ik ligt plat  dus bel ik de gemeente met de vraag of we een volgende welkomsessie mogen bijwonen. “Uiteraard mevrouw”, antwoordt een vriendelijke ambtenaar, “we zullen U contacteren op het adres Kloknerova 1199/21”. Wacht, zeg ik, wat zegt U? Daar wonen we helemaal niet! “Ah nee? Maar zo staat het in onze bestanden”, zegt ze. Ik zeg dat wij in Kloboukova wonen en of ze het wil aanpassen. Dat kan ze niet, want ze hebben de gegevens zo gekregen van de dienst burgerlijke stand. Bel ik naar de burgerlijke stand. “Maar mevrouw, Uw dochter is geboren in Praag 5 dus moet U naar de burgerlijke stand van Praag 5 bellen”, zeggen ze. Ik opper dat ik geen post krijg van Praag 5 maar wel van  onze gemeente Praag 11. Neen, houdt de ambtenaar stuk bij voet, “Julie is hier niet geboren, dus haar gegevens moeten aangepast worden in Praag 5. Plus Kloboukova straat ligt helemaal niet in Praag 11, maar ik Praag 4.” Nou, is dat mij een verassing! We wonen hier al bijna drie jaar en krijgen zelfs uitnodigin van de gemeente van Praag 11 voor een welkomceremonie, en ineens blijkt dat we ergens helemaal anders wonen. Een beetje absuurd. Dus bel ik dienst bevolking. Ik probeer het duidelijk te maken dat ik wil voorkomen dat de gemeente alsnog post naar een verkeerd adres stuurt en dat ik wil dat ze checken of het een eenmalige vergissing was van een onoplettende ambtenaar of of ze het adres echt verkeerd in hun bestanden hebben. “Mevrouw”, begint de ambtenaar van de dienst bevolking, “wij mogen U geen informatie verstrekken via de telefoon, U moet persoonlijk komen met Uw ID kaart en een schriftelijk aanvraag indienen en dan zullen we U de gegevens degene we over Uw dochter in onze bestanden bewaren laten geworden”. Ik moet helemaal geen gegevens van mijn dochter hebben, zeg ik, ik ken ze, ik wil alleen zeker zijn dat jullie ons adres correct hebben. “Volgens de wet wordt een kind ingeschreven op de vaste verblijfplaats van de moeder tenzij anders op voorhand aangegeven”, zegt de slimmerik, “dus kijkt U mevrouw maar even op Uw ID kaart wat voor adres daar staat”. Ik moet helemaal niet op mijn ID kaart kijken, wil ik roepen, ik weet wat er opstaat en het is Kloboukova en niet Kloknerova. “Indien U in Kloknerova woonde  voor de geboorte van de kleine, mevrouw, dan moet het kind in Kloknerova ingeschreven staan.” Ik, noch mijn man, noch mijn andere kinderen hebben nooit in Kloknerova gewoond en zijn het ook niet van plan, opper ik. Trouwens, Kloknerova 1199/21 bestaat niet eens. Een straat van die naam is hier twee straten verder, maar zo´n nummer is er niet. “Als wij er post op sturen, dan bestaat het adres wel,” beweert de ambtenaar met een onweergeefbare logica. Maar het bestaat niet en we wonen er niet. En hij begint zijn liedje opnieuw. “Als U wil weten welk adres we onder de naam van Uw dochter registreren, moet U persoonlijk komen en een schriftelijke aanvraag indienen….” Hij kan helemaal niets voor mij doen, zegt ie. Dag meneer, verbind me door met Uw verantwoordelijke. Opnieuw de hele uitleg gedaan. “U moet met Uw pasje komen, mevrouw…” Neen, roep ik aan de telefoon. Ik kan niet komen, ik ben aan bed gekluisterd en zal het nog lang zijn. “Laat dan Uw man komen!” Nee, want hij is een buitenlander, hij kan met U niet praten. “Hebt U dan geen oma die kan komen?” Ja, we hebben een oma, en die zorgt momenteel voor een baby van twee maand, voor mij, voor mijn andere twee kinderen en voor het hele huishouden, en zou dus gewoon voor de plezier van een paar ambtenaren met heel de circus een uitstap moeten maken naar de andere kant van Praag 11 waar de gemeente burelen liggen? Ik denk het niet. “Maar mevrouw, ik kan U geen informatie aan de telefoon verstrekken”. Ik moet ook geen informatie hebben! Ik ben degene die jullie informeert dat jullie rommel hebben in jullie adresbestanden. En ik vraag voor de zoveelste keer of ze niet gewoon even kan kijken in hun bestanden om te zien of een ambtenaar eenmalig een fout heeft gedaan met het intyppen van ons adres, of het adres effectief verkeerd in hun bestanden staat. Ze geeft toe. Vraagt het geboorte nummer van het kind en vraagt mij hoe ze moet heten en waar ze moet wonen. In Kloboukova, zeg ik. “Ok”,  zegt ze, “het was een eenmalige vergissing”. Halleluja – en om dat te weten te komen heb ik met vier personen viertig minuten moeten bellen. Lekker kafkaiaans, niet waar?